V KK 137/16

Sygn. akt V KK 137/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 czerwca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Cesarz

SSN Kazimierz Klugiewicz

Protokolant Katarzyna Wełpa

w sprawie J. K.

ukaranego z art. 431

ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.1356 ze zm.)

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 21 czerwca 2016 r.

kasacji Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w N.

z dnia 23 lutego 2015 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze i

sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu, do ponownego

rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym z dnia 23 lutego 2015 r., Sąd Rejonowy w N. uznał

obwinionego J. K. za winnego popełnienia czynu z art. 431

ust. 1 ustawy z dnia

26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.1356 ze zm.) i za to, na podstawie tego

2

przepisu wymierzył mu karę 1 miesiąca ograniczenia wolności, której odbywanie

na podstawie art. 20 § 2 k.w. i art. 21 § 1 k.w. miało polegać na wykonywaniu

przez obwinionego nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w

wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

Powyższy wyrok został doręczony ukaranemu, który potwierdził jego

odbiór w dniu 4 marca 2015 r. Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i

uprawomocnił się w dniu 12 marca 2015 r.

Kasację na korzyść ukaranego od tego wyroku nakazowego wniósł

Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku

naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art. 431

ust. 1 ustawy z dnia 26

października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi, polegające na orzeczeniu wobec obwinionego J. K. na podstawie

tego przepisu kary ograniczenia wolności, mimo że w jego sankcji przewidziano

jedynie możliwość wymierzenia kary grzywny. W konkluzji kasacji Prokurator

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczonej kary i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna.

Zgodnie z dyspozycją art. 431

ustawy z dnia 26 października 1982 r. o

wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przypisane

ukaranemu wykroczenie zagrożone jest wyłącznie karą grzywny. Co więcej,

żaden z przepisów ogólnych prawa wykroczeń nie pozwala na orzeczenie w tym

przypadku kary ograniczenia wolności w miejsce przewidzianej przez

ustawodawcę kary grzywny. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości

zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 431

ustawy o

wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez orzeczenie

względem obwinionego kary, której ustawa za przypisane wykroczenie nie

przewiduje. Wobec tego konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku

nakazowego w zakresie rozstrzygnięcia o karze i przekazanie sprawy w tym

zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

kc

3