IV CSK 511/14

Sygn. akt IV CSK 511/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J.C.

przeciwko P. Spółce Akcyjnej

o stwierdzenie nieważności ewentualnie o uchylenie uchwały,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 kwietnia 2015 r.,

skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]

z dnia 11 kwietnia 2014 r.,

oddala skargę kasacyjną.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w G. stwierdził nieważność

uchwały nr 1,podjętej przez nadzwyczajne walne zgromadzenie akcjonariuszy

pozwanej spółki w dniu 31 stycznia 2012 .

Sąd ustalił, że w dniu 31 stycznia 2012 r. odbyło się walne zgromadzenie

akcjonariuszy pozwanej, zwołane zgodnie z art. 4021

i art. 4022

k.s.h., w którym

wzięło udział 9 akcjonariuszy posiadających 45 420 609 akcji, reprezentujących

35,33% kapitału zakładowego spółki. Podjęło ono uchwałę nr 1 w przedmiocie

emisji warrantów subskrypcyjnych (§ 1), warunkowego podwyższenia kapitału

zakładowego (§ 2), wyłączenia prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy (§ 3)

i zmiany statutu pozwanej (§ 4).

Paragraf 1 ust. 1-3 wymienionej uchwały dotyczy emisji 60 000 000

warrantów subskrypcyjnych na okaziciela lub imiennych, które mogły być

wyemitowane w formie zdematerializowanej bądź w formie dokumentu i wydawane

w odcinkach zbiorowych, odpłatnie i nieodpłatnie. Zgodnie z § 1 ust. 4-6 uchwały

jeden warrant subskrypcyjny uprawniał do objęcia jednej akcji serii E, a prawo do

ich objęcia miało być realizowane najdalej do dnia 31 grudnia 2016 r.;

akcjonariusze upoważnili zarząd spółki do wydawania warrantów w terminie

krótszym niż maksymalny; warranty subskrypcyjne, w których prawo do objęcia

akcji serii E nie zostanie zrealizowane do dnia 31 grudnia 2016 r., wygasają.

Warranty subskrypcyjne wydane w formie warrantów imiennych mogły być

oferowane do objęcia w drodze oferty prywatnej podmiotom wybranym przez

zarząd pozwanej, z zastrzeżeniem, że podmiotów tych będzie mniej niż 100.

Pozostałe warranty (na okaziciela i nie posiadające formy dokumentu) mogły być

oferowane w drodze oferty publicznej. Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy

upoważniło zarząd spółki do podjęcia wszelkich działań związanych z emisją

i przydziałem warrantów subskrypcyjnych, w szczególności do określenia liczby

wydawanych warrantów na okaziciela i imiennych oraz w formie dokumentu

i zdematerializowanych, jak też oferowanych w ramach oferty publicznej; określenia

liczby warrantów wydawanych odpłatnie i nieodpłatnie oraz ich ceny emisyjnej;

3

określenia treści warrantów wydawanych w formie zdematerializowanej

oraz w formie dokumentu i odcinka zbiorowego warrantów; zaoferowania

mniejszej liczby warrantów niż liczba maksymalna; wydawania warrantów

o odrębnych seriach, w tym określenia szczegółowych terminów wydawania;

podejmowania wszelkich działań związanych z emisją i przydziałem warrantów.

Uchwała przewiduje też możliwość oferowania w całości lub w części warrantów

subskrypcyjnych oraz akcji serii E w ramach oferty publicznej oraz ubiegania

się o dopuszczenie do wprowadzenia warrantów do obrotu na rynku regulowanym

na Giełdzie Papierów Wartościowych, ale tylko w formie zdematerializowanej (§ 1

ust. 7-9).

Paragraf 2 uchwały dotyczy warunkowego podwyższenia kapitału

zakładowego pozwanej o kwotę nie większą niż 600 0000 000 zł przez emisję nie

więcej niż 60 000 000 akcji zwykłych na okaziciela serii E, o wartości 10 zł każda.

Celem warunkowego podwyższenia kapitału było przyznanie posiadaczom

warrantów subskrypcyjnych praw do objęcia akcji serii E, które miały być

wyemitowane na podstawie § 1 uchwały. Zgodnie z § 2 ust. 3-4 uchwały akcje serii

E wydawane będą w zamian za wkłady pieniężne posiadaczom warrantów

subskrypcyjnych, którzy złożą pisemne oświadczenie o objęciu tych akcji (zgodnie

z art. 451 § 1 k.s.h.) i zapłacą cenę emisyjną akcji. Do jej określenia Walne

Zgromadzenie Akcjonariuszy upoważniło zarząd pozwanej, którego decyzja miała

podlegać zatwierdzeniu przez radę nadzorczą. Zarząd został ponadto upoważniony

do podjęcia wszelkich działań związanych z emisją i przydziałem akcji serii E

posiadaczom warrantów subskrypcyjnych, a w szczególności do zawarcia w razie

konieczności umowy z wybraną instytucją finansową, na podstawie której instytucja

ta będzie wykonywać określone czynności związane z emisją i rejestracją akcji serii

E w Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych oraz z ich dopuszczeniem

i wprowadzeniem do obrotu na Giełdzie Papierów Wartościowych.

Na postawie § 3 ust. 1 uchwały w interesie pozwanej pozbawiono

dotychczasowych akcjonariuszy w całości prawa do poboru warrantów

subskrypcyjnych oraz akcji serii E. Uzasadnieniem tego postanowienia była

opinia zarządu pozwanej, stanowiąca załącznik nr 1 do uchwały. W § 3 ust. 2

uchwały określono przyczyny wyłączenia prawa poboru, wskazując na konieczność

4

zabezpieczenia środków finansowych na inwestycje, konsolidacje oraz rozwój

projektów związanych z gazem łupkowym i ropą łupkową, zapewnienia środków

finansowych na dalszy rozwój prac na strukturze S., w szczególności w zakresie

przeprowadzenia opróbowania odwiertu i przystąpienia do przemysłowej

eksploatacji węglowodorów, umożliwienia spełnienia warunków zawieszających

umowy zawartej z francuskim koncernem T. w sprawie wspólnych inwestycji

na złożu K. w ramach największej koncesji Grupy P., zabezpieczenia potrzeb

płynnościowych spółki w związku z redukcją jej zadłużenia i umożliwienia realizacji

zobowiązań wobec podmiotów finansujących.

W § 3 ust. 2 uchwały stwierdzono również, że pozwana zakłada możliwość

przeprowadzenia jednej lub kilku ofert publicznych warrantów subskrypcyjnych

i akcji serii E obejmowanych w ich wykonaniu, kierowanych do inwestorów

indywidualnych i instytucjonalnych na preferencyjnych warunkach rynkowych.

Oferta publiczna byłaby przeprowadzona w celu umożliwienia szerokiemu gronu

inwestorów budowania wartości rynkowej pozwanej, jednakże w celu zapewnienia

elastyczności i możliwości dostosowania się pozwanej do warunków rynkowych

niezbędne jest wyłączenie prawa poboru dotychczasowych akcjonariuszy.

W związku z warunkowym podwyższeniem kapitału zakładowego na podstawie

omawianej uchwały nadzwyczajne walne zgromadzenie akcjonariuszy postanowiło

zmienić § 8a statutu spółki i nadać mu brzmienie określone w § 8 uchwały.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji należało stwierdzić nieważność

zaskarżonej uchwały, gdyż nie określono w niej grona osób uprawnionych

do objęcia warrantów subskrypcyjnych (art. 453 § 3 pkt 1 k.s.h.), a więc i grona

uprawnionych do objęcia akcji (art. 449 § 1 pkt 4 k.s.h.). Zaskarżona uchwała jest

także sprzeczna z art. 453 § 3 pkt 2 k.s.h., upoważniła bowiem zarząd pozwanej do

określenia ceny emisyjnej warrantów subskrypcyjnych, mino że zgodnie

z przytoczonym przepisem cenę emisyjną warrantów emitowanych odpłatnie lub

sposób jej ustalenia powinna określać uchwała.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w

ten sposób, że oddalił powództwo i orzekł o kosztach procesu za obie instancje.

5

Podzielając dokonane w sprawie przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne,

Sąd odwoławczy uznał, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona uchwała jest

w rozumieniu art. 425 § 1 k.s.h. sprzeczna z prawem z powodów wskazanych

w wyroku pierwszoinstancyjnym, spełnia ona zakwestionowane wymagania

w stopniu wystarczającym. W zakresie, w jakim uchwala warunkowe podwyższenie

kapitału zakładowego (§ 2), określa bowiem, zgodnie z art. 449 § 1 pkt 4 k.s.h.

grono osób uprawnionych do objęcia akcji przez wskazanie posiadaczy warrantów

subskrypcyjnych, wyemitowanych przez spółkę. W części odnoszącej się natomiast

do emisji warrantów subskrypcyjnych (§ 1), określa uprawnionych do ich objęcia

jako zbór podmiotów w liczbie nieprzekraczającej 100, wybranych przez zarząd

spółki. Takie postanowienie uchwały w sposób racjonalny uwzględnia nie tylko

konieczność zachowania przewidzianego w art. 453 § 3 pkt 1 k.s.h. wymagania

formalnego, ale umożliwia organowi spółki najpełniej zorientowanemu w jej

potrzebach (zarządowi), dokonanie odpowiedniego, zgodnego z interesem spółki

wyboru spośród zgłaszających się potencjalnych nowych akcjonariuszy, gotowych

wesprzeć finansowo cele inwestycyjne spółki, szeroko opisane w zaskarżonej

uchwale.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, jeżeli ustawa nie precyzuje szczególnych

wymagań dotyczących sposobu określenia podmiotów uprawnionych, to określenie

ogólne należy uznać za dostatecznie spełniające przewidziane w ustawie

wymaganie obligatoryjne uchwały. W zaskarżonej uchwale krąg osób uprawnionych

do objęcia akcji w warunkowo podwyższonym kapitale zakładowym został

ograniczony do posiadaczy warrantów subskrypcyjnych, a ponadto uchwała określa

krąg uprawnionych do objęcia warrantów jako zbiór podmiotów w liczbie

nieprzekraczającej 100, wybranych przez zarząd spółki; są to cechy dostatecznie

identyfikujące te podmioty.

W ocenie Sądu odwoławczego stanowisko Sądu pierwszej instancji

dotyczące kwestii dopuszczalności przeniesienia na zarząd spółki kompetencji do

decydowania o tym, które ze zgłaszających się osób będą mogły objąć emitowane

warranty subskrypcyjne jest zbyt rygorystyczne. Walne zgromadzenie

akcjonariuszy nie może delegować na zarząd swojej ustawowej kompetencji do

podjęcia uchwały w przedmiocie emisji warrantów subskrypcyjnych w trybie

6

warunkowego podwyższenia kapitału zakładowego; zaskarżona uchwała spełnia

jednak to wymaganie, została bowiem uchwalona przez najwyższy organ spółki.

Zakaz delegowania kompetencji nie obejmuje natomiast sfery wykonania uchwały,

które walne zgromadzenia akcjonariuszy może, choćby w drodze odpowiedniego

zastosowania art. 432 § 1 pkt 4 w związku z art. 453 § 1 k.s.h., powierzyć

zarządowi, beż uszczerbku dla obligatoryjnych wymagań uchwały. Podobnie należy

ocenić przekazanie w zaskarżonej uchwale zarządowi spółki określenie ceny

emisyjnej warrantów subskrypcyjnych (art. 453 § 1 pkt 2 k.s.h.). Sąd podkreślił,

że przed ewentualną dowolnością decyzji zarządu w tym względzie (rozumianą

jako oderwanie ceny emisyjnej od warunków ekonomicznych), chroni spółkę

przewidziane w uchwale wymaganie uzyskania zgody rady nadzorczej spółki.

Zdaniem Sąd Apelacyjnego przewidziany w art. 449 § 1 pkt 1-4 k.s.h. katalog

wymagań szczególnych nie ma charakteru zamkniętego. Nie można zatem uznać,

mając na względzie zawarte w art. 453 § 1 k.s.h. odesłanie do stosowania

przepisów rozdziału 4, za sprzeczne z prawem zamieszczenie w uchwale

dodatkowych postanowień, w tym upoważnienia zarządu do wyboru podmiotów,

które będą mogły objąć zaoferowane im warranty subskrypcyjne.

W skardze kasacyjnej, opartej na pierwszej podstawie, pełnomocnik powoda

zarzucił naruszenie art. 449 § 1 pkt 4 w związku z art. 453 § 3 pkt 1 k.s.h., art. 453

§ 3 pkt 1 k.s.h. i art. 453 § 1 pkt 2 k.s.h. Powołując się na tę podstawę wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji pozwanej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzut naruszenia art. 449 § 1 pkt 4 w związku z art. 453 § 3 pkt 1 k.s.h. i art.

453 § 1 pkt 3 k.s.h. przez ich błędną wykładnię w istocie sprowadza się do kwestii,

w jaki sposób walne zgromadzenia akcjonariuszy spółki publicznej w uchwale

o warunkowym podwyższeniu kapitału zakładowego, powziętej w celu przyznania

praw do objęcia akcji przez posiadaczy warrantów subskrypcyjnych, powinno

określić uprawnionych do objęcia warrantów subskrypcyjnych, zwłaszcza

czy może to zrobić przez wskazanie, że warranty subskrypcyjne zostaną

zaoferowane podmiotom wybranym przez zarząd spółki. Zdaniem skarżącego

7

przyjęte w zaskarżonej uchwale określenie uprawnionych do objęcia warrantów

subskrypcyjnych nie spełnia ustawowego wymagania.

Z zaskarżonej uchwały wynika, że warranty subskrypcyjne mogą być

oferowane zarówno w drodze oferty publicznej, jak i prywatnej. Nie powinno budzić

wątpliwości, że za przeprowadzenie oferty, niezależnie od tego, czy jest to oferta

publiczna czy prywatna, odpowiedzialny jest zarząd spółki, do którego należy

wykonywanie uchwał walnego zgromadzenia akcjonariuszy. W uchwale o emisji

warrantów subskrypcyjnych, oferowanych w drodze oferty publicznej – ze względu

na specyfikę i charakter tej oferty - często nie ma możliwości wskazania podmiotów

uprawnionych do objęcia warrantów. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy z dnia

29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego sytemu obrotu oraz o spółkach publicznych (jedn.

tekst Dz. U. z 2009 r., Nr 207, poz. 1729 ze zm. - dalej: „ustawa o ofercie”), ofertą

publiczną jest udostępnienie, co najmniej 150 osobom lub nieoznaczonemu

adresatowi, w dowolnej formie i w dowolny sposób, informacji o papierach

wartościowych i warunkach ich nabycia, stanowiących wystarczającą podstawę do

podjęcia decyzji o nabyciu tych papierów wartościowych.

Ze względu na sposób realizacji oferty publicznej, spółka (emitent) podmioty

uprawnione do objęcia papierów wartościowych (w tym warrantów subskrypcyjnych)

w praktyce poznaje po upływie kilku miesięcy od podjęcia uchwały o emisji

warrantów subskrypcyjnych. Nie sposób zatem uznać, że uchwała o emisji

warrantów subskrypcyjnych, w drodze oferty publicznej kierowanej do

nieoznaczonego adresata, jest nieważna z tego powodu, że nie określa podmiotów

uprawnionych do objęcia warrantów subskrypcyjnych. Jest bowiem oczywiste, że

spółka na etapie podejmowania decyzji nie wie, kto ostatecznie będzie

zainteresowany nabyciem warrantów subskrypcyjnych, a jednocześnie nie ma

wątpliwości, że nie może dojść do emisji warrantów subskrypcyjnych bez stosownej

uchwały walnego zgromadzenia akcjonariuszy.

Również w wypadku uchwały w sprawie emisji warrantów subskrypcyjnych,

oferowanych w drodze oferty prywatnej, te same argumenty celowościowe, które

dotyczą oferty publicznej, przemawiają przeciwko stwierdzeniu nieważności

8

zaskarżonej uchwały z tego powodu, że nie określa ona precyzyjnie podmiotów

uprawnionych do objęcia warrantów subskrypcyjnych, w sytuacji, w której nie są

one znane spółce na etapie podejmowania uchwały, a dopiero zadaniem zarządu

spółki będzie pozyskanie, w związku z podjętą uchwałą, inwestorów gotowych

objąć warranty subskrypcyjne. Jeżeli ze względów celowościowych można

oferować na podstawie ustawy o ofercie warranty subskrypcyjne nieoznaczonemu

adresatowi, a więc w istocie każdemu, to tym bardziej można upoważnić zarząd,

aby ten zaoferował warranty subskrypcyjne podmiotom przez siebie wybranym.

Trudno znaleźć - nie wskazuje ich także skarżący - racjonalne powody

przemawiające przeciwko temu, aby zarząd spółki, działając na podstawie

wyraźnego upoważnienia walnego zgromadzenia akcjonariuszy spółki, nie mógł

samodzielnie pozyskiwać inwestorów gotowych objąć warranty subskrypcyjne

w ramach oferty prywatnej. Po pierwsze, walne zgromadzenie akcjonariuszy nie

jest w stanie tego zrobić. Po drugie, to zarząd spółki najlepiej wie, do kogo i w jaki

sposób powinna zostać skierowana oferta objęcia warrantów subskrypcyjnych

w celu możliwie szybkiego pozyskania kapitału. Nieuzasadnione są też obawy,

że w wypadku spółki publicznej wybór inwestorów przez zarząd może mieć

negatywny wpływ na spółkę czy akcjonariuszy. Natura notowanej na giełdzie spółki

polega bowiem na tym, że każdy może zostać jej akcjonariuszem (w drodze oferty

publicznej lub odkupienia akcji na rynku wtórny); każdy może też w dowolnym

czasie pozbyć się akcji takiej spółki.

Skarżący, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały

z powodu przyjętego w niej sposobu określenia uprawnionych do objęcia warrantów

subskrypcyjnych, zdaje się przyjmować założenie, że pozwana spółka w chwili

podejmowania tej uchwały miała obowiązek wiedzieć, kto ostatecznie obejmie

warranty subskrypcyjne. Tymczasem w praktyce tylko w nielicznych wypadkach

spółka może mieć taką wiedzę, np. gdy oferuje objęcie warrantów subskrypcyjnych

pracownikom czy członkom zarządu. Zasadą jest jednak, że spółka w chwili

podejmowania uchwały o emisji warrantów subskrypcyjnych nie wie, kto je obejmie.

Dopiero bowiem zarząd spółki na podstawie stosownej uchwały podejmuje

działania zmierzające do pozyskania inwestorów gotowych objąć warranty

subskrypcyjne oferowane w drodze oferty prywatnej.

9

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, że w zaskarżonej uchwale

określono w sposób niedostateczny uprawnionych do objęcia warrantów

subskrypcyjnych nie uwzględnia - co trafnie podkreślił Sąd odwoławczy - celu

jakiemu ma służyć wykorzystana przez pozwaną instytucja warunkowego

podwyższenia kapitału zakładowego. Celem tej instytucji jest m.in. umożliwienie

spółce przeprowadzenia w dogodnym terminie emisji warrantów subskrypcyjnych

dla osób spoza grona akcjonariuszy. Instrument ten ma być elastycznym sposobem

dokapitalizowania spółki, zapewniającym efektywne pozyskanie kapitału. Jest

zatem zrozumiałe, że pozwana, podejmując próbę pozyskania finansowania na

kwotę 600 000 000 zł i mając na względzie troskę o efektywność tej próby, krąg

potencjalnych inwestorów starała się określić szeroko. Potencjalnymi inwestorami

były dla niej zatem zarówno instytucje finansowe (banki, fundusze inwestycyjne),

jak i inwestorzy indywidualni (spółki, osoby fizyczne), podmioty krajowe

i zagraniczne. Wymienienie w zaskarżonej uchwale w taki sposób uprawnionych

do objęcia warrantów subskrypcyjnych w istocie w niczym nie różniłoby się od

przyjętego w zaskarżonej uchwale sposobu określenia potencjalnych inwestorów.

Ostatecznie bowiem zarząd spółki, wykonujący uchwałę w sprawie emisji

warrantów subskrypcyjnych, oferowanych w drodze oferty prywatnej, wybierałby

najbardziej odpowiednie podmioty. Nikt lepiej niż zarząd spółki nie zna potrzeb

finansowych spółki, potencjalnych źródeł finansowania i uwarunkowań rynkowych.

Kwestionując treść zaskarżonej uchwały w zakresie przewidzianego w art.

453 § 3 pkt 1 k.s.h. wymagania określenia uprawnionych do objęcia warrantów

subskrypcyjnych skarżący pomija okoliczność, że pozwana jest spółka publiczną.

Jeżeli w wypadku spółki nienotowanej na giełdzie, o stosunkowo nielicznym

akcjonariacie, jej akcjonariusze mogą być zainteresowani względną kontrolą nad

tym, kto w przyszłości zostanie jej akcjonariuszem, to w odniesieniu do spółki

publicznej kwestia ta nie większego znaczenia, gdyż cechą spółki publicznej jest

zmienność i anonimowość akcjonariatu. Akcjonariat spółki publicznej zmienia się

wielokrotnie podczas dnia sesyjnego. Akcjonariuszem takiej spółki może zostać

każdy, kto ma kapitał, niezależnie od woli pozostałych akcjonariuszy, wynika to

z natury i celu spółki publicznej.

10

W literaturze trafnie wskazuje się, że interpretując normę należy mieć na

względzie konsekwencje społeczne i ekonomiczne, do jakich prowadzi określona

wykładnia, i wybrać taka interpretację, która prowadzi do rezultatów

najkorzystniejszych i jednocześnie racjonalnych.

Mając na względzie powyższe należało podzielić stanowisko Sądu

odwoławczego, że cel, jakiemu ma służyć wykorzystana przez pozwaną

instytucja warunkowego podwyższenia kapitału i zawarte w kodeksie spółek

handlowych unormowania, niewymagające imiennego określenia podmiotów

uprawnionych do objęcia zarówno warrantów subskrypcyjnych, jak i akcji

w warunkowo podwyższonym kapitale zakładowym, ani nieokreślające stopnia

szczegółowości oznaczenie tych podmiotów, przemawiają za uznaniem, że przyjęty

w zaskarżonej uchwale sposób określenia uprawnionych do objęcia warrantów

subskrypcyjnych i akcji w warunkowo podwyższonym kapitale zakładowym

odpowiada wymaganiom przewidzianym w kodeksie spółek handlowych (art. 449

§ 1 pkt 4 i art. 453 § 3 pkt 1). To oznacza, że zarzut wydania zaskarżonego

wyroku z naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów prawa należało uznać za

nieuzasadniony.

Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 453 § 3 pkt 2 k.s.h.

przez jego błędną wykładnię polegającą - zdaniem skarżącego - na uznaniu,

że upoważnienie zarządu spółki do określenia ceny warrantu subskrypcyjnego

odpowiada przewidzianemu w przytoczonym przepisie wymaganiu uchwały o emisji

warrantów subskrypcyjnych.

Zgodnie z art. 453 § 3 pkt 2 k.s.h. uchwała o emisji warrantów

subskrypcyjnych powinna określać cenę emisyjną lub sposób jej ustalenia,

jeżeli warranty subskrypcyjne mają być emitowane odpłatnie. W rozumieniu tego

przepisu sposób ustalenia ceny emisyjnej warrantu subskrypcyjnego - jak wskazuje

się w literaturze - może polegać na wskazaniu sztywnego algorytmu, który

w sposób jednoznaczny na podstawie przyszłych zdarzeń pozwalałby ustalić cenę

emisyjną (np. cena wynosi 10% średniej ceny rynkowej instrumentu bazowego

obliczonej na podstawie kursu giełdowego z 14 dni po podjęciu uchwały emisyjnej),

na wskazaniu podmiotu uprawnionego do jej ustalenia (np. przekazanie tej

11

kompetencji radzie nadzorczej spółki) czy ustaleniu ceny przez osobę trzecią

(subemitenta). W piśmiennictwie wyraźnie stwierdzono, że w wypadku emisji

odpłatnej warrantów subskrypcyjnych uchwała nie musi wskazywać ceny emisyjnej,

ale może np. upoważnić zarząd lub radę nadzorczą do jej ustalenia. Nie wyklucza

się także wskazania sposobu, obejmującego wyłącznie procedurę ustalenia ceny,

która zależeć będzie od określonej w uchwale osoby (np. cena emisyjna zostanie

wskazana przez prezesa zarządu spółki).

Argumentu za przyjętym w zaskarżonej uchwale sposobem ustalenia ceny

emisyjnej warrantów subskrypcyjnych dostarcza także art. 453 § 1 k.s.h.

zawierający odesłanie do odpowiedniego stosowania do docelowego

i warunkowego podwyższenia kapitału zakładowego przepisów regulujących zwykłe

podwyższenie kapitału zakładowego. Znajdujący zastosowanie na podstawie tego

odesłania art. 432 § 1 pkt 4 k.s.h. stanowi zaś, że uchwała o zwykłym

podwyższeniu kapitału zakładowego powinna zawierać cenę emisyjną nowych akcji

lub upoważnienie zarządu albo rady nadzorczej do oznaczenia ceny emisyjnej.

Nieuzasadnione są także obawy, że zarząd spółki uzyskuje całkowitą

swobodę w ustaleniu ceny emisyjnej warrantów subskrypcyjnych. Zgodnie bowiem

z § 1 pkt 9b zaskarżonej uchwały zaproponowane przez zarząd spółki warunki

oferty publicznej, w tym jej wielkość oraz cena emisyjna warrantów

subskrypcyjnych i akcji serii E wymagają uzyskania zgody rady nadzorczej spółki.

Z opinii zarządu spółki z dnia 5 stycznia 2012 r. wynika ponadto, że decyzja

o odpłatnym lub nieodpłatnym charakterze emisji warrantów subskrypcyjnych

i wysokości ewentualnej ceny emisyjnej zostanie podjęta przez zarząd

z uwzględnieniem sytuacji na rynku kapitałowym i kursu akcji spółki.

Kwestionując przyjęty w zaskarżonej uchwale sposób ustalenia ceny

emisyjnej warrantów subskrypcyjnych, skarżący pomija, że emisja warrantów

subskrypcyjnych jest procesem dynamicznym i uzależnionym od wielu czynników

zewnętrznych. Dlatego zrozumiałe jest, że pozwana nie zdecydowała się na

określenie w uchwale „sztywnej” ceny emisyjnej warrantów subskrypcyjnych.

Przyjęty przez pozwaną sposób ustalenia ceny emisyjnej warrantów

subskrypcyjnych pozwala zarządowi, stosownie do przebiegu procesu emisji

12

warrantów subskrypcyjnych, możliwie najtrafniej ustalić cenę emisyjną warrantów

subskrypcyjnych..

Należy także podkreślić, że emisja warrantów subskrypcyjnych jest tylko

ogniwem łączącym warunkowe podwyższenie kapitału z emisją akcji. Emisja

warrantów subskrypcyjnych jedynie uprawnia do objęcia akcji. Podwyższenie

kapitału zakładowego nastąpi natomiast na skutek objęcia akcji wyłącznie za

wkłady pieniężne. Do określenia ceny akcji w zaskarżonej uchwale został

upoważniony, zgodnie z art. 432 § 4 w związku z art. 453 § 1 k.s.h. zarząd spółki,

z zastrzeżeniem, że ustalenie ceny wymaga zatwierdzenia rady nadzorczej spółki.

Jest zatem oczywiste, że nie cena emisyjna warrantów subskrypcyjnych, a cena

emisji akcji ma realny wpływ na wartość podwyższanego kapitału zakładowego

spółki. Z tego też względu trudno znaleźć racjonalne powody przemawiające

przeciwko temu, że zarząd spółki, który władny jest ustalić cenę akcji, nie może

określić ceny emisyjnej warrantu subskrypcyjnego.

Z przedstawionych powodów należało również podzielić stanowisko Sądu

odwoławczego, że przyjęty w zaskarżonej uchwale sposób ustalenia ceny emisyjnej

warrantów subskrypcyjnych nie uzasadnia stwierdzenia nieważności tej uchwały.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji wyroku

(art. 39814

k.p.c.).