IV KK 424/15

Sygn. akt IV KK 424/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 maja 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Michał Laskowski (przewodniczący)

SSN Marian Buliński

SSA del. do SN Mariusz Młoczkowski (sprawozdawca)

Protokolant Danuta Bratkrajc

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Barbary Nowińskiej

w sprawie A. K.

skazanego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i innych

i T. R.

skazanego z art. 310 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk i art. 91 § 1 kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 4 maja 2016 r.,

kasacji wniesionych przez obrońców skazanych

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 2 lipca 2015 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.

z dnia 4 lipca 2012 r.,

I. uchyla zaskarżony wyrok w odniesieniu do A. K. w części

objętej punktami 5 i 7, w pozostałym zakresie oddala kasację

jego obrońcy jako oczywiście bezzasadną;

II. oddala kasację obrońcy T. R. jako oczywiście bezzasadną;

2

III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. W.

prowadzącego Kancelarię Adwokacką 738 zł, w tym podatek VAT,

za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie T. R., a na rzecz

adw. I. W. prowadzącej Kancelarię Adwokacką 738 zł, w tym

podatek VAT, za jego obronę w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym;

IV. obciąża T. R. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego w części na niego przypadającej;

V. wydatkami postępowania kasacyjnego w części dotyczącej

A. K. obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 lipca 2010 r., Sąd Okręgowy w K. uznał A. K. za winnego

popełnienia czterech przestępstw, zakwalifikowanych odpowiednio: z art. 310 § 1

k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (czyn z pkt X aktu oskarżenia,

przypisany w pkt XIV wyroku), z art. 310 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 §

1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (czyn z pkt XI aktu oskarżenia, przypisany w pkt XV

wyroku), z art. 310 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 §

2 k.k. (czyn z pkt XII aktu oskarżenia, przypisany w pkt XVI wyroku), z art. 13 § 1

k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (czyn z pkt XIII aktu oskarżenia,

przypisany w pkt XVII wyroku); za przypisane przestępstwa Sąd wymierzył A. K.

kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny: za czyn z pkt X aktu oskarżenia

karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę 50 stawek dziennych grzywny

po 40 zł każda z nich, za czyn z pkt XI aktu oskarżenia karę 2 lat i 6 miesięcy

pozbawienia wolności i karę 50 stawek dziennych grzywny po 40 zł każda z nich,

za czyn z pkt XII aktu oskarżenia karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i

karę 50 stawek dziennych grzywny po 40 zł każda z nich, za czyn z pkt XIII aktu

oskarżenia karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 50 stawek dziennych grzywny po

40 zł każda z nich, z orzeczeniem na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. kar

łącznych: 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny

po 40 zł każda z nich (pkt XVIII wyroku; w sprawie tej Sąd Okręgowy orzekł też w

przedmiocie odpowiedzialności karnej innych osób, co jednak z uwagi na zakres

3

niniejszego uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego nie wymaga bliższego

omawiania).

W wyniku rozpoznania wniesionych w sprawie apelacji, Sąd Apelacyjny

wyrokiem z dnia 10 maja 2011 r., uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji

wydany wobec A. K. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu (orzeczenie to dotyczyło także innych osób oskarżonych, co – jak

wyżej wskazano – nie wymaga omawiania w niniejszym uzasadnieniu; uwaga ta

dotyczy także kolejnych wydawanych w sprawie orzeczeń, dotyczących nie tylko A.

K.).

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, Sąd Okręgowy wyrokiem z

dnia 4 lipca 2012 r., , uznał A. K. za winnego popełnienia czynów: z pkt X aktu

oskarżenia, zakwalifikowanego z art. 310 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 §

2 k.k., za które wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz

karę 50 stawek dziennych grzywny po 40 zł każda z nich (pkt X wyroku), z pkt XI

aktu oskarżenia, zakwalifikowanego z art. 310 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art.

286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy

pozbawienia wolności oraz karę 50 stawek dziennych grzywny po 40 zł każda z

nich (pkt XI wyroku), z pkt XII aktu oskarżenia, zakwalifikowanego z art. 310 § 1

k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za który

wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 50 stawek

dziennych grzywny po 40 zł każda z nich (pkt XII wyroku), z pkt XIII aktu

oskarżenia, zakwalifikowanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z

art. 12 k.k., za który wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 50 stawek

dziennych grzywny po 40 zł każda z nich (punkt XIII wyroku); na podstawie art. 85

k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. Sąd wymierzył kary łączne (obejmujące kary jednostkowe

wymierzone za przypisane czyny z pkt X, XI, XII i XIII aktu oskarżenia): 2 lat i 6

miesięcy pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 40 zł każda z

nich (pkt XIV wyroku); zasądził także od A. K., solidarnie z innymi, wskazanymi w

treści orzeczenia osobami, na rzecz dwojga oskarżycieli posiłkowych kwotę 6 320

zł z tytułu kosztów ustanowienia pełnomocnika (pkt XX wyroku).

Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu wniesionych w sprawie apelacji, wyrokiem z

dnia 2 lipca 2013 r., w odniesieniu do A. K. uchylił zaskarżony wyrok w jego

4

punkcie X i XIII (w których przypisano mu popełnienie przestępstw zarzuconych,

odpowiednio, w punktach: X i XIII aktu oskarżenia) oraz w pkt XX (dotyczącym

zasądzenia zwrotu kosztów ustanowienia pełnomocnika przez oskarżycieli

posiłkowych) i w tym zakresie przekazał sprawę (mowa tu wyłączenie o

rozstrzygnięciu wydanym w stosunku do A. K.) Sądowi Okręgowemu do

ponownego rozpoznania (pkt I wyroku Sądu odwoławczego); uchylił także

orzeczenie o wymierzonych A. K. karach łącznych (pkt XIV wyroku Sądu pierwszej

instancji, pkt II wyroku Sądu odwoławczego). Nadto, zmienił zaskarżony wyrok w

stosunku do A. K. w zakresie objętym pkt XII aktu oskarżenia, przypisując mu

popełnienie przestępstwa zakwalifikowanego z art. 310 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w

zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które skazał go na karę roku i 6

miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 40 stawek dziennych grzywny po 40 zł

każda z nich (pkt III.9 wyroku Sądu odwoławczego; zob. też s. 91 i s. 170-171

pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego, w którym Sąd stwierdził, że

A. K. zamierzał wymierzyć, za ten czyn, karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia

wolności, a „omyłkowo” orzekł karę roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności);

w pozostałym zaś zakresie zaskarżony wyrok w stosunku do A. K. utrzymał w

mocy (pkt IV wyroku Sądu odwoławczego; to ostatnie rozstrzygnięcie obejmowało

więc orzeczenie Sądu pierwszej instancji mocą którego przypisano A. K.

popełnienie czynu zarzuconego mu w pkt XI aktu oskarżenia – zob. pkt XI wyroku

Sądu Okręgowego w . w sprawie sygn. akt III K ../11 oraz s. 171 pisemnego

uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego). Sąd Apelacyjny orzekł zarazem wobec

A. K. karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 75 stawek dziennych

grzywny po 40 zł każda z nich (pkt III.10 wyroku Sądu odwoławczego; orzeczenie

to dotyczyło więc kar jednostkowych wymierzonych A. K. za przypisane mu czyny z

pkt XI – zob. pkt IV wyroku Sądu odwoławczego oraz z pkt XII aktu oskarżenia –

zob. pkt III.9 wyroku Sądu odwoławczego).

Postępowanie karne mające za przedmiot kwestię odpowiedzialności karnej

A. K. za czyny zarzucone mu w pkt X i XIII aktu oskarżenia nadal się toczy (zob.

notatkę urzędową z dnia 17 lutego 2016 r.); w sprawie tej nie zapadł prawomocny

wyrok (sygn. akt III K …/13 Sądu Okręgowego w K.).

5

Od powyższego, prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 2 lipca

2013 r., zostały wywiedzione kasacje. W odniesieniu do A. K. Sąd Najwyższy

wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt IV KK 246/14, uchylił pkt III.9

zaskarżonego kasacją wyroku Sądu odwoławczego i w tym zakresie przekazał

sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania (pkt 3 wyroku Sądu

Najwyższego; zob. też s. 20-22 jego pisemnego uzasadnienia).

Wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 r., Sąd Apelacyjny rozstrzygając w sprawie A.

K.: „rozwiązał kary łączne pozbawienia wolności i grzywny orzeczone wobec A. K.

w ust. XIV zaskarżonego wyroku” (pkt 5 wyroku Sądu odwoławczego), orzekając w

zakresie czynu objętego pkt XII aktu oskarżenia, uznał A. K. za winnego

popełnienia przestępstwa zakwalifikowanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1

k.k., za które wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności oraz karę 40 stawek

dziennych grzywny po 40 zł każda z nich (pkt 6 wyroku Sądu odwoławczego), a

także „na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu A. K. w miejsce

kar za zbiegające się przestępstwa w ust. X, XI i XIII zaskarżonego wyroku oraz w

pkt 5 niniejszego wyroku karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz

karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej

stawki na kwotę 40 zł” (pkt 7 wyroku Sądu odwoławczego; zob. też s. 65-67 jego

pisemnego uzasadnienia).

Kasację od powyższego wyroku wywiódł obrońca skazanego A. K., który

skarżąc prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w pkt 5, 6 i 7, obok innych

zarzutów podniósł, w punkcie 1 kasacji, zarzut rażącego naruszenia prawa

materialnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to art.

85 § 2 k.k. – poprzez wymierzenie oskarżonemu A. K. w punkcie 7) zaskarżonego

wyroku kary łącznej w oparciu o kary, które nie są wymierzone i nie podlegają

wykonaniu, tj. kary orzeczone wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 04 lipca

2012 r. sygn. akt: III K …/11 w punktach X i XIII, gdyż wyrok ten został uchylony w

tym zakresie wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 02 lipca 2013 r. i sprawa została

przekazana Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i toczy się obecnie

pod sygn. III K …/13 (z uwagi na zakres niniejszego uzasadnienia nie ma potrzeby

przytaczania wszystkich zarzutów podniesionych przez obrońcę skazanego A. K.).

6

W oparciu o wszystkie podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku we wskazanym w kasacji zakresie i przekazanie sprawy

Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator, w odniesieniu do

przytoczonego wyżej zarzutu, wniósł o jej częściowe uwzględnienie, uchylenie

punktu 7 zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego, w którym wymierzono

skazanemu A. K. karę łączną i przekazanie w tym zakresie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Przede wszystkim, na wstępie należy wskazać, że z uwagi na wydane w

niniejszym postępowaniu kasacyjnym rozstrzygnięcie, mocą którego zaskarżony

wyrok w odniesieniu do A. K. został uchylony w części objętej punktami 5 i 7, zaś w

pozostałym zakresie kasacja jego obrońcy (tak jak w całości kasacja wniesiona

przez obrońcę drugiego skazanego) została oddalona jako oczywiście bezzasadna,

pisemne motywy wyroku Sądu Najwyższego zostaną ograniczone wyłącznie do

przedstawienia przesłanek orzeczenia o charakterze kasatoryjnym; w pozostałym

zakresie motywy wydanego wyroku zostały w wystarczającym stopniu

przedstawione na rozprawie w ustnym uzasadnieniu, a zarazem nie zachodzą

przesłanki, które nakazywałyby sporządzenie, także w tej części, pisemnego

uzasadnienia (zob. art. 535 § 3 k.p.k.; zob. też uzasadnienie postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 4 grudnia 2001 r., II KKN 175/99, OSNKW 2002/5-6/47).

Kasacja obrońcy skazanego A. K. w zakresie, w jakim przedmiotem

zaskarżenia skarżący uczynił rozstrzygnięcia zawarte w punktach 5 i 7 wyroku

Sądu Apelacyjnego, w pełni zasługuje na uwzględnienie (rozstrzygnięcie z pkt 6

zaskarżonego wyroku nie wiąże się z przedstawionym wyżej zarzutem z pkt 1

kasacji). Rzeczony wyrok w sposób nad wyraz oczywisty zapadł z rażącym

naruszeniem prawa materialnego – art. 85 § 2 k.k. Uchybienie to, trafnie

podniesione przez skarżącego w pkt 1 kasacji, stanowiąc wadę samej treści

prawomocnego orzeczenia Sądu odwoławczego – Sądu Apelacyjnego – z istoty

rzeczy miało istotny wpływ na jego treść. W takich zaś okolicznościach stwierdzić

trzeba, że uchybienie to należy do kategorii „przyczyn kasacyjnych” wynikających z

treści art. 523 § 1 k.p.k.

7

Rzecz w tym, że przepis art. 85 § 2 k.k. określa podstawy kary łącznej (w

realiach niniejszego postępowania orzeczono kary łączne pozbawienia wolności i

grzywny); zastosowanie tego przepisu jest jednak warunkowane istnieniem

przesłanek do orzeczenia kary łącznej, o których z kolei stanowi przepis art. 85 § 1

k.k.

Przypomnieć w tym kontekście należy, że Sąd Apelacyjny po raz kolejny

orzekał w postępowaniu odwoławczym z tego powodu, że Sąd Najwyższy w dniu

20 listopada 2014 r., w sprawie sygn. akt IV KK 246/14, uchylił zaskarżony kasacją

obrońcy A. K. uprzedni wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 2 lipca 2013 r., – z

przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym –

w zakresie dotyczącym przypisania skazanemu, tym właśnie wyrokiem, czynu z pkt

XII aktu oskarżenia (o czym Sąd Apelacyjny orzekł w pkt III.9 swego wyroku); Sąd

Najwyższy nie znalazł przy tym podstaw do wzruszenia prawomocnego

rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego co do przypisania A. K. czynu z pkt XI aktu

oskarżenia (zob. s. 21 pisemnego uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie sygn.

akt IV KK 246/14), co oznacza, że w mocy pozostało prawomocne orzeczenie Sądu

odwoławczego, który w tym zakresie (w pkt IV swego wyroku) utrzymał w mocy

wyrok Sądu Okręgowego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt III K …/11, m.in. w części

uznającej A.K. za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w pkt XI aktu

oskarżenia (zob. pkt XI tego wyroku oraz pkt IV wskazanego wyżej wyroku Sądu

Apelacyjnego i s. 171 pisemnego uzasadnienia tego ostatniego orzeczenia).

W takim oto właśnie stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny w pkt 6 swego wyroku,

wydanego po ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym,

rozstrzygnął w dniu 2 lipca 2015 r., w przedmiocie odpowiedzialności karnej A. K.

za czyn zarzucony mu w pkt XII aktu oskarżenia (stosownie do zakresu, w jakim

powinien orzekać po uchyleniu w części poprzedniego wyroku Sądu odwoławczego

przez Sąd Najwyższy w sprawie IV KK 246/14). Następnie jednak wymierzył A. K.

kary łączne pozbawienia wolności i grzywny (pkt 7 wyroku), których węzeł objął nie

tylko kary jednostkowe wymierzone skazanemu za prawomocnie przypisane w

ponownym postępowaniu odwoławczym przestępstwo w ramach czynu

zarzuconego w pkt XII aktu oskarżenia, kary jednostkowe wymierzone za

przypisane skazanemu przestępstwo z pkt XI aktu oskarżenia (które to

8

rozstrzygnięcie uprawomocniło się w dniu 2 lipca 2013 r., na mocy orzeczenia Sądu

Apelacyjnego i nie zostało wzruszone w drodze nadzwyczajnych środków

zaskarżenia), ale też kary jednostkowe, które – w przekonaniu Sądu Apelacyjnego

– zostały A.K. wymierzone za przypisane czyny z pkt X i XIII aktu oskarżenia (w

treści wyroku, w pkt 7, błędnie wskazano, że połączeniu podlegały, oprócz

przestępstw „z ust. X, XI i XIII”, także kary wymierzone skazanemu „w pkt 5” tego

orzeczenia – w istocie kary, których „dotyczyło” to sformułowanie wymierzone

zostały skazanemu w pkt 6, co jednak z uwagi na treść zapadłego w postępowaniu

kasacyjnym wyroku podlega zasygnalizowaniu jedynie na marginesie). Dodać przy

tym należy, że uznając potrzebę wymierzenia skazanemu „nowej” kary łącznej

(mającej w logice zaskarżonego wyroku obejmować także wymierzone w nim kary

za przestępstwo przypisane A. K. w miejsce czynu z pkt XII aktu oskarżenia, oprócz

kar uprzednio mu wymierzonych za czyny z pkt X, XI i XIII aktu oskarżenia – zob. s.

65 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku Sądu odwoławczego)

Sąd, w pkt 5 zaskarżonego kasacją wyroku, „rozwiązał kary łączne pozbawienia

wolności i grzywny orzeczone wobec oskarżonego A. K. w ust. XIV zaskarżonego

wyroku” (tj. wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt III K …/11).

Nie dostrzegł jednak Sąd odwoławczy, że rzeczone rozstrzygnięcie z pkt XIV

wyroku Sądu pierwszej instancji zostało uchylone (ściśle rzecz biorąc orzeczenie w

tym przedmiocie miało charakter stricte deklaratoryjny, a to z uwagi na treść art.

575 § 2 k.p.k., w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 lipca

2015 r., mającego odniesienie także do kar łącznych orzekanych w danym

postępowaniu karnym, nie zaś tylko orzekanych w trybie wyroku łącznego – zob. w

tym przedmiocie m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 listopada 2008 r., II KK

69/08, LEX nr 470997, z dnia 26 września 2011 r., II KK 196/11, LEX nr 960524)

mocą wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 2 lipca 2013 r., pkt II. Tym samym

orzeczenie z pkt 5 wyroku Sądu Apelacyjnego okazało się być bezprzedmiotowym,

gdyż w stosunku do A. K. nie zapadło dotychczas prawomocne orzeczenie o

wymierzeniu mu kar łącznych, które mogłoby utracić moc w wyniku wydania wyroku

Sądu odwoławczego zaskarżonego niniejszą kasacją. Z tym zaś „rozstrzygnięciem”

wiąże się orzeczenie wynikające z pkt 7 rzeczonego wyroku. Obejmując węzłem

kar łącznych kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny Sąd Apelacyjny

9

przyjął, że A. K. wymierzono je za cztery przestępstwa (tj. przypisane w ramach

zarzutów z pkt X, XI, XII, XIII aktu oskarżenia - zob. s. 65 pisemnych motywów

zaskarżonego wyroku).

Takie orzeczenie jest jednak rażąco błędne. Dla porządku więc należy

podkreślić, że A. K. aktualnie pozostaje prawomocnie skazanym wyłącznie za dwa

przestępstwa: pierwsze, zakwalifikowane z art. 310 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z

art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę dwóch lat i

sześciu miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 50 stawek dziennych grzywny po

40 zł każda z nich (przestępstwo to przypisano mu wyrokiem Sądu Okręgowego

wydanym w dniu 4 lipca 2012 r., w sprawie sygn. akt III K …/11, utrzymanym w

mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 2 lipca 2013 r.; był to czyn zarzucony A.

K. w pkt XI aktu oskarżenia) oraz drugie, zakwalifikowane z art. 13 § 1 k.k. w zw. z

art. 286 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności oraz

karę 40 stawek dziennych grzywny po 40 zł każda z nich (przestępstwo to

przypisano mu w niniejszym postępowaniu, prowadzonym przez Sąd Apelacyjny, w

sprawie sygn. akt II AKa …/15, w miejsce czynu zarzuconego w punkcie XII aktu

oskarżenia).

Rażąco zatem mylił się Sąd Apelacyjny przyjmując, że A. K. przypisano

ponadto przestępstwa, które zostały mu zarzucone w pkt X i XIII aktu oskarżenia

(zob. s. 65 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Kwestia jego

odpowiedzialności karnej za te czyny nie została dotychczas prawomocnie

przesądzona – rzecz bowiem w tym, że postępowanie w tym przedmiocie nadal się

toczy przed Sądem Okręgowym (sygn. akt III K …/13), a to w wyniku uchylenia

wyroku Sądu pierwszej instancji z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt III K …/11, przez

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r., z przekazaniem sprawy do

ponownego rozpoznania, w zakresie rozstrzygnięć objętych m.in. punktami X i XIII

orzeczenia Sądu pierwszej instancji (w punktach tych Sąd Okręgowy przypisał A. K.

czyny zarzucone mu, odpowiednio, w pkt X i XIII aktu oskarżenia).

W konsekwencji powyższego stanu rzeczy Sąd Apelacyjny orzekając kary

łączne pozbawienia wolności i grzywny także za przestępstwa, które nie zostały

skazanemu prawomocnie przypisane, dopuścił się rażącego naruszenia przepisu

prawa materialnego (art. 85 § 2 k.k.), mającego istotny wpływ na treść wydanego

10

wyroku; z tego powodu należało uznać zasadność zarzutu podniesionego w pkt 1

kasacji obrońcy A. K. i uchylić zaskarżony wyrok w odniesieniu do tego skazanego

w części objętej, wyżej omówionymi, punktami 5 i 7.

Sąd Najwyższy nie podzielił zarazem wniosku skarżącego o wydanie tzw.

orzeczenia następczego – tu: przekazania sprawy do Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania. Zważywszy, że w zaskarżonym wyroku przypisano A. K.

tylko jedno przestępstwo, za które wymierzono kary pozbawienia wolności i

grzywny, zaś drugie przestępstwo, za które wymierzono mu kary tego samego

rodzaju, przypisano mu w odrębnym postępowaniu (o czym była mowa powyżej),

ewentualne kary łączne winny być orzeczone w postępowaniu o wydanie wyroku

łącznego, toczącym się z zachowaniem reguł instancji.

kc