WO 6/16

Sygn. akt: WO 6/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Błuś (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marek Pietruszyński

SSN Andrzej Tomczyk

w sprawie L. M. skazanego za przestępstwo określone w art. 288 § 1 k.k. z 1969 r.,

po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 21 kwietnia 2016 r.

wniosku prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgu Wojskowego w B. z dnia 18

lutego 1982 r., sygn. akt: SoW …/82

1. wznawia postępowanie w sprawie L. M. zakończone

prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgu Wojskowego w B. z dnia

18 lutego 1982 r.;

2. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 2

k.p.k. umarza postępowanie w sprawie;

3. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

2

Prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgu Wojskowego

w B. z dnia 18 lutego 1982 r. (sygn. akt: SoW …/82) L. M. został uznany za

winnego tego, że:

„w dniu 29 grudnia 1981 r. około godziny 19:10 bez wymaganego zezwolenia

przekroczył granicę Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z Niemiecką Republiką

Demokratyczną zabierając swój dowód osobisty i książeczkę wojskową”,

tj. popełnienia przestępstwa określonego w art. 288 § 1 k.k. z 1969 r.

Za tak opisane i zakwalifikowane przestępstwo na podstawie art. 288 § 1 k.k.

z 1969 r. przy zastosowaniu art. 4 ust. 1 i 4 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r.

o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w

czasie obowiązywania stanu wojennego (Dz.U. Nr 29, poz. 156) wymierzono mu

karę trzech lat pozbawienia wolności oraz karę dodatkową pozbawienia praw

publicznych na okres dwóch lat.

W dniu 30 marca 2016 r. do Izby Wojskowej Sądu Najwyższego wpłynął

wniosek prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej o wznowienie postępowania

zakończonego opisanym wyrokiem. Wniosek ten, oparty na podstawie wskazanej

w art. 540 § 2 k.p.k., zawiera żądanie wznowienia postępowania w tej sprawie,

uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1

pkt 2 k.p.k.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że do jego złożenia uprawnia

treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2011 r. (sygn. akt: K

35/08, OTK-A 2011, z. 2, poz. 10), który orzekł o niezgodności m.in. z Konstytucją

Rzeczypospolitej Polskiej dekretu, na podstawie którego zostało wydane skarżone

orzeczenie, co powoduje, iż wznowienie postępowania jest obligatoryjne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Analiza treści wniosku o wznowienie postępowania w rozpoznawanej

sprawie, przez pryzmat treści zaskarżonego wyroku, wskazuje, że mimo iż

podstawa skazania L. M. nie była objęta przywoływanym wyrokiem Trybunału

3

Konstytucyjnego (na ten temat szerzej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2

czerwca 2015 r., WO 8/15, Legalis nr 1274411), to jednak podstawą wymiaru kary

dodatkowej orzeczonej wobec niego były przepisy dekretu uznanego za niezgodny

z Konstytucją. Tak więc podstawa prawna wniosku o wznowienie postępowania

karnego została wskazana właściwie. Tym samym zaistniały w sprawie okoliczności

pozwalające na uznanie, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane na podstawie

niekonstytucyjnych przepisów, co obliguje Sąd Najwyższy do wznowienia

postępowania, uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania karnego

na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., a to wobec zaaprobowania poglądu

wyrażonego w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2013 r., III KO 83/12

(OSNKW 2013, Nr 6, poz. 51).

kc