V KK 46/16

Sygn. akt V KK 46/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 marca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący)

SSN Michał Laskowski

SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)

Protokolant Katarzyna Wełpa

w sprawie R. C.,

o wydanie wyroku łącznego,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 17 marca 2016r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na korzyść skazanego,

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 października 2015r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L.

z dnia 25 czerwca 2015r.,

uchyla zaskarżony wyrok w części utrzymującej w mocy

orzeczenie o karze łącznej i przekazuje sprawę w tym zakresie

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w L., wyrokiem łącznym z 25 czerwca 2015 r., połączył dwie

jednostkowe kary roku pozbawienia wolności orzeczone wyrokami Sądu

2

Rejonowego w Z. z 5 sierpnia 2010 r. i Sądu Rejonowego w L. z 17 września 2010

r. i – przy zastosowaniu art. 569 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 85 i 86 § 1 k.k. –

wymierzył skazanemu R. C. karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na

podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Sąd

Apelacyjny– po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. apelacji obrońcy, który

podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary łącznej i domagał się jej

złagodzenia na zasadzie pełnej absorpcji – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny

wyrok.

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego w zakresie

dotyczącym kary łącznej złożył na korzyść skazanego, w trybie art. 521 § 1 k.p.k.,

Prokurator Generalny. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., polegające na zaniechaniu

dokonania wszechstronnej kontroli odwoławczej, w następstwie czego doszło do

utrzymania w mocy orzeczonej z rażącą obrazą art. 86 § 1 k.k. kary łącznej 2 lat i 6

miesięcy pozbawienia wolności, przewyższającej sumę kar jednostkowych – wniósł

o uchylenie drugoinstancyjnego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy

w tym zakresie Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jako wniesiona na korzyść skazanego zasługiwała w całości na

uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron z racji swej oczywistej zasadności

(art. 535 § 5 k.p.k.).

Ewidentna obraza art. 86 § 1 k.k. rzuca się w oczy: skoro do połączenia

pozostawały dwie kary pozbawienia wolności – każda w wymiarze roku, to rzecz

jasna wysokość kary łącznej nie mogła przekroczyć ich sumy, czyli 2 lat.

Trudno bez krytycznego komentarza pozostawić oczywiście wadliwe

postąpienia zarówno Sądu a quo, jak i Sądu odwoławczego. Wolno przypuszczać,

że u podstaw stwierdzonego uchybienia legła mała wnikliwość Sądów obu instancji

przy zapoznawaniu się z treścią podlegających połączeniu jednostkowych

wyroków. Trzeba postulować, aby wskazane zaniedbania nie miały w przyszłości

miejsca.

kc

3

Dlatego Sąd Najwyższy wydał żądane przez skarżącego orzeczenie o

charakterze kasatoryjnym (art. 537 § 2 k.p.k.). Wydatkami związanymi z

rozpoznaniem kasacji obciążono po myśli art. 638 k.p.k. Skarb Państwa.