II CSK 365/15

Sygn. akt II CSK 365/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 marca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Kozłowska (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Irena Gromska-Szuster (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "W." przeciwko

Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta Ł.o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 17 marca 2016 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 lutego 2015 r.,

1. oddala skargę kasacyjną;

2. zasądza od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset

złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2014 r. Sąd Okręgowy w Ł. zasądził od Skarbu

Państwa- Wojewody […] na rzecz Rolniczej Spółdzielni „W.” kwotę 625 000 zł z

ustawowymi odsetkami, tytułem odszkodowania za szkodę wyrządzoną sprzedażą

powódce nieruchomości stanowiącej własność osoby trzeciej.

Sąd pierwszej instancji ustalił między innymi, że przedmiotowa

nieruchomość stanowiła własność F. K., który figurował w dziale II założonej dla

niej księgi wieczystej. W 1953r. wniósł on tę nieruchomość jako wkład do

powodowej Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej, której był członkiem, a po jego

śmierci członkami Spółdzielni zostali jego spadkobiercy. W rejestrze gruntów

nieruchomość figurowała jako własność Skarbu Państwa, a jako władająca wpisana

była powodowa Spółdzielnia. W dniu 8 grudnia 1986r. Skarb Państwa sprzedał

przedmiotową nieruchomość stronie powodowej. W dniu sprzedaży nieruchomość

ujawniona była w dwóch księgach wieczystych: w jednej jako właściciel wpisany był

F. K., a w drugiej Skarb Państwa. Wyrokiem z dnia 15 marca 2010 r. w sprawie I

C .../10 Sąd Rejonowy uzgodnił treść księgi wieczystej prowadzonej dla tej

nieruchomości z rzeczywistym stanem prawnym, przez wykreślenie powodowej

Spółdzielni jako właścicielki nieruchomości.

W oparciu o powyższe ustalenia Sąd Okręgowy uznał powództwo za

uzasadnione na podstawie art. 417 § 1 k.c., rozumianego zgodnie z wykładnią

wynikającą z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r. Sk 18/00

(OTK 2001/8/256), a więc jako kształtującego odpowiedzialność Skarbu Państwa

za samo bezprawne działanie funkcjonariusza państwowego, niezależnie od jego

winy. Uznał, że zdarzeniem wyrządzającym szkodę było zawarcie umowy

sprzedaży nieruchomości z dnia 8 grudnia 1986r. i sprzedanie jej stronie

powodowej, choć nie była własnością Skarbu Państwa. Działanie funkcjonariuszy

państwowych było niezgodne z prawem bez względu na to, czy wiedzieli o tym,

że Skarb Państwa nie jest właścicielem nieruchomości. Strona powodowa poniosła

szkodę przez to, że nie nabyła własności nieruchomości i nie uzyskała zwrotu

zapłaconej ceny.

3

Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił zarzutu przedawnienia roszczenia.

Uznał, że zarzut ten należy ocenić na gruncie art. 4421

k.c., obowiązującego od

dnia 10 sierpnia 2007 r., w związku z art. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o

zmianie ustawy- Kodeks cywilny (Dz. U. nr 80, poz. 538 - dalej: „ustawa

nowelizująca”). W ocenie Sądu, zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej roszczenie

jest przedawnione, jeżeli do dnia jej wejścia w życie nie tylko upłynął dziesięcioletni

termin przedawnienia określony w art. 442 § 1 zd. 2 k.c., ale również przed tą datą

ujawniła się szkoda. Sąd Okręgowy powołał się w tym zakresie na stanowisko Sądu

Najwyższego zajęte w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. II PK 316/12 (nie publ.)

i stwierdził, że dopóki roszczenie nie istnieje (nie jest wymagalne), gdyż nie ujawnił

się uszczerbek na zdrowiu oznaczający powstanie szkody na osobie, dopóty

dłużnik nie może podnieść zarzutu przedawnienia. Wskazał, że w rozpoznawanej

sprawie zdarzeniem wyrządzającym szkodę było zawarcie umowy z dnia 8 grudnia

1986r. Do dnia 10 sierpnia 2007 r. upłynął jedynie termin dziesięciu lat,

przewidziany w art. 442 § 1 k.c., ale w tym czasie nie ujawniła się jeszcze szkoda,

gdyż strona powodowa o szkodzie dowiedziała się dopiero w dniu 7 września

2010r., gdy otrzymała odpis pozwu w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej

z rzeczywistym stanem prawnym. Dlatego, zdaniem Sądu Okręgowego, w sprawie

ma zastosowanie art. 4421

§ 1 k.c., zgodnie z którym roszczenie uległo

przedawnieniu z upływem trzech lat od dowiedzenia się o szkodzie, a więc z dniem

7 września 2013 r., gdy tymczasem pozew został wniesiony w dniu 14 listopada

2012 r.

W wyniku apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny - po ustaleniu, że Skarb

Państwa powinien być reprezentowany przez Prezydenta Miasta Ł. – zmienił

zaskarżony wyrok i oddalił powództwo.

Stwierdził, że art. 417 k.c. w rozumieniu określonym w wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r. Sk 18/00, ma zastosowanie tylko do

zdarzeń zaistniałych po wejściu w życie Konstytucji RP, a więc po dniu

17 października 1997 r., jak również nie powinien być stosowany do stanów

faktycznych sprzed ogłoszenia powyższego wyroku Trybunału. Dlatego nie może

mieć zastosowania do oceny skutków zdarzenia jakim było zawarcie w dniu

8 grudnia 1986 r. przedmiotowej umowy sprzedaży nieruchomości. Do oceny

4

tych skutków, jako źródła szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym

przez funkcjonariuszy Skarbu Państwa, ma zatem zastosowanie art. 417 k.c.

w rozumieniu przyjmowanym przed ogłoszeniem wyroku Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., a więc z wymaganiem istnienia nie tylko

bezprawności lecz także winy funkcjonariusza. Uznał, że funkcjonariuszom Skarbu

Państwa nie można przypisać winy, gdyż działali oni w zaufaniu do księgi

wieczystej, w której figurował jako właściciel Skarb Państwa, natomiast strona

powodowa nabywając od niego nieruchomość wiedziała, że jej właścicielem był

F. K., a później jego spadkobiercy i że nieruchomość została wniesiona jako wkład

gruntowy do Spółdzielni. Strona powodowa była zatem w złej wierze i wprowadziła

w błąd Skarb Państwa wnosząc o nabycie od niego przedmiotowej nieruchomości

w trybie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 kwietnia 1984 r. w sprawie zasad

odpłatności za nabycie własności użytkowanych przez spółdzielnie produkcji rolnej

nieruchomości rolnych stanowiących własność Państwa (Dz. U. nr 26, poz. 134)

oraz zatajając, że właścicielem nieruchomości jest osoba fizyczna.

Niezależnie od tego Sąd Apelacyjny podzielił zarzut przedawnienia

roszczenia wskazując, że skoro działaniem wyrządzającym szkodę było zawarcie

umowy sprzedaży w 1986r, to roszczenie uległo przedawnieniu najpóźniej w 1996 r.

W ocenie Sądu drugiej instancji Sąd Okręgowy dokonał błędnej wykładni art. 4421

w zw. z art. 2 ustawy nowelizującej. Sąd Apelacyjny wskazał, że zarówno art. 442

§ 1 k.c., obowiązujący do dnia 10 sierpnia 2007 r., jak i art. 4421

§ 1 k.c.,

obowiązujący od tej daty, jednakowo określały początek i okres przedawnienia

roszczenia z tytułu czynu niedozwolonego wskazując, że wynosi on trzy lata od

dnia, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej

naprawienia, nie dłużej jednak niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło

zdarzenie wywołujące szkodę. Jedynie w przypadku szkód na osobie art. 4421

§ 3

kc wprowadził wymaganie, że przedawnienie nie może się skończyć wcześniej niż

z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie

i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W rozpoznawanej sprawie nie chodzi

jednak o szkodę na osobie, a zatem- inaczej niż przyjął Sąd Okręgowy - dla

określenia początku biegu terminu przedawnienia, tak według art. 442 k.c., jak

i według art. 4421

k.c., nie jest istotne, kiedy strona powodowa dowiedziała się

5

o szkodzie, jeżeli od chwili zdarzenia wywołującego tą szkodę upłynęło już dziesięć

lat. Skoro zdarzeniem tym było zawarcie umowy sprzedaży w 1986r., to roszczenie

odszkodowawcze uległo przedawnieniu w 1996r. i w chwili wniesienia pozwu było

już przedawnione.

W skardze kasacyjnej opartej na pierwszej podstawie strona powodowa

zarzuciła błędną wykładnię art. 417 k.c. przez przyjęcie, że podstawą prawną

odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną czynem niedozwolonym, o którym

poszkodowany dowiedział się w dniu 7 września 2010 r., jest art. 417 k.c.

w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 września 2004 r., w sytuacji, gdy w tym

przypadku podstawę prawną stanowi art. 417 k.c. w brzmieniu obowiązującym po

tej dacie oraz naruszenie art. 4421

k.c. i art. 2 ustawy nowelizującej przez przyjęcie,

że może nastąpić przedawnienie roszczenia, które w dacie przedawnienia nie było

jeszcze wymagalne ponieważ nie ujawniła się szkoda, podczas gdy w świetle

powyższych przepisów termin przedawnienia roszczenia rozpoczyna bieg od dnia

ujawnienia się szkody.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wymaga rozważenia zarzut naruszenia przepisów

odnoszących się do przedawnienia roszczenia, gdyż bezsporne jest,

że zdarzeniem wyrządzającym szkodę i rodzącym roszczenie odszkodowawcze

dochodzone w sprawie była sprzedaż nieruchomości dokonana w dniu 8 grudnia

1986 r., a więc niemal 26 lat przed wniesienie pozwu, a jak wskazał Sąd Najwyższy

w uzasadnieniu uchwały całej Izby Cywilnej z dnia 17 lutego 2006 r. III CZP 84/05

(OSNC 2006/7-8/114), skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest

wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalenia, czy zachodzą

wszystkie inne przesłanki prawnomaterialne uzasadniające jego uwzględnienie.

Jeżeli zatem trafnie Sąd Apelacyjny przyjął przedawnienie roszczenia

dochodzonego w sprawie, zarzuty kasacyjne odnoszące się do naruszenia art. 417

§ 1 k.c., a więc do materialnoprawnych przesłanek odpowiedzialności Skarbu

Państwa będą bezprzedmiotowe.

Na gruncie art. 442 § 1 k.c., obowiązującego w chwili popełnienia czynu

niedozwolonego będącego źródłem dochodzonej w sprawie szkody, roszczenie

6

o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, zarówno w mieniu jak

i na osobie, ulegało przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym

poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia,

jednakże w każdym wypadku roszczenie to przedawniało się z upływem lat

dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę.

Jak stwierdził Sąd Najwyższy w powołanej wyżej uchwale z dnia 17 lutego 2006 r.

III CZP 84/05, w każdym wypadku roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej

czynem niedozwolonym ulegało przedawnieniu z upływem dziesięciu lat od dnia,

w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę, bez względu na to kiedy

szkoda powstała lub się ujawniła i bez względu na to kiedy poszkodowany

dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W świetle art.

442 § 1 zd. 2 k.c. nie miało więc żadnego znaczenia- i to zarówno przy szkodzie na

osobie jak i przy szkodzie w mieniu- kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie.

Roszczenie odszkodowawcze mogło zatem ulec przedawnieniu wcześniej

niż poszkodowany dowiedział się o szkodzie jak również wcześniej niż szkoda

w ogóle wystąpiła, a w konsekwencji wcześniej niż roszczenie o jej naprawienie

stało się wymagalne.

W taki sam sposób rozumiał art. 442 § 1 zd. 2 k.c. Trybunał Konstytucyjny

czemu dał wyraz w wyroku z dnia 1 września 2006 r. SK 14/05 ( OTK-A 2006/8/97)

i dlatego uznał art. 442 § 1 zd. 2 k.c. za niezgodny z Konstytucją w zakresie,

w jakim pozbawia pokrzywdzonego dochodzenia odszkodowania za szkodę na

osobie, która ujawniła się po upływie dziesięciu lat od wystąpienia zdarzenia

wyrządzającego szkodę. Trybunał stwierdził, że z tych względów szkoda na osobie

w zakresie przedawnienia powinna być poddana szczególnym regulacjom

ochronnym.

Dlatego ustawodawca ustawą nowelizującą , która weszła w życie z dniem

10 sierpnia 2007 r., uchylił art. 442 k.c. i wprowadził art. 4421

k.c., w którym

zachowany został jako § 1 przepis ogólny stwierdzający, że roszczenie

o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu

z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie

i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, jednakże termin ten nie może być

dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.

7

Oznacza to, tak samo jak na gruncie art. 442 § 1 k.c., że obowiązuje zasada ogólna,

iż niezależnie od tego, kiedy szkoda powstała czy ujawniła się oraz kiedy

poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia,

roszczenie odszkodowawcze ulega przedawnieniu najpóźniej z upływem dziesięciu

lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Zgodnie z § 2 termin

ten jest dłuższy jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku i wynosi dwadzieścia

lat od dnia popełnienia przestępstwa, także bez względu na to kiedy poszkodowany

dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

Zgodnie jednak ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego, zajętym

w powołanym wyżej wyroku z dnia 1 września 2006 r. SK 14/05, ustawodawca

wprowadził wyjątek od powyższych zasad, dotyczący szkody na osobie, która,

w świetle stanowiska Trybunału, powinna być poddana szczególnej regulacji

ochronnej. Wyraża to § 3, będący przepisem szczególnym dotyczącym tylko

szkody na osobie. Stwierdzono w nim, że w razie wyrządzenia szkody na osobie,

przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia,

w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej

naprawienia. Przepis ten ma na celu wyeliminowanie przy szkodzie na osobie

sytuacji, gdy termin przedawnienia upłynie zanim poszkodowany dowie się

o szkodzie na osobie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W wypadku

szkody na osobie - i tylko takiej szkody- decydujące znaczenie ma zatem dzień,

w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej

naprawienia gdyż od tego dnia biegnie trzyletni termin przedawnienia, niezależnie

od tego, kiedy nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę. Natomiast w odniesieniu

do szkód w mieniu zasady przedawnienia nie uległy zmianie w stosunku do

obowiązujących na gruncie art. 442 k.c. i wyłożonych w uchwale całego Izby

Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006 r. III CZP 84/05, a więc

roszczenie o naprawienie takiej szkody ulega przedawnieniu nie później niż

z upływem dziesięciu lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę,

bez względu na to kiedy szkoda powstała lub się ujawniła i bez względu na to kiedy

poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia

(porównaj także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2012 r. II CSK

128/12, nie publ.). Nadal zatem, na gruncie art. 4421

§ 1 zd. 2 k.c. roszczenie

8

o wynagrodzenie szkody w mieniu wyrządzonej czynem niedozwolonym może ulec

przedawnieniu zanim szkoda w mieniu powstała lub się ujawniła oraz zanim

poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

Po wejściu w życie art. 4421

k.c. kwestie intertemporalne uregulował art. 2

ustawy nowelizującej stanowiący, że do roszczeń, o których mowa w art. 1 ustawy-

a więc do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym -

powstałych przed dniem jej wejścia w życie, a według przepisów dotychczasowych

w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się przepisy nowego art. 4421

k.c.

Z art. 2 ustawy nowelizującej wynika więc - a contrario- że do przedawnienia

roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym stosuje się

przepisy dawne, chyba że przy zastosowaniu tych przepisów roszczenie do dnia

10 sierpnia 2007 r. nie uległo jeszcze przedawnieniu, wówczas stosuje się przepisy

nowego art. 4421

k.c. W odniesieniu do szkody w mieniu należy zatem ustalić,

kiedy miało miejsce zdarzenie wywołujące szkodę i od tej daty liczyć dziesięcioletni,

ostateczny termin przedawnienia, mający zastosowanie bez względu na to, kiedy

poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia

oraz bez względu na to, kiedy szkoda wystąpiła lub się ujawniła (porównaj

wskazany wyżej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2012 r. II CSK

128/12).

Przenosząc powyższe zasady na grunt niniejszej sprawy trzeba podzielić

stanowisko Sądu Apelacyjnego, że dochodzone roszczenie uległo przedawnieniu

z upływem dziesięciu lat liczonym od dnia sprzedaży nieruchomości, a więc od

dnia 8 grudnia 1986 r., bez względu na to kiedy szkoda powstała, ujawniła się

oraz bez względu na to, kiedy strona powodowa się o niej dowiedziała. Nie ma

więc znaczenia, że strona powodowa dopiero z pozwu w sprawie o uzgodnienie

treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym dowiedziała się o tym,

że nie stała się właścicielką nabytej w 1986r. nieruchomości. Roszczenie

odszkodowawcze uległo przedawnieniu z końcem dnia 8 grudnia 1996 r., wobec

czego, zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, nie ma zastosowania art. 4421

§ 1

k.c., który zresztą, jak wskazano wyżej, w odniesieniu do szkód w mieniu nie różni

się od art. 442 § 1 k.c.

9

Odmienne stanowisko zajęte w sprawie przez Sąd Okręgowy oraz przez

stronę powodową w skardze kasacyjnej, wywodzone ze stanowiska Sądu

Najwyższego zajętego w wyrokach z dnia 10 lipca 2013 r. II PK 316/12 i z dnia

8 maja 2014 r. V CSK 322/13, polega na nieporozumieniu. Wyroki te bowiem

zapadły w sprawach, w których dochodzone były roszczenia o naprawienie szkody

na osobie wyrządzonej czynem niedozwolonym i dotyczą zastosowania art. 2

ustawy nowelizującej w odniesieniu do szkód na osobie, a więc w powiązaniu z art.

4421

§ 3 k.c. Nie dotyczą natomiast przedawnienia roszczenia o naprawienie

szkody w mieniu wyrządzonej czynem niedozwolonym przed wejściem w życie art.

4421

§ 1 k.c. Na marginesie tylko można dodać, że odmienną, niż w powyższych

wyrokach, wykładnię art. 2 ustawy nowelizującej w zw. z art. 4421

§ 1 i 3 k.c.,

w odniesieniu zarówno do szkód w mieniu jak i na osobie, przyjął Sąd Najwyższy

w wyrokach z dnia 25 kwietnia 2013 r. V CSK 239/13 i z dnia 8 października 2014 r.

II CSK 745/13, stwierdzając, że niezależnie o tego czy chodzi o szkodę w mieniu

czy na osobie, jeżeli przed dniem 10 sierpnia 2007 r. upłynął termin dziesięciu lat

od zdarzenia wywołującego szkodę, to ponieważ roszczenie o jej naprawienie

przedawniło się już na podstawie art. 442 § 1 k.c., nie ma zastosowania art. 4421

§1 ani 3 k.c.

Wobec przedawnienia dochodzonego roszczenia, nie ma znaczenia dla

rozstrzygnięcia sprawy kasacyjny zarzut naruszenia art. 417 k.c., gdyż niezależnie

od tego, czy w sprawie miał zastosowanie ten przepis w wersji przyjętej przed czy

po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r. SK

18/00 lub w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 września 2004 r. czy po tej dacie,

a więc czy konieczne było wykazanie winy funkcjonariusza państwowego czy tylko

bezprawności jego działania, roszczenie i tak jest przedawnione. W tej sytuacji

można więc tylko stwierdzić, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 23 września 2003 r. K 20/02 ( OTK-A 2003/7/76), zasady odpowiedzialności

Skarbu Państwa przyjęte w wyroku Trybunału z dnia 4 grudnia 2001 r. SK 18/00,

a więc odpowiedzialność za bezprawne działanie lub zaniechanie funkcjonariusza,

niezależnie od jego winy, można odnieść tylko do szkód powstałych po wejściu

w życie Konstytucji, a więc po dniu 17 października 1997r. Takie stanowisko –

zgodne z zasadą tempus regit actum - zajmuje też Sąd Najwyższy w zdecydowanej

10

większości orzeczeń (porównaj między innymi uchwały z dnia 7 sierpnia 2002 r. III

PZP 15/02, OSNP 2002/23/563, z dnia 3 lipca 2003 r. III CZP 45/03 i z dnia

26 kwietnia 2006r. III CZP 125/05, OSNC 2006/12/194 oraz wyroki z dnia 15 maja

2000 r. II CKN 293/00, OSNC 2000/11/209, z dnia 6 października 2004 r. I CK

447/03 i z dnia 18 lutego 2005 r. V CK 461/04, nie publ.).

Także w tym przypadku nie ma więc znaczenia – wbrew sugestiom

skarżącej- kiedy szkoda wystąpiła i kiedy poszkodowany dowiedział się o niej,

natomiast trafnie Sąd Apelacyjny stwierdził konieczność wykazania winy

funkcjonariuszy Skarbu Państwa w sytuacji gdy czyn niedozwolony miał miejsce

w 1986 r. W skardze kasacyjnej nie podważono stanowiska Sądu o braku winy

funkcjonariuszy państwowych.

Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c.

oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną i orzekł o kosztach postępowania

kasacyjnego na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821

k.p.c.

kc

jw