V KK 19/16

Sygn. akt V KK 19/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)

SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)

SSN Dorota Rysińska

Protokolant Barbara Kobrzyńska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra Herzoga

w sprawie D. Z.

w przedmiocie wyroku łącznego

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 6 kwietnia 2016 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,

od wyroku Sądu Rejonowego w K.

z dnia 2 listopada 2015 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

UZASADNIENIE

D. Z. został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w K.:

I. z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt VI K 107/12:

1. za popełnione w dniu 19 grudnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art.

13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w

zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz dwa czyny zakwalifikowane z art. 282 k.k. w zw. z art. 157

2

§ 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 91 §

1 k.k., na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

2. za popełnione w dniu 19 grudnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art.

245 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na karę 8 miesięcy pozbawienia

wolności;

3. za popełnione w dniach 4 i 19 grudnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane

z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, przy

zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Wyrokiem tym wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy

pozbawienia wolności.

II. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, za popełniony w dniu 3

sierpnia 2012 r. czyn zakwalifikowany z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i art.

157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 lat

pozbawienia wolności;

III. z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt VI K 712/12, za popełnione w dniach

12 i 29 sierpnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art.

57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. - każdorazowo na karę roku i 4 miesięcy

pozbawienia wolności, nadto za popełniony w dniu 29 sierpnia 2011 r. czyn

zakwalifikowany z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;

Wyrokiem tym wymierzono skazanemu karę łączną roku i 6 miesięcy

pozbawienia wolności.

Na wniosek skazanego Sąd Rejonowy w K. wszczął postępowanie o

wydanie wyroku łącznego i w dniu 2 listopada 2015 r., w sprawie VI K 535/15,

wydał wobec niego wyrok łączny, którym na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. i

art. 569 § 1 k.p.k. połączył orzeczone trzema opisanymi wyżej wyrokami kary

pozbawienia wolności i wymierzył D. Z. karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia

wolności; na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył

skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 4 grudnia

2011 r., nadto od dnia 20 grudnia 2011 r. do dnia 1 sierpnia 2012 r. i od dnia 6

sierpnia 2012 r. do dnia 27 marca 2013 r. oraz okres odbytej już kary pozbawienia

3

wolności. Odrębnemu wykonaniu pozostawił dalsze rozstrzygnięcia zawarte w

połączonych wyrokach, a niebędące przedmiotem wyroku łącznego.

Należy poczynić uwagę, że w części wstępnej wyroku łącznego, opisując

wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12,

błędnie wskazano, że wyrokiem tym D. Z. został skazany na karę 6 miesięcy

pozbawienia wolności.

Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony postępowania i

uprawomocniło się w dniu 20 listopada 2015 r.

Kasację od powyższego wyroku łącznego wniósł w dniu 15 stycznia 2016 r.

Prokurator Generalny. Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości,

na niekorzyść D. Z., zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, to jest art. 86 § 1 k.k.,

polegające na orzeczeniu wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności w

rozmiarze niższym od najwyższej z jednostkowych kar pozbawienia wolności. W

konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, bowiem w zarzucie

podniesionym pod adresem zaskarżonego wyroku łącznego prawidłowo wskazano

na istotę uchybienia, które polega na orzeczeniu wobec skazanego kary łącznej

pozbawienia wolności w rozmiarze niższym od najwyższej z połączonych

jednostkowych kar pozbawienia wolności. Karą tą była orzeczona wyrokiem Sądu

Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, kara 6 lat

pozbawienia wolności, zatem zgodnie z art. 86 § 1 k.k. kara łączna nie mogła być

od niej niższa. Wymierzając D. Z. karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia

wolności, Sąd Rejonowy rażąco naruszył wymieniony przepis prawa materialnego,

co miało istotny wpływ na treść wyroku. Należy jednak zaznaczyć, że u źródła tego

uchybienia leżało błędne zidentyfikowane przez Sąd orzekający treści

podlegającego połączeniu wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 marca 2013 r.,

sygn. akt VI K 792/12, zatem skarżący powinien również wskazać na prowadzące

do tej nieprawidłowości naruszenie przepisów postępowania. Tymczasem w

uzasadnieniu kasacji (s. 2), przedstawiając treść wyroków, które stanowiły

4

podstawę wydania wyroku łącznego, powielono błąd Sądu Rejonowego, twierdząc,

że wyrokiem tego Sądu z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, D. Z.

wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Kasacja na niekorzyść skazanego została wniesiona przed upływem 6

miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku łącznego (zob. art. 524 § 3 k.p.k. w

brzmieniu obowiązującym do dnia 14 kwietnia 2016 r.), zatem w celu

wyeliminowania zaistniałego uchybienia należało postąpić zgodnie z wnioskiem

kasacji, tj. uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego

rozpoznania Sądowi Rejonowemu, który wyda wyrok łączny zgodny z

obowiązującymi przepisami.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.

kc