III KK 56/16

Sygn. akt III KK 56/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 marca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)

SSN Andrzej Stępka

SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca)

Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka

w sprawie M. K.

skazanego z art. 272 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, odbytym w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 16 marca 2016 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 września 2014 r.

1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6

k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt. 4 k.k. umarza wobec M. K.

postępowanie karne o czyn z art. 272 k.k.;

2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 września 2014 r. M. K. został

uznany za winnego popełnienia, w dniu 22 grudnia 2008 r., czynu określonego w

art. 272 k.k. i skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na dwuletni okres próby. Wyrok ten uprawomocnił się

wobec jego niezaskarżenia przez żadną ze stron.

2

Obecnie, od powyższego wyroku kasację, na podstawie art. 521 k.p.k.,

wniósł Prokurator Generalny, zarzucając temu orzeczeniu „rażące i mające istotny

wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 343 § 7

k.p.k. w zw. z art. 335 § 1 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania,

polegające na uwzględnieniu wadliwego wniosku prokuratora i skazaniu M.K. na

uzgodnioną z nim karę pozbawienia wolności za czyn z art. 272 k.k. pomimo

zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej, określonej w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.,

w postaci przedawnienia karalności czynu, co stanowi bezwzględną przyczynę

odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k”.

Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku oraz umorzenie postępowania przeciwko M. K. o czyn z art.

272 k.k., na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna w stopniu pozwalającym na jej rozpoznania w trybie

art. 545 § 5 k.p.k.

Analiza akt sprawy z uwzględnieniem chronologii poszczególnych zdarzeń

procesowych i skorelowanych z nimi decyzji procesowych prowadzi Sąd Najwyższy

do takich wniosków, jakie zawarł w swej kasacji Prokurator Generalny.

Czyn przypisany M. K. został przez niego popełniony w dniu 22 grudnia 2008

r., natomiast dochodzenie w tej sprawie wszczęto dopiero w dniu 14 lutego 2014 r.

(k. 18). Zagrożenie ustawowe czynu z art. 272 k.k. powoduje, że okres

przedawnienia karalności określonego w nim przestępstwa wynosi 5 lat. Okres ten

podlega wydłużeniu o kolejne 5 lat, płynących od zakończenia tego pierwszego

okresu, jednak tylko wtedy, gdy w trakcie biegu tego okresu zostanie wszczęte

postępowanie przeciwko osobie (art. 101 § 1 pkt 4 k.k. w zw. z art. 102 k.k.).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, iż karalność przestępstwa

zarzuconego M. K. ustała z dniem 22 grudnia 2013 r., czyli nie dość, że przed

wszczęciem przeciwko niemu postępowania in personam, ale nawet wręcz jeszcze

przed wszczęciem postępowania w sprawie.

Okoliczności tej nie dostrzegł ani prokurator, który wystąpił z opartym na

podstawie art. 335 § 1 k.p.k., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca

2015r., wnioskiem o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i

3

wymierzenie M. K. uzgodnionej z nim kary, ale również Sąd Rejonowy, który wydał

wyrok zgodnie z tym wnioskiem, bez jego należytej kontroli.

W wyniku powyższego doszło do rażącego i mającego oczywisty wpływ na

treść zaskarżonego wyroku, naruszenia przepisów prawa wskazanych w zarzucie

skargi Prokuratora Generalnego, co skutkować musiało wydaniem niniejszego

wyroku kasującego i umorzeniem wobec M. K. postępowania karnego na podstawie

wskazanych w orzeczeniu przepisów.

kc