II KK 59/16

Sygn. akt II KK 59/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 marca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Roman Sądej (przewodniczący)

SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)

SSN Jarosław Matras

Protokolant Anna Janczak

w sprawie J. P.

skazanego z art. 244 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 marca 2016 r.

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego w G.

z dnia 1 września 2015 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

J. P. stanął pod zarzutem tego, że:

- w dniu 9 maja 2015r. w miejscowości B. kierował samochodem osobowym

marki Volkswagen, pomimo orzeczonego przez Sąd Rejonowy w S. zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych

tj. popełnienia czynu z art. 244 k.k.

2

W dniu 4 czerwca 2015r. (k. 11 i 13) podejrzany wyraził zgodę na

dobrowolne poddanie się karze 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym jej

zawieszeniem na okres próby wynoszący 2 lata, a także na pokrycie opłat i kosztów

postępowania.

Sąd Rejonowy w G. uznał, że zachodzą warunki do rozpoznania sprawy w

trybie art. 335§1 k.p.k. (k.87) i na posiedzeniu w dniu 1 września 2015r. wydał

wyrok (k.92 – 93). Wyrokiem tym uznał J. P. za winnego popełnienia zarzuconego

mu czynu i na podstawie art. 244 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia

wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata

oraz obciążył kosztami postępowania w sprawie.

Wyrok ten uprawomocnił się nie będąc zaskarżony przez żadną ze stron.

Obecnie kasację od tego orzeczenia wywiódł, na korzyść skazanego,

Prokurator Generalny i podniósł w niej zarzut:

- rażącego i mającego wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów

prawa procesowego – art. 343§7 k.p.k. w zw. z art. 335§2 k.p.k. w brzmieniu

obowiązującym od dnia 1 lipca 2015r. – polegającym na uwzględnieniu wniosku

prokuratora niezgodnego z treścią porozumienia zawartego z J. P. i wymierzeniu

mu za zarzucony czyn z art. 244 k.k. kary 3 miesięcy pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata,

pomimo uprzedniego uzgodnienia z oskarżonym okresu próby na 2 lata.

Podnosząc powyższe, Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna, tak jak wymaga tego art. 535§5 k.p.k.

Bezsprzecznie ma rację skarżący, że kontrola Sądu orzekającego na

posiedzeniu, winna sprowadzać się do ustalenia, czy złożony przez prokuratora

wniosek o skazanie bez rozprawy, spełnia wszelkie wymogi wynikające z art. 335§1

i 2 k.p.k., a więc między innymi do tego, czy jest on zgodny z treścią porozumienia

zawartego z podejrzanym. Stwierdzenie wad wniosku powoduje konieczność

przeprowadzenia posiedzenia mającego na celu ich usunięcie, bądź skierowania

sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych – zgodnie z treścią rat. 343§7 k.p.k.

W niniejszej sprawie Sąd zaniechał dokonania tych czynności kontrolnych.

3

Spowodowało to orzeczenie w stosunku do skazanego kary innej niż będąca

przedmiotem uprzedniego porozumienia stron – w zakresie innego określenia

okresu próby. Postępując w ten sposób Sąd dopuścił się rażącej obrazy art. 343§7

k.p.k. w zw. z art. 335§1 k.p.k.

Tym samym zarzut podniesiony w kasacji ocenić należy jako oczywiście

zasadny.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy będzie zobowiązany

rozpoznać wniosek prokuratora czyniąc to w zgodzie z obowiązującymi przepisami.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

kc