IV KK 417/15

Sygn. akt IV KK 417/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)

SSN Krzysztof Cesarz

SSN Jerzy Steckiewicz (sprawozdawca)

Protokolant Danuta Bratkrajc

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Jerzego Engelkinga

w sprawie H. G.

skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu

narkomanii i innych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 5 kwietnia 2016 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 16 czerwca 2015 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 29 października 2014 r.

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej H.G. i sprawę w

tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w K. do

ponownego rozpoznania.

2

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 29 października 2014 r., uznał H. G.

urodzonego 10 lutego 1994 r. za winnego tego, że:

1. w dniu 25.08 2013 r. w miejscowości W. wbrew przepisom ustawy, posiadał

środek odurzający w postaci marihuany o łącznej wadze 9,66 grama co stanowi

występek z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.20005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii;

2. w dniu 25.08 2013 r. w miejscowości L. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

udzielił P. R. środek odurzający w postaci marihuany w ilości 2,36 grama osiągając

z tego tytułu korzyść majątkową w kwocie 30 zł, co stanowi występek z art. 59 ust.

1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

za co – odpowiednio – orzekł karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz roku

pozbawienia wolności – łącznie rok i 2 miesiące pozbawienia wolności, której

wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 3 lat, oddając na ten czas

oskarżonego pod dozór kuratora.

W wyniku złożonej przez oskarżonego apelacji, w której wywodził, że nie

popełnił przypisanych mu czynów i wnosił o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania, Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015

r., zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że skrócił okres warunkowego

zawieszenia kary do 2 lat oraz uchylił dozór kuratora.

Prokurator Generalny wniósł na niekorzyść H. G. kasację od wyroku Sądu

Okręgowego w zakresie skrócenia okresu próby i uchylenia dozoru, w której

zarzucił:

„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa

materialnego art. 70 § 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1

lipca 2015 r., polegające na zmianie zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji

w następstwie apelacji oskarżonego, polegające na skróceniu okresu próby z 3 do

2 lat, a więc do krótszego od minimalnego przewidzianego dla sprawcy

młodocianego, przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej 1 roku i 2

miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwa z art. 62 ust. 1 i art.

59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a także

uchyleniu orzeczenia obligatoryjnego wobec młodocianego sprawcy przestępstwa

umyślnego dozoru kuratora”

3

- wnosząc o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w K. w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Uznając kasację za w pełni uzasadnioną Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Nie ulega wątpliwości, że H. G.był młodocianym sprawcą czynów mu

przypisanych, bowiem w chwili ich popełnienia nie ukończył 21 lat i w czasie

orzekania w pierwszej instancji 24 lat (art. 115 § 10 k.k.).

Status młodocianego sprawiał, że w ówczesnym stanie prawnym w wypadku

warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec takiego sprawcy, okres próby

wynosił od 3 lat do 5 lat (art. 70 § 2 k.k.), a dozór był obowiązkowy (art. 73 § 2 k.k.).

Sąd Okręgowy rozpoznając apelację oskarżonego przeoczył fakt, że H. G.

był młodocianym sprawcą czynów zabronionych i uznając, iż wobec postawy

oskarżonego, która wskazywała, iż zrozumiał niewłaściwość swojego

dotychczasowego postępowania, skrócił mu okres próby i zniósł dozór.

Orzeczenie Sądu Okręgowego było oczywiście błędne (Sąd zauważył swoje

niedopatrzenia opracowując pisemne uzasadnienie wyroku) i dlatego też stanowiło

rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i

dlatego też należało je uchylić i sprawę przekazać temu Sądowi do ponownego

rozpoznania.

Co prawda, obowiązujący od 1 lipca 2015 r. art. 70 § 2 k.k. określa

możliwość wyznaczenia okresu próby w stosunku do młodocianego sprawcy w

rozmiarze od 2 do 5 lat, to jednak, z uwagi na również zmienioną „ nowelą lipcową”

treść art. 69 § 1 k.k., który stanowi, że – pod wskazanymi w tym przepisie

warunkami - sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności

orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, bezsporne jest, iż uprzednie

brzmienie omawianego przepisu, jest względniejsze dla sprawcy i dlatego, zgodnie

z art. 4 § 1 k.k. należało uwzględnić stan prawny sprzed nowelizacji Kodeksu

karnego.

Mając powyższe okoliczności na uwadze oraz to, że od daty

uprawomocnienia się zaskarżonego kasacją wyroku do jej wniesienia nie upłynęło 6

miesięcy Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.

kc

4