III KRS 55/14

Sygn. akt III KRS 55/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Iwulski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Myszka

SSA Anna Szczepaniak-Cicha (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania A.A.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr …/2014 z dnia … 2014 r. w

przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na dwa

stanowiska sędziowskie w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu

Administracyjnego, ogłoszone w Monitorze Polskim,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 października 2014 r.,

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

A.A. odwołał się od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa Nr …/2014 z

dnia … 2014 r. w sprawie nieprzedstawienia jego kandydatury Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Uchwała ta zapadła po ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie dotyczącym

2

kandydatury A. A., w następstwie uchylenia uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z

dnia … 2013 r.

Uchwałą Nr …/2013 z dnia … 2013 r. Krajowa Rada Sądownictwa

postanowiła przedstawić Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o

powołanie kandydaturę Pana sędziego D. D. Pozostałe trzy kandydatury, w tym

sędziego A. A., nie zostały przedstawione z wnioskiem o powołanie do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgłoszenia

kandydatów dotyczyły dwóch wolnych stanowisk sędziowskich w Izbie

Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, ogłoszonych w Monitorze

Polskim. Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r., III KRS 243/13, uchylił tę

uchwałę celem ponownego rozpoznania sprawy w części dotyczącej sędziego A. A.

Sąd Najwyższy zważył, iż treść uzasadnienia zaskarżonej uchwały nasuwa

wątpliwości co do zakresu i trybu procedowania przez Radę nad wyłonieniem

zwycięzców konkursu na wolne miejsca sędziowskie. O ile Krajowa Rada

Sądownictwa jednoznacznie określiła kryteria oceny, których stosowanie

doprowadziło do wyłonienia kandydatury sędziego D. D. na jedno ze stanowisk

ogłoszonych w Monitorze Polskim, o tyle nie przedstawiła stosownej argumentacji

dla odmowy przedstawienia któregoś z pozostałych kandydatów na drugie wolne

miejsce. Analiza materiałów Zespołu członków Rady z dnia 3 lipca 2013 r. wskazuje,

że rozpatrywano i oceniano kandydatów tylko na jedno wolne stanowisko

sędziowskie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Nadto z uzasadnienia

uchwały nie wynika, czy rozpatrując kandydatury na drugie wolne stanowisko Rada

wzięła pod uwagę te same kryteria odnośnie do wszystkich uczestników

postępowania, zwłaszcza te wymienione w art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o KRS, a więc

kwalifikacje i doświadczenie zawodowe kandydatów, opinie wizytatorów i

przełożonych, rekomendacje oraz wyniki głosowań organów samorządu

sędziowskiego. Zabrakło w motywach uchwały jakichkolwiek ustaleń dotyczących

kwalifikacji sędziego A. A., przebiegu jego pracy zawodowej, wyników wizytacji i

ocen przełożonych oraz poparcia organów samorządu sędziowskiego,

wyeksponowano natomiast uchybienia w pracy sędziego. Tymczasem obowiązkiem

Rady było rzetelne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i skorzystanie z

dopuszczalnych środków dla rozwiania wątpliwości wynikających z treści materiału

3

dowodowego. I tak co do kwestii niewielkiej ilości spraw w referacie sędziego A. A.

nie sprecyzowano, o który okres pracy chodzi i na ile niewielka ilość spraw w

referacie, o czym sędzia nie decydował, mogła mieć znaczenie dla oceny jego

kandydatury. Nie wyjaśniono także kwestii, czy w trzech sprawach toczących się od

ponad roku, wskazanych w uzasadnieniu uchwały, długotrwałość postępowania

stanowiła efekt pracy kandydata w referacie, czy też sprawy „zestarzały” się

wcześniej. Odnośnie do zastrzeżeń sędziego wizytatora co do prawidłowości

sporządzanych uzasadnień wyroków Rada także nie wyjaśniła o jakie wady

konstrukcyjne chodzi, a przy tym nie wiadomo, czy sędzia wizytator podtrzymał swe

zarzuty na posiedzeniu Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro

zaproponował wystawienie kandydatowi bardzo dobrej oceny kwalifikacyjnej, a

Kolegium propozycję tę przyjęło. Sąd Najwyższy podkreślił, że bez wyjaśnienia tych

okoliczności nie można rozstrzygnąć, czy ostatecznie zastosowane wobec

kandydata A. A. kryteria oceny mają oparcie w obowiązujących przepisach oraz

zasadach konstytucyjnych, toteż uchwałę w zaskarżonej części uchylił, z mocy art.

39815

§ 1 k.p.c. w związku z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS.

W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Nr …/2014 z dnia … 2014 r. Krajowa

Rada Sądownictwa zaznaczyła, że ponownie rozpoznając sprawę kierowała się

wskazówkami przedstawionymi w uzasadnieni wyroku Sądu Najwyższego. Zespół

członków Rady na posiedzeniu w dniu 5 maja 2014 r. postanowił uzupełnić

materiały sprawy o: 1/ dane statystyczne dotyczące referatów sędziów Wydziału

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], 2/ pełne akta osobowe sędziego A.

A., obejmujące także dokumentację zgromadzoną w ramach poprzedniej procedury

konkursowej na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego (Monitor

Polski z 2012 r., poz. …), w której brał on udział, 3/ informację dotyczącą toku

postępowania, jaki został nadany pismu kandydata z dnia 17 czerwca 2013 r., w

którym zgłosił on zastrzeżenia do oceny kwalifikacyjnej sporządzonej w dniu 8

czerwca 2013 r. przez sędzię Naczelnego Sądu Administracyjnego X. oraz czy

pismo to było przedmiotem analizy na posiedzeniu Kolegium Naczelnego Sądu

Administracyjnego i czy opiniujący sędzia podtrzymał swe zarzuty, a także czy

Kolegium uznało te zarzuty za zasadne. Ponadto zespół członków Rady podczas

posiedzenia w dniu 9 lipca 2014 r. wysłuchał sędzię X. na okoliczność

4

sporządzonej przez nią oceny kwalifikacyjnej oraz przebiegu posiedzenia Kolegium

i Zgromadzenia Ogólnego w przedmiotowej sprawie. Analiza całego

zgromadzonego materiału dowiodła zespół do decyzji o nieprzedstawianiu

kandydatury sędziego A. A. z wnioskiem do pełnienia urzędu sędziego w Izbie

Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zespół stwierdził przy tym, że

dokonana ocena obejmuje cały okres pracy orzeczniczej kandydata, ze

szczególnym uwzględnieniem pracy w okresie trzech lat poprzedzających

zgłoszenie. Jest to istotne, gdyż w okresie od 27 listopada 2007 r. do 15 marca

2011 r. sędzia A. A. był delegowany do pełnienia obowiązków na stanowisku […] w

Ministerstwie Sprawiedliwości i w tym czasie nie orzekał. Dlatego zespół uwzględnił,

dla pełnej oceny kwalifikacyjnej kandydata, także ocenę sporządzoną przez

sędziego Y., podczas poprzedniej procedury konkursowej w 2012 r. W opinii tej

zwrócono uwagę na poważne uchybienia co do terminowości pracy i

odpowiedzialności ocenianego kandydata. Wynika z niej, że sędzia sporządził w

ponad 37% spraw uzasadnienia z przekroczeniem terminu nawet o cztery miesiące.

Opóźnienia te wystąpiły w sprawach o niezbyt skomplikowanym stanie faktycznym i

prawnym. Nie reagował przy tym na wezwania Przewodniczącej Wydziału Izby

Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące opóźnień, a po

zwróceniu mu uwagi przez Prezesa Izby Gospodarczej NSA nadal nie sporządzał

uzasadnień, nie podając żadnych argumentów usprawiedliwiających. Takie

postępowanie, zdaniem zespołu, wskazuje na brak nieskazitelnej i odpowiedzialnej

postawy w życiu zawodowym, jakiej wymagać należy od sędziego Naczelnego

Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę rangę i pozycję ustrojową tego Sądu.

Krajowa Rada Sądownictwa, podejmując uchwałę z dnia …2014 r.,

kierowała się kryteriami określonymi w art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja

2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa. Na podstawie zgromadzonego materiału

ustaliła, że sędzia A. A. urodził się 23 lipca 1963 r. W 1988 r. ukończył studia

prawnicze z notą dobrą. W 1990 r. złożył egzamin sędziowski z oceną bardzo

dobrą. W latach 1990-1992 pracował jako asesor sądowy w Sądzie Rejonowym w

[…], następnie w latach 1992-1993 jako sędzia tego Sądu, a od października 1993 r.

do lutego 1999 r. był sędzią Sądu Rejonowego w […]. W latach 1999-2003

kandydat był sędzią Sądu Okręgowego w […]. Od 1 stycznia 2004 r. sędzia A. A.

5

pełni urząd sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], z tym że od

27 listopada 2007 r. do 15 marca 2011 r. był delegowany do pełnienia obowiązków

na stanowisku […] w Ministerstwie Sprawiedliwości. W okresie od 16 marca 2011 r.

do 15 marca 2013 r., a więc przez dwa lata, kandydat orzekał w ramach delegacji w

pełnym wymiarze czasu pracy w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu

Administracyjnego.

Krajowa Rada Sądownictwa przeanalizowała dwie oceny kwalifikacyjne,

dotyczące pracy A. A., kandydata do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego NSA.

Pierwsza ocena, sporządzona przez sędziego Z., obejmowała okres pracy

kandydata od kwietnia 2011 r. do sierpnia 2012 r. Sędzia Z. zwrócił uwagę na

bardzo dobre przygotowanie opiniowanego do narad przed rozprawami, dobrą

znajomość problematyki prawnej oraz sporządzanie uzasadnień orzeczeń zgodnie

z przepisami prawa. Zastrzeżenia wzbudziła sprawność czynności, a przede

wszystkim nieterminowość sporządzania uzasadnień, co ma wpływ na ocenę

kultury organizacji pracy i wskazuje na brak poszanowania praw stron. Na 132

uzasadnienia w okresie objętym oceną, aż w 50 przypadkach uzasadnienia zostały

opracowane w terminie przekraczającym 30 dni. Opóźnienia w niektórych sprawach

sięgały czterech miesięcy. W okresie od 1 czerwca do 24 października 2011 r.

kandydat sporządził uzasadnienie z zachowaniem terminu tylko w jednej sprawie.

W pozostałych sprawach opracował uzasadnienia do 31 grudnia 2011 r., ale

dopiero na skutek działań podjętych przez Prezesa Izby. Mimo to w dalszym

okresie delegacji kandydat nie sporządzał uzasadnień w terminie. Krajowa Rada

Sądownictwa podkreśliła, że powyższa ocena kwalifikacyjna była omawiana na

posiedzeniu Kolegium oraz na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego, jak też na posiedzeniu plenarnym Krajowej Rady Sądownictwa,

poprzedzającym podjęcie uchwały z dnia … 2012 r. Rada postanowiła wówczas nie

przedstawiać kandydatury sędziego A. A. z wnioskiem o powołanie, a kandydat nie

odwołał się od tej uchwały. Oznacza to, że zgodził się z argumentacją

przedstawioną w uzasadnieniu uchwały oraz nie kwestionował wskazanych w

ocenie kwalifikacyjnej uchybień.

Druga ocena, sporządzona przez sędzię X., obejmowała dość krótki okres

od 1 września 2012 r. do 15 marca 2013 r. Z treści tej opinii wynika, że kandydat

6

brał udział w rozpoznawaniu spraw różnorodnych, a uzasadnienia orzeczeń

sporządzał terminowo. Sędzia oceniający zwrócił jednak uwagę na

nieprawidłowości dotyczące wymogów uzasadnień sporządzanych w sprawach, w

których uchylono wyroki z przekazaniem spraw do ponownego rozpoznania.

Kandydat nie zamieszczał w motywach tych wyroków jakichkolwiek wskazań dla

sądu pierwszej instancji co do dalszego toku postępowania. Uchybienia te

odbiegają od standardów obowiązujących w NSA i stanowią naruszenie przepisów

postępowania. W piśmie z dnia 17 czerwca 2013 r. sędzia A. A. wniósł zastrzeżenia

do tej oceny. Sędzia X. zapoznała się z tymi zastrzeżeniami przed posiedzeniem

Kolegium NSA, na posiedzeniu Kolegium podtrzymała w całości swe stanowisko

przedstawione w ocenie kwalifikacyjnej, Kolegium podzieliło jej zdanie, uznając

zastrzeżenia kandydata za bezzasadne. Autorka oceny kwalifikacyjnej wyjaśniła

również na posiedzeniu zespołu członków Rady, że jej opinię traktować należy jako

ocenę uzupełniającą w stosunku do oceny sędziego Z. Ocenę tę sędzia X. określiła

jako druzgocącą dla kandydata.

Podczas posiedzenia Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu

17 czerwca 2013 r. sędzia A.A. otrzymał 5 głosów „za”, 5 głosów „przeciw” i 1 głos

„wstrzymujący się”. Z kolei na Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Naczelnego Sądu

Administracyjnego w dniu 1 lipca 2013 r. „za” kandydaturą sędziego A. A. oddano

26 głosów, 40 głosów oddano „przeciw” tej kandydaturze oraz 5 głosów

„wstrzymujących się”. Przytaczając te wyniki głosowań Krajowa Rada Sądownictwa

stwierdziła, że kandydat nie otrzymał poparcia środowiska sędziów NSA.

W podsumowaniu Rada podkreśliła, że sędzia A. A. posiada różnorodne

doświadczenie zawodowe, jak też dobre przygotowanie merytoryczne z zakresu

różnych dziedzin prawa. W obu ocenach kwalifikacyjnych, branych pod uwagę,

zgłoszone zostały jednak bardzo poważne zastrzeżenia dotyczące kandydata. Za

takie Rada uznała nagminną nieterminowość w sporządzaniu uzasadnień oraz

uchybienia co do treści uzasadnień w pewnej grupie spraw. Krajowa Rada

Sądownictwa kierowała się także brakiem poparcia środowiska sędziów NSA dla tej

kandydatury. Istotne znaczenie dla podjęcia decyzji o nieprzedstawieniu tej

kandydatury Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej miało również to, że kandydat

prezentował niewłaściwą postawę wobec przełożonych, gdyż mimo zwracanej mu

7

uwagi nadal postępował tak samo. Nieterminowość w sporządzaniu uzasadnień

dezorganizowała pracę jednego z najważniejszych sądów, działających w ramach

wymiaru sprawiedliwości. Tego rodzaju uchybienia stanowią przeszkodę powołania

na urząd sędziego w sądach niższej instancji, a tym bardziej do Naczelnego Sądu

Administracyjnego. Przedstawione okoliczności spowodowały, że na posiedzeniu

Krajowej Rady Sądownictwa w dniu … 2014 r. na kandydaturę sędziego A. A.

oddano 3 głosy „za”, przy 10 głosach „przeciw” i 3 głosach „wstrzymujących się”, a

więc kandydatura ta nie uzyskała bezwzględnej większości głosów.

W odwołaniu od tej uchwały sędzia A. A. wniósł o jej uchylenie w całości i o

przekazanie sprawy Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.

Sformułował zarzuty:

1/ naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia sprawy na skutek

pominięcia bądź błędnej interpretacji oceny kwalifikacji odwołującego się,

pominięcia opinii Kolegium Naczelnego Sądu Administracyjnego i oceny Prezesa

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], pominięcia kryterium

doświadczenia zawodowego kandydata w zakresie zebrania i oceny dokumentacji,

pominięcia oceny materiału dowodowego przyjętego w trakcie posiedzenia Zespołu

Krajowej Rady Sądownictwa w dniu … 2014 r.;

2/ naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa przez

brak wszechstronnego rozważenia sprawy na skutek niezastosowania takich

samych kryteriów wobec wszystkich kandydatów do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym samym

postępowaniu konkursowym;

3/ obrazy art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji przez naruszenie zasady

równego dostępu do służby publicznej, równego traktowania oraz zasady

demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości

społecznej, które to naruszenie jest konsekwencją wyżej wskazanych naruszeń

art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa.

W uzasadnieniu odwołania sędzia podniósł, że Rada rozpoznając ponownie

sprawę nie wyeliminowała naruszeń prawa, które miały miejsce w trakcie procedury

związanej z podjęciem uchwały z dnia … 2014 r., jak też dopuściła się dalszych

8

naruszeń, nie scharakteryzowała bowiem kandydata pod kątem wszystkich

kryteriów kwalifikacyjnych, które uznała w poprzedniej procedurze konkursowej za

właściwe dla wszystkich kandydatów na dwa wolne stanowiska sędziowskie w NSA.

Nie zostało zauważone, że odwołujący się otrzymał bardzo dobrą ocenę

kwalifikacyjną sędziego wizytatora, Kolegium, Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego oraz Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […].

Rada pominęła także podnoszone wcześniej zagadnienie niewielkiej ilości spraw w

referacie kandydata oraz kwestię trzech spraw toczących się w WSA w […] przez

ponad rok. Zdaniem skarżącego, gdy chodzi o zastrzeżenia sędzi X., to

uzasadnienie zaskarżonej decyzji w istocie nie pozwala na weryfikację poglądu

samej Rady, gdyż Rada przytoczyła tylko stanowisko autorki oceny kwalifikacyjnej,

a nie odniosła się merytorycznie do omawianego zarzutu. Brak jest w uchwale

wskazania, które przepisy proceduralne zostały przez skarżącego naruszone, a

nadto uwagi dotyczą spraw, w których wyroki uchylono, czyli konkretnie sześciu

spraw. Odwołujący się zanegował uwzględnienie przez Radę materiału w postaci

oceny dokonanej przez sędziego Z. w poprzedniej procedurze konkursowej, przez

co Rada rozstrzygnęła sprawę wykraczając poza granice postępowania

konkursowego prowadzonego przez organy NSA oraz organy samorządu

sędziowskiego NSA. Tak dokonana ocena kwalifikacji nie mieści się w zakresie

badania kwalifikacji, wyznaczonym przepisem art. 35 ustawy o KRS. Co do

pozostałych kandydatów Rada nie sięgnęła do opinii sporządzonych na potrzeby

poprzednich procedur konkursowych. Analizując ocenę dokonaną przez sędziego Z.

Krajowa Rada Sądownictwa nie doceniła jej pozytywnych aspektów, a

wyeksponowała uchybienia dotyczące pracy kandydata. Rada nie odniosła się

także do wyjaśnień kandydata co do powodów opóźnień w sporządzaniu

uzasadnień, które skarżący podał na posiedzeniu zespołu w dniu 31 lipca 2013 r.

Za zupełnie nieuprawnione uznał odwołujący się stwierdzenie Rady, że skoro w

poprzednim postępowaniu nominacyjnym sędzia A. A. nie odwołał się od uchwały

KRS odmawiającej przedstawienia jego kandydatury z wnioskiem o powołanie, to

znaczy, że zgadzał się z argumentacją Rady i nie kwestionował uchybień

wskazanych w ocenie kwalifikacyjnej. Zaniechanie złożenia środka odwoławczego

było bowiem spowodowane różnymi innymi okolicznościami. Uznając, że skarżący

9

nie spełnia kryteriów wymaganych od sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego Rada nie uwzględniła pozytywnej oceny wieloletniej pracy

kandydata, a skupiła się tylko na jednym epizodzie, dotyczącym uchybienia

terminowi instrukcyjnemu, co stanowi naruszenie wymogu wszechstronnego

rozważenia sprawy, wynikającego z art. 33 ust. 1 ustawy o KRS. Skarżący podniósł

nadto, że Rada mylnie zinterpretowała wyniki głosowania członków Kolegium NSA

w dniu 17 czerwca 2013 r. oraz Zgromadzenia Ogólnego Sędziów NSA w dniu 1

lipca 2013 r. Należało wziąć pod uwagę, że rozkład głosów mógł być konsekwencją

mocniejszego poparcia innego kandydata, a nie brakiem poparcia dla kandydatury

odwołującego się. Skarżący odnotował, że Zespół członków Rady na posiedzeniu w

dniu … 2014 r. postanowił uzupełnić materiał dowodowy o dodatkowe dane, ale z

treści zaskarżonej uchwały nie wynika, czy Rada rzeczywiście pozyskała

dodatkowe informacje i jak je oceniła.

Krajowa Rada Sądownictwa w odpowiedzi na odwołanie wniosła o jego

odrzucenie z powodu niespełnienia wymagań określonych w art. 3984

§ 1 pkt 2

k.p.c., a w przypadku uznania, że wymogi te są spełnione i rozpoznania odwołania -

o jego oddalenie. Wniosek o odrzucenie odwołania Rada uzasadniła brakiem

skonkretyzowania podstaw kasacyjnych, w myśl wymogów art. 3984

§ 1 pkt 2 k.p.c.

Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu Rada podkreśliła, że podjęła

uchwałę po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy i kierując

się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5

lutego 2014 r. Sędzia A. A. nie wykazał, że zaskarżona uchwała zapadła z

naruszeniem prawa, a większość wywodów odwołującego się ma charakter

subiektywny i polemiczny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Odwołanie podlega oddaleniu.

Na wstępie stwierdzić należy, że w praktyce orzeczniczej Sądu Najwyższego

utrwaliła się dopuszczalność wnoszenia przez Krajową Radę Sądownictwa

odpowiedzi na odwołania od uchwał Rady. Wymaga to ustosunkowania się do

zawartego w odpowiedzi Rady wniosku o odrzucenie odwołania A. A. Zgodnie z art.

10

44 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz.U. Nr

126, poz. 714 ze zm.) w postępowaniu wywołanym odwołaniem od uchwały

Krajowej Rady Sądownictwa przed Sądem Najwyższym stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej. Odesłanie to ma na celu

przede wszystkim wyłączenie możliwości powoływania nowych faktów i dowodów w

tym wyjątkowym, jednoinstancyjnym postępowaniu oraz orzekanie na podstawie

stanu faktycznego ustalonego przez Radę - art. 39813

§ 2 k.p.c. Natomiast co do

stosowania art. 3984

§ 1 pkt 2 k.p.c., który przewiduje wymóg przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia, ze skutkiem odrzucenia a limine wynikającym z art.

3986

§ 2 k.p.c., to z jednolitego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że do

podstaw odwołań od uchwał Rady nie stosuje się warunku z art. 3983

§ 1 pkt 2

k.p.c., a więc konieczności wykazania wprost, że zarzucane uchybienie procesowe

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu odwołania nie

spełniające owego wymogu nie podlegają odrzuceniu.

W przypadku tych szczególnych środków zaskarżenia podstawy zostały

określone przez ustawodawcę w przepisie art. 44 ust. 1 zd. 1 ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa, zgodnie z którym odwołanie można wnieść z powodu

sprzeczności uchwały z prawem. Kolizja ta oznaczać może naruszenie prawa

materialnego lub prawa procesowego. W konsekwencji kognicja Sądu Najwyższego

jest ograniczona tylko do badania zgodności uchwały z prawem, czyli procedury

podejmowania uchwały przez Krajową Radę Sądownictwa, a nie przesłanek

decydujących o jej treści, nie obejmuje więc merytorycznego rozpatrywania

kwalifikacji kandydata na sędziego. Pogląd ten jest judykaturze Sądu Najwyższego

ugruntowany, pozostaje także w zgodzie ze stanowiskiem Trybunału

Konstytucyjnego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2014 r., III KRS

14/14, LEX nr 1483581, z dnia 24 stycznia 2012 r., III KRS 30/11, LEX nr 1163943,

z dnia 6 października 2011 r., III KRS 16/11, LEX nr 1163347, z dnia 20

października 2009 r., III KRS 13/09, OSNP 2011 nr 13-14, poz. 196, wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2008 r., SK 57/06, OTK-A 2008, nr 4,

poz. 63). W przedmiotowym odwołaniu sędzia A. A. nie wyartykułował

jednoznacznie, jaki jest istotny wpływ uchybień procedurze konkursowej na wynik

sprawy, ale powołane zostały podstawy prawne z których wynika, w czym

11

odwołujący się upatruje sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem i zarzuty te

zostały uzasadnione, co przesądza o dopuszczalności odwołania.

Kierunek badania legalności zaskarżonej uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa z dnia … 2014 r., Nr …/2014, wyznaczony został zapatrywaniami

wyrażonymi przez Sąd Najwyższy w motywach wyroku z dnia 5 lutego 2014 r., III

KRS 243/13, mocą którego uchylono uchwałę Krajowej Rady Sądownictwa z

dnia … 2013 r., Nr …/2013, a sprawa przekazana została Radzie do ponownego

rozpoznania w części dotyczącej kandydatury sędziego A.A.

Przypomnieć należy, że uchwała z dnia … 2013 r. dotyczyła obsady dwóch

wolnych stanowisk sędziowskich w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu

Administracyjnego, ogłoszonych w Monitorze Polskim z 2013 r., … 148, na które

zgłosiło się czterech kandydatów, przy czym Rada postanowiła przedstawić

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej z wnioskiem o powołanie kandydaturę

sędziego D. D., a nie przedstawiać pozostałych kandydatur, w tym sędziego A. A.

Uchwałę tę zaskarżył tylko sędzia A. A. Oznacza to, że uchwała stała się

prawomocna w części dotyczącej sędziego D. D. oraz, z mocy art. 43 ust. 2 ustawy

o KRS, w części obejmującej rozstrzygnięcie wobec pozostałych dwóch

uczestników procesu nominacyjnego. Zatem po uchyleniu uchwały z dnia … 2013 r.

postępowanie Rady dotyczyło już tylko jednego wakującego stanowiska

sędziowskiego w NSA i jednego kandydata. Nie znaczy to, że brak

kontrkandydatów ma być postrzegany jako ułatwienie awansu zawodowego i

prowadzić może do jakiegokolwiek złagodzenia wymogów kwalifikacyjnych,

stawianych kandydatowi na wolne stanowisko w najwyżej usytuowanym

hierarchicznie i ustrojowo sądzie, sprawującym wymiar sprawiedliwości poprzez

kontrolę działalności administracji publicznej - art. 184 Konstytucji RP. Wymagania

stawiane kandydatowi do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego

Sądu Administracyjnego, wynikające z art. 7 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.),

szczególnie co do nieskazitelnego charakteru oraz wysokiego poziomu wiedzy, są

także próby najwyższej.

Uchylając uchwałę w części dotyczącej sędziego A. A. Sąd Najwyższy

położył nacisk na uchybienia proceduralne przy jej podejmowaniu i określił, które

12

okoliczności powinny być wyjaśnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Skarżący zarzucił brak poszanowania tych wskazań, a odwołanie swe oparł na

zarzutach naruszenia przepisów art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP.

Podniesione zarzuty nie mają waloru skuteczności.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym niniejsze odwołanie w pełni

podziela wywody o uprawnieniach Rady i zakresie kontroli sądowej jej uchwał na tle

wymienionych norm konstytucyjnych, poczynione przez Sąd Najwyższy w wyroku z

dnia 24 stycznia 2014 r., III KRS 242/13 (LEX nr 1438727). Gdy chodzi o art. 2

Konstytucji, to należy stwierdzić, że wskazanie, iż Rzeczypospolita Polska jest

demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości

społecznej, obliguje Krajową Radę Sądownictwa do dochowania obowiązku

wszechstronnego rozpatrzenia i oceny kandydatów na stanowiska sędziowskie,

przy respektowaniu standardów postępowania wymaganych od organów

demokratycznego państwa prawa, w tym zasady ochrony zaufania obywatela do

państwa. Natomiast przedmiotem ochrony wynikającej z art. 60 Konstytucji jest

formalny aspekt dostępu do służby, a więc związany z jednolitą procedurą i

jednorodnymi kryteriami, poza aspektem zasadności podejmowanych uchwał. W

świetle tego dobra nie jest dopuszczalna sądowa kontrola, która wkraczałaby

merytorycznie w zakres kompetencji Rady, gdyż naruszałoby to jej konstytucyjne

uprawnienia wynikające z art. 179 Konstytucji RP. Z kolei art. 32 Konstytucji

statuuje zasadę równości wszystkich wobec prawa i równości traktowania

wszystkich przez władze publiczne, jak też wprowadza zakaz dyskryminacji w życiu

politycznym, społecznym i gospodarczym. Realizacja tej normy sprowadza sądową

kontrolę postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa do oceny, czy wszyscy

kandydaci uczestniczący w danym postępowaniu byli traktowani jednakowo i bez

jakiejkolwiek dyskryminacji. Skarżący nie uzasadnił szczegółowo w motywach

odwołania, w czym upatruje naruszenie tych zasad przez Radę, natomiast ze

sformułowania zarzutu wynika, że naruszenie norm konstytucyjnych stanowi, jego

zdaniem, konsekwencję obrazy art. 33 ust. 1, art. 35 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa, co wymaga poczynienia rozważań na tle

przywołanej regulacji ustawowej.

13

Przepisy art. 33 ust. 1 i art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa

wytyczają konkretne obowiązki i uprawnienia Rady w procedurze konkursowej. W

art. 33 ust. 1 ustawy sformułowana została podstawowa zasada prowadzenia

postępowania we wszystkich rodzajach spraw indywidualnych należących do

kompetencji Rady - obowiązek wszechstronnego rozważenia sprawy na podstawie

udostępnionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników postępowania lub innych

osób, jeżeli zostały złożone. Kreuje to przede wszystkim obowiązek uwzględnienia

przez Radę całości zgromadzonej dokumentacji, w tym stanowisk, ocen i opinii

wszystkich upoważnionych do tego organów, jednakże bez konieczności

szczegółowego odnoszenia się do każdego z tych dowodów (zob. T. Ereciński, J.

Gudowski, J. Iwulski „Prawo o ustroju sądów powszechnych. Ustawa o Krajowej

Radzie Sądownictwa. Komentarz” pod red. J. Gudowskiego, wyd. 2, Warszawa

2009, s. 742-743 - zachowujące aktualność uwagi na tle rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie

szczegółowego trybu działania Krajowej Rady Sądownictwa oraz postępowania

przed Radą - Dz.U. Nr 219, poz. 1623 ze zm.). Innymi słowy, wszechstronność

rozważenia sprawy na tle przedstawionej dokumentacji oraz wyjaśnień uczestników

i innych osób oznacza brak jakichkolwiek ograniczeń dowodowych w postępowaniu

przed Radą, która sięgać może nie tylko do ocen z okresu obejmowanego kontrolą

orzecznictwa, ale i do wcześniejszych opinii, dotyczących kwalifikacji i sylwetki

kandydata.

Proceduralnym wyrazem realizowania przez Radę zasady wszechstronnego

rozważenia sprawy jest dwuetapowy sposób postępowania. W pierwszym etapie

postępowanie wyjaśniające prowadzi zespół Rady, który zbiera i ocenia materiały

oraz wyjaśnienia i na podstawie szczegółowej analizy oraz wyników głosowania

przedstawia swe stanowisko (opracowanie listy rekomendowanych kandydatów) z

uzasadnieniem. Drugi etap postępowania odbywa się na posiedzeniu plenarnym

Rady, na którym członkowie zespołu przedstawiają swe stanowisko, odpowiadają

na pytania, odbywa się debata poprzedzająca podjęcie uchwały. Rada nie jest

związana stanowiskiem zespołu, ma jednak obowiązek wziąć to stanowisko pod

uwagę w ramach wszechstronnego rozważenia sprawy (zob. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 8 marca 2012 r., III KRS 1/12, OSNP 2013 nr 3-4, poz. 47).

14

Nakaz wszechstronnego rozpoznania sprawy koresponduje z kryteriami oceny

wskazanymi w art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Przepis ten

przewiduje, że przy ustalaniu kolejności kandydatów na liście rekomendacyjnej

zespół kieruje się przede wszystkim oceną ich kwalifikacji, a ponadto uwzględnia

doświadczenie zawodowe, opinie przełożonych, rekomendacje, publikacje i inne

dokumenty dołączone do karty zgłoszenia, opinię kolegium właściwego sądu oraz

ocenę właściwego zgromadzenia ogólnego sędziów. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego nie ma wątpliwości, że choć przepis art. 35 ust. 2 ustawy odnosi się

wprost do zespołu, to z wykładni systemowej i funkcjonalnej wynika, że ma on

również zastosowanie do plenarnej oceny kandydatów przed Radą. Nie do

zaakceptowania jest pogląd, aby członkowie Rady, którzy uczestniczyli w pracach

zespołu, stosowali w Radzie inne kryteria niż w zespole (tak Sąd Najwyższy w

wyroku z dnia 13 lipca 2012 r., III KRS 17/12, OSNP 2013 nr 15-16, poz. 194).

Ponieważ ustawa o Krajowej Radzie Sądownictwa nie zawiera regulacji

nakazującej stosowanie innego trybu postępowania w razie rozpatrywania jednej

tylko kandydatury, ani też nie wskazuje innych kryteriów oceny do takiej sytuacji,

należy przyjmować, że zarówno zespół, jak i Rada in pleno, obowiązane są w takim

postępowaniu oceniać kandydata według kryteriów z art. 35 ust. 2 ustawy.

Z przytoczonych regulacji wyłania się obraz postępowania kwalifikacyjnego

przed Krajową Radą Sądownictwa oraz zakres kontroli sądowej jej uchwał.

Zasadniczym kryterium wyboru kandydata do pełnienia urzędu sędziego są jego

kwalifikacje zawodowe oraz cechy osobowości. Sprawdzalność tych walorów nie

zawsze jest prosta. O ile ocena kwalifikacji stanowi wypadkową całościowej analizy

drogi zawodowej, która może być dokonana takim miernikami, jak: oceny

ukończenia studiów i oceny uzyskiwane w ramach aplikacji, oceny z egzaminów

sędziowskich czy innych, ukończone studia podyplomowe, uzyskane stopnie

naukowe, analizowana przez sędziów wizytatorów wiedza prawnicza, organizacja

pracy, terminowe wywiązywanie się z obowiązków itp., o tyle cechy osobowości nie

podlegają takim wymiernym kryteriom i ich ocena ma w większym stopniu charakter

subiektywny. Za istotne kryterium oceny cech osobowości uznaje się w

szczególności poparcie środowiska sędziowskiego, które wyraża swe zdanie

poprzez wybrane organy. Wyniki głosowania w kolegium i zgromadzeniu danego

15

sądu nie wiążą wprawdzie Krajowej Rady Sądownictwa przy ocenianiu kandydata,

ale są istotne z punktu widzenia art. 35 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdyż stanowią jedno z

ustawowych kryteriów rzutujących na ocenę predyspozycji kandydatów do pełnienia

urzędu na obsadzanym stanowisku. W orzecznictwie przyjmuje się nawet, że mają

one istotniejsze znaczenie dla oceny kandydatów, niż rekomendacje, publikacje,

czy tez inne dokumenty załączone do karty zgłoszenia (tak m.in. Sąd Najwyższy w

wyroku z dnia 5 września 2013 r., III KRS 212/13, LEX nr 1402637). Niewątpliwie

jednak z przepisu art. 35 ust. 2 ustawy o KRS odczytać należy nakaz oceny

całościowej kandydata, a więc takiego syntetycznego powiązania i wyważenia

wszystkich elementów, z którego wyłania się rzeczywista „wartość” kandydata.

Odnosząc te rozważania, dotyczące norm prawnych wskazanych w

zarzutach odwołania, do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zarzutów dostrzec

trzeba, że odwołujący się zanegował przede wszystkim kompetencje Rady do

badania jego kwalifikacji, przez uwzględnienie oceny kwalifikacyjnej sporządzonej

przez sędziego Z. na potrzeby poprzedniej procedury konkursowej w 2012 r., gdyż,

jego zdaniem, Rada rozstrzygnęła sprawę, wykraczając poza granice postępowania

konkursowego prowadzonego przez organy NSA oraz organy samorządu

sędziowskiego. Pogląd ten jest zupełnie nieuprawniony. Jak wskazano wyżej

ustawowy nakaz wszechstronnego rozważenia sprawy upoważnia Radę do

korzystania bez żadnych ograniczeń z przedstawionej dokumentacji osobowej, a

więc także z wcześniejszych opinii, dotyczących przebiegu drogi zawodowej

kandydata, a to w celu dokonania całościowej oceny jego kwalifikacji zawodowych i

cech osobowości. Skorzystanie z wcześniejszych ocen nie uchybia wymogom

art. 33 ust. 1 ani art. 35 ust. 2 ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa. Myli się

skarżący wywodząc, że w ten sposób naruszony został tryb regulujący

postępowanie konkursowe. Nie ma żadnych podstaw, aby twierdzić, że w

odniesieniu do tej wcześniejszej oceny nie były dochowane wymogi, wynikające z

regulaminu wewnętrznego urzędowania Naczelnego Sądu Administracyjnego,

stanowiącego załącznik do uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Naczelnego

Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2010 r. (M.P. nr 86, poz. 1007). Ocena

ta została przedstawiona kandydatowi, który mógł wnosić zastrzeżenia, jak i

Prezesowi Sądu, Kolegium Sądu na posiedzeniu w dniu 30 października 2012 r.

16

oraz Zgromadzeniu Ogólnemu Sędziów NSA w dniu 5 listopada 2012 r. W

obecnym postępowaniu kwalifikacyjnym opinia sędziego Z. stanowiła

pełnowartościowy dowód - ocenę pracy orzeczniczej sędziego A. A. w nieodległym

okresie od kwietnia 2011 r. do sierpnia 2012 r. Skorzystanie przez Radę z tego

miernika kwalifikacji kandydata pozostaje w harmonii ze spostrzeżeniami zawartymi

w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r., uchylającego

uchwałę KRS z dnia 10 września 2013 r. Sąd Najwyższy zwrócił bowiem uwagę na

konieczność całościowej oceny materiału podkreślając, że opinia sędzi X. dotyczy

tylko krótkiego okresu pracy kandydata, a nadto jego referat po powrocie w kwietniu

2013 r. z delegacji w Naczelnym Sądzie Administracyjnym do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w […] był mniejszych rozmiarów, niż referaty pozostałych

sędziów. Słusznie zatem Rada sięgnęła do wcześniejszej oceny szczegółowo

badając także okres pracy orzeczniczej kandydata od kwietnia 2011 r. do sierpnia

2012 r. Ocena sędzi X. objęła okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia 15 marca

2013 r., a więc następujący bezpośrednio po okresie uwzględnionym w ocenie

sędziego Z. Z tego względu oraz z uwagi na krótki okres poddany ostatniej ocenie

zasadnie Rada przyjęła, że opinia z okresu 6,5 miesiąca pracy dotyczy stanowczo

zbyt krótkiego okresu do dokonania wszechstronnej oceny kandydatury osoby

ubiegającej się o stanowisko w Naczelnym Sądzie Administracyjnym i potraktowała

ocenę sędzi X. jako uzupełniającą, a obie oceny jako całość. Odpadła przy tym

konieczność szczegółowych ustaleń, co do przyczyn różnic w wielkości referatów

sędziów od kwietnia 2013 r. oraz co do 3 spraw, w których postępowanie toczyło

się ponad rok, gdyż Rada poprzestała na opinii sędzi X. za okres do marca 2013 r.,

a poszerzyła materiał o okres wcześniejszy, tj. o ocenę dotyczącą pracy

orzeczniczej kandydata od kwietnia 2011 r.

Nie jest również trafny zarzut skarżącego, jakoby Krajowa Rada

Sądownictwa naruszyła art. 33 ust. 1 ustawy o KRS przez brak wszechstronnego

rozważenia sprawy na skutek niezastosowania takich samych kryteriów wobec

wszystkich kandydatów do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego

Sądu Administracyjnego w tym samym postępowaniu konkursowym. O ile zarzut

ten okazał się trafny w postępowaniu dotyczącym uchwały z dnia … 2013 r., co

wytknął Sąd Najwyższy rozpoznając odwołanie od tej uchwały, o tyle obecnie

17

zarzut ten okazał się bezprzedmiotowy, gdyż uchwała z dnia … 2013 r.

uprawomocniła się względem pozostałych uczestników. Zważyć przy tym należy,

że Rada wskazała w treści poprzedniej uchwały, iż wspólne kryteria oceny

kandydatów są następujące: oceny kwalifikacyjne, doświadczenie zawodowe,

informacje dotyczące posiadanej wiedzy w dziedzinie administracji publicznej i

prawa administracyjnego oraz innych dziedzin prawa związanych z działaniem

organów administracji publicznej, opnie przełożonych, informacje uzyskane od

zespołu członków Rady, poparcie środowiska sędziowskiego. Wszystkie te kryteria

zostały uwzględnione przez Radę w stosunku do skarżącego przy ponownym

rozpoznaniu sprawy. Rada nie miała jednak kompetencji do odpowiedniego

poszerzania materiału względem innych kandydatów i badania wspólnymi

miernikami kandydatur wszystkich osób, aspirujących pierwotnie na drugie wolne

stanowisko sędziowskie w Izbie Gospodarczej Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postępowanie konkursowe poprzedzające wydanie zaskarżonej uchwały z dnia …

2014 r. dotyczyło już tylko jednego wolnego miejsca i jednego kandydata, toteż

Rada nie była ograniczona do ścisłego respektowania wyłącznie kryteriów

wspólnych dla kandydatów ocenianych w poprzednim postępowaniu i nie jest to

postępowanie dyskryminujące kandydata (art. 32 Konstytucji) lecz efekt istotnej

zmiany realiów.

Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, wbrew twierdzeniom

odwołującego się, że Rada ponownie rozpoznając sprawę w części dotyczącej

sędziego A. A. kierowała się wskazaniami zawartymi w motywach wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 5 lutego 2014 r. Zespół członków Rady na posiedzeniu w dniu

5 maja 2014 r. uzupełnił materiały sprawy o dane statystyczne dotyczące referatów

sędziów Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w […], o pełne akta

osobowe kandydata, obejmujące całą dokumentację zgromadzoną w ramach

poprzedniej procedury konkursowej, o informacje dotyczącą toku postępowania,

jaki nadano pismu kandydata z dnia 17 czerwca 2013 r., w którym zgłosił on

zastrzeżenia do oceny kwalifikacyjnej sędzi X. Natomiast na posiedzeniu w dniu 9

lipca 2014 r. zespół wysłuchał sędzię X. na okoliczność sporządzonej przez nią

oceny kwalifikacyjnej oraz przebiegu posiedzenia Kolegium i Zgromadzenia

Ogólnego Sędziów NSA, na których przedstawiała ona swą ocenę. Po analizie

18

całego materiału zespół Rady postanowił wnioskować do Rady o nieprzedstawianie

kandydatury sędziego A. A. z wnioskiem o powołanie do pełnienia urzędu sędziego

w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Jak zaznaczono w rozważaniach

dokonanych wyżej, proceduralnym wyrazem realizowania przez Radę zasady

wszechstronnego rozważenia sprawy jest dwuetapowy sposób postępowania.

Rada w motywach zaskarżonej uchwały wykazała, że w pierwszym etapie

procedury konkursowej szczegółowo zrealizowane zostały wszystkie zalecenia

dotyczące ponownego rozpoznania sprawy. Zupełnie nieuprawniony jest zarzut

skarżącego, jakoby nie wyeliminowano wad poprzedniego postępowania, skoro

Rada tylko przytoczyła opinię sędzi X., a nie odniosła się w uzasadnieniu

merytorycznie do uwag zawartych w tej opinii. Zarzuty takie uchylają się kognicji

Sądu Najwyższego, gdyż wkraczają w suwerenną domenę Rady. Podobnie ocenić

należy polemikę skarżącego ze stanowiskiem sędziego wizytatora co do

zasadności i wagi stwierdzonych uchybień. Sąd Najwyższy nie dokonuje kontroli

uchwał Rady pod względem merytorycznego rozpatrywania kwalifikacji kandydata.

To że w uzasadnieniu uchwały nie wskazano szczegółowo, czy Rada podzieliła

poglądy prawne zawarte w ocenie kwalifikacyjnej i dlaczego, nie oznacza, że Rada

nie dokonała oceny wszechstronnej. Z punktu widzenia zgodności z prawem

procedury decyzyjnej wystarczające było wysłuchanie sędzi X. na posiedzeniu

zespołu, na którym sędzia podtrzymała swą ocenę i uszczegółowiła informacje

dotyczące rozpoznania zastrzeżeń kandydata. Zważyć przy tym trzeba, że Rada w

żadnym miejscu nie stwierdziła, że oceny kwalifikacyjne sędziów wizytatorów

uznaje za negatywne, ale w świetle nagminnego faktu nieterminowego

sporządzania uzasadnień w okresie delegacji w 2011r. oraz nieodpowiedzialnego

stosunku kandydata do napomnień przełożonych w tej sprawie doszła do

przekonania, że przymioty skarżącego w sposób dostateczny nie uzasadniają

powołania go do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Naczelnego Sądu

Administracyjnego. Kandydat na stanowisko sędziego NSA z pewnością powinien

cechować się bardzo wysokim poziomem merytorycznego przygotowania, ale także

sprawnością i efektywnością podejmowanych czynności oraz doskonałą

organizacją pracy. Z uzasadnienia uchwały wynika, że Rada dokonując oceny

uwzględniła także opinie przełożonych kandydata. Okoliczności, które sprawiły, że

19

kryteria oceny zastosowane przez Radę przybrały postać niekorzystną dla

skarżącego nie poddają się ocenie Sądu Najwyższego. Podobnie nie należy do tej

oceny badanie, dlaczego właśnie te kryteria miały udział w negatywnej decyzji

Rady, jeśli tylko Rada dokonała oceny całościowej, wynikającej z łącznego

zastosowania wszystkich przyjętych kryteriów.

Jednym z elementów oceny kandydata był również niski poziom poparcia

organów samorządu sędziowskiego. Wprawdzie skarżący odmiennie interpretuje

wyniki głosowania w Kolegium i Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Naczelnego

Sądu Administracyjnego, ale jest to ocena subiektywnie korzystna, gdyż nie ulega

wątpliwości, że w żadnym z tych gremiów kandydatura sędziego A. A. nie uzyskała

większości głosów „za”. Dodać trzeba, że uchwała Krajowej Rady Sądownictwa

także jest aktem podejmowanym kolegialnie. Wyniki głosowania Rady trudno jest

czasem przedstawić w formie szczegółowego uzasadnienia, ponieważ niemożliwe

jest jednoznaczne ustalenie rzeczywistych intencji poszczególnych głosujących. W

tym przypadku sądowa kontrola musi się ograniczać do oceny, czy zachowane

zostały podstawowe reguły proceduralne (tak Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 17

lipca 2014 r., III KRS 15/14, III KRS 22/14, niepublikowane). Uzasadnienie

zaskarżonej uchwały pozwoliło na kontrolę postępowania Krajowej Rady

Sądownictwa pod kątem dochowania przez nią wymagania wszechstronnego

rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Poczynione rozważania prowadzą do wniosku, że skarżący nie wykazał, aby

zaskarżona uchwała była sprzeczna z prawem, toteż Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji na podstawie art. 39814

k.p.c. i art. 44 ust. 3 ustawy o KRS.

eb