I CSK 283/15

Sygn. akt I CSK 283/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 kwietnia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa L. sp. z o.o. w W.

przeciwko E. D. i W. D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 29 kwietnia 2016 r.,

skargi kasacyjnej pozwanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 października 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania

i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Zaskarżonym przez pozwanych E. D. oraz W.D. wyrokiem z dnia 10

października 2014 r. Sąd Apelacyjny zmienił w całości zaskarżony przez powoda –

L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 czerwca

2013 r. w ten sposób, że utrzymał w mocy nakaz zapłaty wydany przez Sąd

Okręgowy w W. w dniu 4 lipca 2012 r. (I Nc …/12), prostując zawarte w nim

oznaczenie strony pozwanej zastępując słowo „I.” słowem „IN.” oraz orzekł

o kosztach postępowania.

W sprawie tej ustalono, co następuje:

Powód w dniu 14 lipca 2005 r. zawarł z pozwaną spółką J. I. A. i W. D. Sp.

jawną umowę leasingu. Zgodnie z tą umową pozwany był zobowiązany, miedzy

innymi, do zapłaty rat leasingowych w terminach i wysokości określonej w

załącznikach do umowy. Zabezpieczeniem należności wynikających z tej umowy

był weksel in blanco wystawiony przez pozwaną wraz z deklaracją wekslową oraz

poręczony przez pozwanych: A. D., W. D., K. D. oraz E. D.

Pozwana spółka nie płaciła w terminie rat leasingowych, w związku z tym

powód w dniu 31 października 2008 r. wypowiedział łączącą strony umowę

doprowadzając do jej rozwiązania. Po rozwiązaniu umowy leasingu pomiędzy

pozwaną spółką reprezentowaną przez W. D. a powodem, została zawarta ustna

umowa o charakterze zbliżonym do umowy dzierżawy, której przedmiotem była

możliwość dalszego korzystania przez pozwaną z pojazdów uprzednio objętych

umową leasingu z 14 lipca 2005 r.

Powód w pozwie wniesionym w dniu 25 czerwca 2012 r. wniósł o wydanie

nakazu zapłaty zgodnie, z którym pozwani – J. I. A. i W . D. spółka jawna, A. D.,

W. D., K. D. oraz E.D., jako dłużnicy wekslowi mają zapłacić solidarnie na rzecz

powoda kwotę 157 590,59 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia

wniesienia pozwu do dnia zapłaty wraz z kosztami postępowania.

Sąd Okręgowy w dniu 4 lipca 2012 r. wydał nakaz zapłaty uwzględniający

żądanie powództwa. Pozwani w dniu 25 lipca 2012 r. wnieśli od powyższego

nakazu zapłaty zarzuty, w których żądali jego uchylenia i oddalenia powództwa,

podnosząc wypełnienie weksli niezgodnie z porozumieniem wekslowym, albowiem

3

dochodzone roszczenie przekracza realne zobowiązanie pozwanych ze wskazanej

przez powoda umowy leasingowej i nie przedstawienia rzetelnego rozliczenia

umowy. Powód w odpowiedzi na zarzuty pozwanych wniósł 16 października 2012 r.

pismo procesowe, w którym przedstawił rozliczenie należności umownych.

W dalszym toku postępowania pozwani podtrzymywali swoje stanowisko w sprawie,

z tym, że nie kwestionowali poprawności dokonywanych wyliczeń przez powoda,

lecz kwestionowali samą zasadność roszczeń wywodzonych z umowy leasingu.

W piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2013 r. obok dotychczas podniesionych

zarzutów pozwani podnieśli nowe zarzuty w postaci zmiany stosunku prawnego,

przedawnienia roszczenia oraz przedawnienia prawa do wypełnienia weksla.

Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy w W. uchylił zaskarżony

nakaz zapłaty, oddalił powództwo oraz orzekł o kosztach postępowania.

Rozpoznający apelację powoda Sąd II instancji stwierdził, że postępowanie

niniejsze zostało wszczęte wskutek wniesienia powództwa, w którym powód

dochodzi roszczenia z weksla, przy czym został wydany nakaz zapłaty

w postępowaniu nakazowym, od którego to nakazu pozwani wnieśli zarzuty.

Powyższe wyznacza tak zakres rozpoznania jak i reguły proceduralne zawarte

w przepisach art. 47912

§ 1 k.p.c. oraz art. 493 § 1 i 495 § 3 k.p.c.

W konsekwencji Sąd Apelacyjny przyjął, że szczegółowej analizy wymaga

treść pozwu, zarzutów od nakazu zapłaty, odpowiedzi powoda na zarzuty

pozwanych, oraz treść przedstawionych przez strony procesu twierdzeń i dowodów

załączonych do pism procesowych winny stanowić podstawę rozstrzygnięcia.

W pozwie powód powołał się na roszczenie wekslowe i na tym etapie postępowania

było to wystarczające uzasadnienie żądania. Głębszej analizy wymaga stanowisko

stron przedstawione w zarzutach od nakazu zapłaty oraz w odpowiedzi na te

zarzuty - tak w płaszczyźnie przepisów art. 493 § 1 k.p.c. jak i przepisu art. 207 § 3

i § 6 k.p.c.

Sąd Apelacyjny uznaje za zasadne stanowisko Sądu Okręgowego zawarte

w treści postanowienia tegoż Sądu wydanego na rozprawie dnia 25 czerwca 2013 r.

Żadna ze stron nie wniosła zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. i nie może obecnie

skutecznie podnosić zarzutów natury procesowej w tym zakresie.

4

Sąd Apelacyjny podziela jednakowoż zarzut zawarty w apelacji, iż Sąd

Okręgowy poczynił ustalenia faktyczne tak z naruszeniem skutków

cytowanego postanowienia z 25 czerwca 2013 r. jak i z naruszeniem zasady

określonej przepisem art. 233 § 1 k.p.c., oraz z naruszeniem cytowanych wcześniej

przepisów art. 47912

§ 1 k.p.c., 493 § 1 k.p.c. i 495 § 3 k.p.c.

W zarzutach od nakazu zapłaty pozwani ograniczyli się do twierdzeń,

iż weksel został wypełniony niezgodnie z porozumieniem wekslowym, został

wypełniony nieprawidłowo, nie została udowodniona wysokość roszczenia, nie

zostało przedstawione wyliczenie dochodzonej pozwem kwoty. Zarzuty dotyczące

nieprawidłowego wypełnienia weksla, czy też wypełnienia go niezgodnie

z zawartym porozumieniem nie zostały jednakże merytorycznie uzasadnione

i wyjaśnione. W uzasadnieniu zarzutów pozwani nie skonkretyzowali i nie wyjaśnili,

na czym, ich zdaniem, polegają nieprawidłowości w wypełnieniu weksla.

Zarzucając brak udowodnienia stosunku zobowiązaniowego - rozumieli taki

zarzut jedynie, jako nieprzedstawienie umowy leasingu z 14 lipca 2005 r., co też

wynika z treści uzasadnienia zarzutu. W uzasadnieniu zarzutów pozwani odnoszą

się głównie do sposobu rozliczenia umowy leasingu. Należy podkreślić, że pozwani

nie przedstawili w tych zarzutach ani twierdzeń, ani dowodów, iż umowa leasingu,

stanowiąca podstawę zabezpieczenia wekslowego, została wypowiedziana, czy też,

że został nawiązany nowy, innej treści stosunek zobowiązaniowy, poza umową

z 14 lipca 2005 r. Pozwani przedstawili zarzut przedawnienia, jednakże w żaden

sposób nie wyjaśnili, jakie są przyczyny przedawnienia i jakich roszczeń zarzut

przedawnienia dotyczy. W odpowiedzi na zarzuty powód przedstawił twierdzenie

o wypowiedzeniu umowy leasingu z dniem 31 października 2008 r., a następnie

twierdzenie o ostatecznym wypowiedzeniu tej umowy oświadczeniem z dnia 3 lipca

2009 r. Zdaniem Sądu II instancji jest to kwestia istotna dla rozstrzygnięcia.

Strona powodowa przedstawiła, bowiem swoje stanowisko, stanowiące

rodzaj wykładni jej oświadczenia woli, iż treść pism przez nią złożonych świadczy

o tym, że stosunek umowny zapoczątkowany umową z 14 lipca 2005 r. trwał

i został zakończony dopiero w lipcu 2009 r. - wskutek złożenia oświadczenia

z 3 lipca 2009 r. Takie twierdzenie strony nie jest sprzeczne z prawem materialnym

- przepisem art. 61 § 1 zd. 2 k.c. W doktrynie wyrażony jest, bowiem pogląd,

5

że odwołane oświadczenie woli można określić, jako inne oświadczenie, przez

które składający je pozbawia skuteczności prawnej swój poprzedni komunikat.

Istnieje również ukształtowany pogląd, że za zgodą adresata odwołanie

oświadczenia woli możliwe jest w każdym czasie.

Powód w przywołanej odpowiedzi na zarzuty przedstawił twierdzenie, które,

jak wcześniej wskazano, stanowi swojego rodzaju wykładnię własnego

oświadczenia woli, iż strony wiązała umowa wypowiedziana ostatecznie 3 lipca

2009 r. W takiej sytuacji procesowej na pozwanych ciąży obowiązek wskazany

w przepisie art. 495 § 3 k.p.c. Pozwani nie wykazali, aby nie mogli przedstawić

konkretnych, poddających się merytorycznej weryfikacji zarzutów, co do stosunku

podstawowego - umowy leasingu, czasu jej trwania i chwili jej wypowiedzenia.

Pozwani nie uczynili tego w zarzutach od nakazu zapłaty, co mogło być

usprawiedliwione lakonicznością treści pozwu. Jednakże w odpowiedzi na zarzuty -

powód w piśmie z 18 października 2012 r. przedstawił dokładne wyliczenie

dochodzonej kwoty, przede wszystkim zaś przedstawił twierdzenie, wraz

z dokumentami prywatnymi, że umowa leasingu została wypowiedziana dnia 3 lipca

2009 r.

Obowiązkiem pozwanych, wynikającym z treści przepisu art. 495 § 3 k.p.c.,

było przedstawienie najpóźniej po wniesieniu przez powoda odpowiedzi na zarzuty

- twierdzeń i dowodów, kiedy i w jakich okolicznościach umowa leasingu z 14 lipca

2005 r. została rozwiązana.

Ma to istotne znaczenie w sprawie, gdyż poręczenie wekslowe stanowiło

zabezpieczenie roszczeń wynikających z tej umowy. Pozwani nie przedstawili

takich twierdzeń, jak nakazuje to art. 495 § 3 k.p.c. Uczynili to po raz pierwszy

dopiero na rozprawie 21 lutego 2013 r., przy czym ograniczyli się do samego

twierdzenia, nie uzasadniając merytorycznie swojego stanowiska, ani też nie

przedstawiając w tym zakresie żadnych dowodów, nie wyjaśnili również, dlaczego

dopiero w lutym 2013 r. przedstawiają takie twierdzenia. Zatem przebieg

postępowania dowodowego, treść złożonych przez strony do chwili rozprawy

z 21 lutego 2013 r. dowodów w postaci dokumentów, oznacza, iż Sąd Apelacyjny

w takiej sytuacji procesowej może ustalić i następnie ocenić, że umowa stron

6

została wypowiedziana, zgodnie z twierdzeniami powoda, dopiero oświadczeniem

z 3 lipca 2009 r.

Zasadny jest zarzut skarżącego, iż Sąd Okręgowy poczynił odmienne

ustalenia na podstawie twierdzeń, co do faktów i dowodów, które - na podstawie

postanowienia wydanego na rozprawie dnia 25 czerwca 2013 r. - powinny były

zostać pominięte. Z treści uzasadnienia skarżonego wyroku wprost wynika,

że ustalenie, co do wypowiedzenia Sąd Okręgowy poczynił na podstawie

oświadczenia pozwanych zawartych w piśmie procesowym z 11 kwietnia 2013 r.,

które to pismo zgodnie z cytowanym postanowieniem z 25 czerwca 2013 r. winno

było zostać pominięte.

Nie jest zaś uprawnione twierdzenie Sądu Okręgowego zawarte

w uzasadnienia jego orzeczenia, że okoliczności faktyczne dotyczące

wypowiedzenia są bezsporne, jako że jest wręcz przeciwnie - jest to i był

zasadniczy spór miedzy stronami. Powyższe oznacza, że zasadne są zarzuty

zawarte w apelacji, iż brak było podstaw do czynienia ustaleń o wypowiedzeniu

umowy leasingu już w październiku 2008 r. Należy też podkreślić, że żadna

ze stron procesu nie złożyła zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c., do postanowienia

z 25 czerwca 2013 r., co oznacza, że nie może obecnie skutecznie kwestionować

treść tegoż postanowienia i jego skutków procesowych. Ocena dowodów złożonych

przez strony do pozwu, zarzutów od nakazu zapłaty i odpowiedzi powoda na

zarzuty pozwanych wskazuje, że strona pozwana, którą obciążał obowiązek

udowodnienia przedstawionych zarzutów, obowiązkowi temu nie sprostała.

Sąd II instancji stwierdził, że pozbawiony znaczenia jest zarzut

przedawnienia, wobec poczynionych ustaleń przez Sąd Apelacyjny, co do chwili

wypowiedzenia umowy. Rozważając zarzuty natury procesowej, związane głównie

z regułami dowodowymi, Sąd Apelacyjny miał na uwadze również treść

postanowienia Sądu Okręgowego wydanego na rozprawie 21 lutego 2013 r. Treść

punktu piątego tego postanowienia nie oznacza jednak, że Sąd Okręgowy zwolnił

strony z zasad prekluzji zawartych tak w przepisie art. 207 § 3 i § 6 k.p.c. jak

i art. 493 § 1 k.p.c., gdyż musiałoby to wynikać jednoznacznie z treści takiego

postanowienia. Mając na uwadze przedstawione ustalenia dotyczące chwili

7

wypowiedzenia umowy — nie są uzasadnione zarzuty, co do przedawnienia

roszczeń wekslowych.

Pozwani w skardze kasacyjnej zarzucili naruszenie prawa materialnego,

tj.: a) art. 70913

§ 2 k.c. przez jego niezastosowanie, co skutkowało przyjęciem,

że wypowiedzenie umowy leasingu dokonane przez powoda w dniu

31 października 2008 r. oraz w dniu 3 lipca 2009 r. było skuteczne i wywoływało

skutki prawne, mimo że Powód nie wezwał wcześniej pisemnie pozwanej spółki do

zapłaty zaległych należności w odpowiednim terminie z zastrzeżeniem, że w razie

bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu może on wypowiedzieć umowę

leasingu ze skutkiem natychmiastowym, a przez to były to czynności prawne

nieważne i nie wywołujące skutków prawnych.

b) art. 70915

k.c. przez jego zastosowanie tj. przyjęcie, że powód może

dochodzić od pozwanego roszczeń wynikłych z wypowiedzenia umowy leasingu

z winy pozwanej spółki, podczas gdy nie doszło do skutecznego wypowiedzenia

umowy leasingu przez powoda.

c) art. 61 § 1 k.c. w zw. z art. 7092

k.c. w zw. z art. 77 § 1 k.c. przez błędną

wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyrażanie zgody przez korzystającego na

odwołanie oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy leasingu przez

finansującego oraz odwołanie oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy leasingu

przez finansującego może nastąpić w dowolnej formie (tj. także per facta

concludentia) zamiast na przyjęciu, że zgoda korzystającego na odwołanie

oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy przez finansującego jak również

oświadczenie o odwołaniu wypowiedzenia umowy powinny być zawarte w formie

pisemnej pod rygorem nieważności z uwagi na treść przepisu szczególnego

kodeksu cywilnego regulującego umowę leasingu tj. 7092

k.c. oraz treść art. 77 § 1

k.c., co doprowadziło w konsekwencji do uznania przez Sąd, że wypowiedzenie

umowy leasingu z dnia 31 października 2008 r. nie wywołało skutków prawnych,

a umowa była kontynuowana na dotychczasowych zasadach.

II. Pozwani zarzucili ponadto naruszenie przepisów postępowania, które

miały istotny wpływ na wynik sprawy: art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011

o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

przez jego niezastosowanie i tym samym uznanie, że w przedmiotowej sprawie

8

właściwe są przepisy obowiązujące przed tą zmianą (a w szczególności uchylone

lub zmienione przepisy art. 47912

§ 1 k.p.c. oraz art. 493 § 1 i 495 § 3 k.p.c.)

co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku na podstawie przepisów, które

nie obowiązywały w dacie zawiśnięcia sporu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Uzasadniony jest zarzut naruszenia prawa procesowego. Sąd Apelacyjny

uznał, że Sąd Okręgowy dokonał ustaleń faktycznych z naruszeniem zasad

określonych w przepisach 47912

§ 1 k.p.c., art. 495 § 3 k.p.c. i art. 493 § 1 k.p.c.

Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy –

Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw przepisy

(Dz. U. Nr 233, poz. 1381), zmiany w przepisach kodeksu postępowania cywilnego

wprowadzone tą ustawą stosuje się do postępowań wszczętych po wejściu ustawy

w życie. Ustawa z dnia 16 września 2011 r. weszła w życie w dniu 3 maja 2012 r.

(art. 11 ustawy). Powództwo w rozpoznawanej sprawie zostało wniesione w dniu

21 czerwca 2012 r. już pod rządem przepisów zmienionych, czyli Sąd Apelacyjny

orzekał na podstawie przepisów uchylonych (47912

§ 1 k.p.c. i art. 495 § 3 k.p.c.)

lub zmienionych (art.493 § 1 k.p.c.). Na tych przepisach Sąd Apelacyjny oparł

zaś przede wszystkim swoje stanowisko w sprawie oceny postępowania

dowodowego przeprowadzonego przez Sąd Okręgowy i odmówił uznania części

dowodów przedstawionych przez pozwanych, zgłoszonych po ich odpowiedzi na

odpowiedź powoda na zarzuty od nakazu zapłaty. Wprost stwierdził,

że obowiązkiem pozwanych, wynikającym z treści przepisu art. 495 § 3 k.p.c., było

przedstawienie najpóźniej po wniesieniu przez powoda odpowiedzi na zarzuty -

twierdzeń i dowodów, kiedy i w jakich okolicznościach umowa leasingu z 14 lipca

2005 r. została rozwiązana. O tym, czy można było wziąć pod uwagę twierdzenia

i dowody zgłoszone przez pozwanych także później, w szczególności na rozprawie

należy wobec tego orzec na podstawie przepisów obowiązujących po 3 maja 2012 r.

Dokonując takiej ponownej oceny należy wziąć pod uwagę, że pozwani

już w odpowiedzi na zarzuty od nakazu zapłaty podnieśli zarzut wypełnienia

weksla, który jest podstawą dochodzonych w pozwie roszczeń, niezgodnie

z porozumieniem wekslowym, wskazując, iż powód wypełnił weksel, chociaż brak

było do tego podstaw w łączącym strony stosunku zobowiązaniowym wynikającym

9

z umowy leasingu z dnia 14 lipca 2005 r. W tej sytuacji, należy ocenić, czy

zgłoszenie przez pozwanych dodatkowych wyjaśnień uzasadniających ich zarzut

wypełnienia weksla niezgodnie z porozumieniem, które sprowadzały się do

wskazania, jaka jest treść łączącego strony stosunku podstawowego, będącego

podstawą wypełnienia weksla, było dopuszczalne. Oceny tej należy dokonać mając

na względzie, że art. 493 § 1 k.p.c. w aktualnym brzmieniu zezwala, aby sąd

dopuścił twierdzenia i dowody, których nie przedstawiono w zarzutach, jeżeli nie

spowoduje to zbędnej zwłoki w rozpoznaniu sprawy a nawet, gdy uzna,

że występują inne wyjątkowe okoliczności przemawiające za ich dopuszczeniem.

Trafnie skarżący podkreślają, że sąd rozpoznający apelację ma obowiązek

oceny dochodzonego roszczenia pod względem jego zgodności z prawem

materialnym, niezależnie od zarzutów podniesionych w apelacji. W zaskarżonym

wyroku przyjęto, opierając się tylko na wyjaśnieniach powoda, że skutecznie

wypowiedział on łączącą strony umowę leasingu dopiero z dniem 3 lipca 2009 r.

Stanowisko takie jest nie do przyjęcia z dwóch powodów. Przede wszystkim,

z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że wypowiedzenie umowy

leasingu nastąpiło z naruszeniem art. 70913

§ 2 k.c. Przepis ten nakłada na

finansującego (powoda), gdy chce wypowiedzieć umowę leasingu ze względu na

zwłokę korzystającego w zapłacie rat leasingowych, obowiązek wyznaczenia

korzystającemu dodatkowego terminu do zapłacenia zaległości z zagrożeniem,

że w razie bezskutecznego upływu tego terminu może wypowiedzieć umowę

leasingu ze skutkiem natychmiastowym. Z przepisu tego wynika również, że

postanowienia umowy mniej korzystne dla korzystającego są nieważne. Powód

wypowiedział korzystającemu, czyli J. I. A. i W. D. Sp. jawna, łączącą ich umowę

leasingu bez pisemnego wezwania, o którym mowa w art. 70913

§ 2 k.c. Wprawdzie

Ogólne Warunki Leasingu, które stanowiły integralną część umowy łączącej strony

przewidywały, że powód mógł wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowym,

jeżeli korzystający z leasingu zalegał z zapłatą jednej raty miesięcznej o więcej niż

20 dni, ale postanowienie to, jako mniej korzystne dla korzystającego, niż regulacja

przewidziana w art. 70913

k.c., uznać trzeba za nieważne. W konsekwencji, jeżeli

nie nastąpiło skuteczne wypowiedzenie umowy leasingu, to zaskarżony wyrok

10

narusza także art. 70915

k.c., zważywszy, że roszczenia dochodzone w pozwie są

wyliczone zgodnie z tym przepisem.

Po drugie, budzi również wątpliwości uznanie przez Sąd Apelacyjny, że

wypowiedzenie umowy leasingu nastąpiło ostatecznie dopiero w dniu 3 lipca 2009 r.

Stanowisko takie Sąd II instancji uzasadnił tym, że powód skutecznie przedłużył

umowę leasingu z korzystającym. Tego przedłużenia Sąd dopatrzył się w tym,

że za zgodą stron korzystający w dalszym ciągu korzystał z przedmiotu leasingu,

po wypowiedzeniu umowy dokonanym w 31 października 2008 r. Umowa leasingu

mogła być kontynuowana tylko, jeżeli nie doszło do jej rozwiązania, gdyby powód

skutecznie odwołał swoje oświadczenie, zgodnie z art. 61 § 1 k.c. Takiego ustalenia

zaś brak. Powód stwierdził tylko, że umowa uległa wznowieniu. Wobec tego, jeżeli

pierwsze wypowiedzenie było skuteczne, to korzystanie z przedmiotu leasingu

po tym terminie, za zgodą stron umowy, nie mogło wywołać skutku w postaci

zawiązania nowej umowy leasingu. Mogłaby ona skutecznie zostać nawiązana

tylko przy zachowaniu formy pisemnej, gdyż umowa leasingu powinna zostać pod

rygorem nieważności zawarta na piśmie (art. 7092

k.c.). Z materiału dowodowego

zebranego w rozpoznawanej sprawie nie wynika zaś, aby takie pisemne

porozumienie, co do nawiązania na nowo umowy leasingu, zostało zawarte.

Mając na względzie, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej

okazały się uzasadnione Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39815

k.p.c., orzekł,

jak w sentencji.

aj

eb