IV KK 71/16

Sygn. akt IV KK 71/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 marca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Szewczyk (przewodniczący)

SSN Tomasz Grzegorczyk

SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca)

Protokolant Danuta Bratkrajc

w sprawie A. B.

oskarżonej o czyn z art. 157 § 2 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk

w dniu 23 marca 2016 r.,

kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich, na korzyść oskarżonej

od wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 19 sierpnia 2014 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w J.

z dnia 25 marca 2014 r.

uchyla wyrok Sądu Okręgowego w P. i sprawę przekazuje do

ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

A. B. została oskarżona prywatnym aktem oskarżenia o popełnienie czynu

polegającego na tym, że: w dniu 30 listopada 2012 r. w R. działając wspólnie i w

porozumieniu z ustalona osobą szarpała oskarżycielkę prywatną E. J., czym

2

spowodowała u niej obrzęk i podbiegnięcie krwawe nadgarstka lewego oraz otarcie

skóry okolicy lędźwiowej lewej, co skutkowało rozstrojem zdrowia trwającym nie

dłużej niż 7 dni, tj. o popełnienie czynu z art. 157 § 2 k.k.

Sąd Rejonowy w J.u wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r., na podstawie art. 66

§ 1 i § 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko

oskarżonej A. B. na okres próby 1 roku. Wyrokiem tym rozstrzygnięto także w

przedmiocie kosztów procesu.

Na skutek wywiedzionej od tego orzeczenia apelacji przez oskarżoną, Sąd

Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2014 r., , utrzymał w mocy wyrok Sądu

Rejonowego uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

Kasację od tego wyroku - na korzyść oskarżonej - złożył Rzecznik Praw

Obywatelskich podnosząc rażące naruszenie prawa karnego procesowego, tj. art.

29 § 1 k.p.k., polegające na rozpoznaniu sprawy przez Sąd II instancji w składzie

jednego sędziego, podczas gdy Sąd ten zobligowany był do rozpoznania apelacji

na rozprawie w składzie trzech sędziów, co stanowiło bezwzględną przyczynę

odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpinania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym, co obligowało do

rozpoznania jej w oparciu o przepis art. 535 § 5 k.p.k.

W całej rozciągłości należy podzielić ustalenia Rzecznika Praw

Obywatelskich, co do tego, że w przedmiotowej sprawie zaistniała bezwzględna

przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., ale także doszło do

naruszenia przepisu prawa procesowego, tj. art. 29 § 1 k.p.k.

Skład Sądu Okręgowego w P. był niewłaściwe obsadzony.

W tym miejscu koniecznym jest odnotowanie, że z dniem 1 lipca 2015 r. w

związku z wejściem w życie ustawy z dnia 29 września 2013 r. o zmianie ustawy

Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz.

1247), moc utracił przepis art. 484 k.p.k. Jednakże jak trafnie ustalono w kasacji,

przedmiotowa sprawa zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym jak i

3

odwoławczym rozpoznana została w stanie prawnym przed 1 lipca 2015 r., czyli

przed wejściem w życie niniejszej ustawy.

Procedujący w tej sprawie Sąd Rejonowy, jak wynika protokołu rozprawy z

dnia 5 grudnia 2013 r. (k. 192-199, t. I), odroczył termin rozpoznania sprawy do

dnia 20 stycznia 2014 r. Z tego wynika, że przerwa w rozprawie trwała dłużej niż 21

dni. Zgodnie z brzmieniem art. 484 k.p.k. do dnia 1 lipca 2015 r. każda przerwa w

rozprawie może trwać nie dłużej niż 21 dni (§ 1). Jeżeli sprawy nie można

rozpoznać w terminie wskazanym w § 1, sąd rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu w

postępowaniu zwyczajnym (§ 2).

W ocenianym stanie stwierdzić należało, iż przedmiotowa sprawa na

rozprawie w dniu 20 stycznia 2014 r. (k. 201, t. II) oraz w dniu 25 marca 2014 r. (k.

237, t. II) rozpoznawana była w trybie zwyczajnym, pomimo braku wyraźnego

zasygnalizowania o zmianie trybu w protokole rozprawy.

Uchwałą Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 27 października

2005 r., I KZP 38/05, której nadano moc zasady prawnej, przesądzono ostatecznie

o interpretacji przepisu art. 476 k.k. w brzmieniu do dnia 1 lipca 2015 r.,

stwierdzając, że sąd odwoławczy, po wydaniu przez prezesa sądu okręgowego

zarządzenia, o którym mowa w art. 476 § 1 zd. 3 k.p.k., może rozpoznać apelację w

składzie jednego sędziego tylko wówczas, gdy sąd pierwszej instancji wydał w

takim składzie wyrok orzekając w postępowaniu uproszczonym (Lex 157030).

Bezspornie w przedmiotowej sprawie przedmiotowa sytuacja nie zaistniała, co

determinowało skład Sądu odwoławczego rozpoznającego apelację od wyroku

Sądu I instancji. Jednoosobowe rozpoznanie sprawy przez Sąd Okręgowy było

sprzeczne z treścią art. 29 § 1 k.p.k. stanowiąc jednocześnie bezwzględną

przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd II instancji rozważy wskazane

powyżej uwagi i w oparciu o poczynione ustalenia i wyciągnięte wnioski wyda wolne

od wad prawnych rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

wyroku.

kc

4