V CSK 310/09

Sygn. akt V CSK 310/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych - Oddziału Terenowego w O.

przeciwko J. W. i R. Z.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 marca 2010 r.,

skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I ACa (...),

uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 1 w zakresie zmieniającym wyrok Sądu

Okręgowego w O. i uwzględniającym powództwo w kwocie 740 000 zł z

ustawowymi odsetkami od 1 sierpnia 2006 r. oraz orzekającym o kosztach

procesu, a także w punkcie III i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w O. z

dnia 23 października 2008 r. w części uchylającej nakaz zapłaty wydany przez ten Sąd

w dniu 9 stycznia 2007 r. oraz w części oddalającej powództwo (pkt I) o tyle, że

wymieniony nakaz uchylił, o ile zasądzono nim od pozwanych J. W. i R. Zgraii solidarnie

na rzecz Agencji Nieruchomości Rolnych kwotę przekraczającą 740 000 zł z

ustawowymi odsetkami od dnia 1 sierpnia 2006 r. i koszty procesu w całości, a dalej

idące powództwo oddalił, utrzymując rozstrzygnięcie o kosztach procesu objęte punktem

II, oddalił apelację w pozostałej części oraz zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz

powódki kwotę 5 400 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Poprzednim

wyrokiem z dnia 20 lutego 2008 r. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu Okręgowego w O.

z dnia 21 listopada 2007 r., którym utrzymany został w mocy wymieniony nakaz zapłaty,

a przyznaną powódce kwotę 10 830 384,58 zł rozłożono na pięć równych rat z

określeniem sposobu ich płatności i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.

Istotne elementy ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego, podzielonych przez Sąd

Apelacyjny, przedstawiały się następująco:

Prawomocnym wyrokiem karnym Sądu Okręgowego w O. z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn.

III K (…) pozwani Jan W. i R. Z. uznani zostali winnymi popełnienia przestępstw

objętych art. 300 § 2 w związku z art. 301 § 1 i art. 296 § 3 k.k. przy zastosowaniu art.

11 § 2 k.k. i skazani na kary po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem ich wykonania na 3 letni okres próby, grzywny w rozmiarze 200 stawek

dziennych, każda po 10 zł oraz zobowiązani do częściowego naprawienia szkody

wyrządzonej Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa przez zapłatę kwot po

10 000 zł w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. Pozwani dobrowolnie

poddali się karze i wyrok zapadł w trybie art. 387 k.p.k. Przestępcze zachowanie J. W.

polegało na tym, że w okresie od lutego do sierpnia 2001 r. w G. i innych

miejscowościach, jako członek zarządu Przedsiębiorstwa Produkcji Sadowniczej „G.(...)”

Spółki Akcyjnej w G., w sytuacji niewypłacalności tej Spółki i zagrożenia komorniczym

zajęciem jej majątku, działając wspólnie i w porozumieniu z R. Z. i inną osobą, dążąc do

udaremnienia egzekucji komorniczej, prowadzonej w oparciu o prawomocne wyroki

Sądu Okręgowego w O. z dnia 15 lipca 1999 r. sygn. VI GC (...), z dnia 27 września

2000 r. sygn. VI GC (…), z dnia 14 czerwca 2000 r. sygn. VI GC (…) i z dnia 27

września 2000 r. sygn. VI GC (…) nadużył udzielonych mu uprawnień członka zarządu i

3

nie dopełnił spoczywającego na nim obowiązku kontroli i nadzoru nad działaniami PPS

„G.(...)” S.A. i dokonał ukrycia jej majątku poprzez przeniesienie go na rzecz firmy PPHU

R.(...) reprezentowanej przez R. K., celem zabezpieczenia przed egzekucją komorniczą,

w ten sposób, że zawarł w imieniu PPS „G.(...)” S.A. z R. K. szereg umów, co

skutkowało pozbawieniem tej Spółki majątku ruchomego i nieruchomego,

uniemożliwiając w ten sposób egzekucję komorniczą na rzecz Agencji Nieruchomości

Rolnych Skarbu Państwa Oddziału Terenowego w O., w związku z czym, poniosła ona

stratę w wysokości co najmniej 10 840 384,58 zł. Przypisane pozwanej R. Z., członkowi

zarządu Spółki „G.(...)”, przestępcze zachowania obejmowały takie same działania, jak i

J. W., a ponadto wydanie poleceń sporządzenia faktur sprzedaży maszyn i urządzeń

oraz rodzin pszczelich na PPUH R.(...) [numery faktur od (…)]. Następnie, na skutek

konfliktu z R. K., ponownie dokonała przeniesienia opisanego wyżej majątku na rzecz

założonej w celu ukrywania majątku firmy „Gospodarstwo R.(…) B.(…)” w M. w ten

sposób, że dokonała wspólnie z Janem W. i inną osobą zawarcia szeregu umów, co

skutkowało pozbawieniem PPS „G.(...)” majątku ruchomego i nieruchomego,

uniemożliwiając w ten sposób egzekucję komorniczą na rzecz Agencji Nieruchomości

Rolnych Skarbu Państwa Oddziału Terenowego w O., w związku z czym poniosła ona

stratę w wysokości co najmniej 10 840 384,58 zł.

Przyjęcie pierwszym wyrokiem Sądu Okręgowego w O. związania opisanym wyrokiem

karnym, także w odniesieniu do ustalonej w nim wysokości szkody, wyrządzonej

powódce, ponieważ stanowiło to niezbędny element stanu faktycznego przestępstw

pozwanych, nie zostało podzielone przez Sąd Apelacyjny, co było przyczyną uchylenia

tego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrażony został przez

ten Sąd pogląd, że ustalenie wysokości szkody w wyroku karnym stanowi wprawdzie

niezbędny element stanu faktycznego przestępstwa, lecz ma ocenny charakter. Wiąże

samo ustalenie, że szkoda została wyrządzona, zaś jej wysokość może samodzielnie

ustalić sąd cywilny, z tym, że obowiązek wykazania tego spoczywa na powódce. W toku

ponownego postępowania przed Sądem pierwszej instancji powódka nie wykazała w

jakiej wysokości poniosła szkodę. Sąd ten stwierdził, że z akt postępowania

upadłościowego Spółki „G.(...)” wynika, że wielu wierzycieli zgłosiło swoje wierzytelności

i powódka w ogóle nie zdołała się zaspokoić. Niezależnie od tego, również inne osoby

skazane zostały za uniemożliwienie powódce przeprowadzenia egzekucji.

Sąd Apelacyjny uznał za nietrafne oddalenie powództwa w całości. Podzielił jednak

stanowisko, że powódka nie podjęła inicjatywy dowodowej, zmierzającej do wykazania,

4

że w wyniku przestępczego zachowania pozwanych poniosła szkodę w wysokości

10 838 384,58 zł, na którą składa się suma jej wierzytelności względem Spółki „G.(...)”.

Mimo ponawianego zobowiązania w oparciu o art. 207 § 3 k.p.c. do przedstawienia

dowodów, ograniczyła się jedynie do wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt karnych,

upadłościowych i cywilnych, nie określiła, jakie konkretnie dokumenty stanowią dowody.

Nie podjęła próby wskazania dowodów wnioskowanych przez pozwanych, których

przeprowadzeniu nie sprzeciwiała się, nie zawarła w apelacji wniosku o

przeprowadzenie konkretnych dowodów. Mimo tego, skazanie pozwanych za

popełnienie przestępstwa, którego ustawowym znamieniem jest wyrządzenie

wierzycielowi szkody, co wiąże w postępowaniu cywilnym, było przyczyną uznania za

nietrafne stanowiska, że powódka w ogóle szkody nie poniosła. Przestępstwo opisane w

art. 300 § 2 k.k. jest przestępstwem materialnym, skutkowym, do którego istoty należy

rzeczywiste wyrządzenie szkody, ale już nie jej wysokość. Istotne jednak było to, że

skazanie pozwanych obejmowało również przestępstwo z art. 296 § 3 k.k. w

kumulatywnym zbiegu z przestępstwem z art. 300 § 2 k.k. Skazanie za przestępstwo z

art. 296 § 3 k.k. możliwe jest, w wyniku ustalenia, że sprawcy wyrządzili szkodę

majątkową w wielkich rozmiarach, co utożsamiać należy z pojęciem mienia wielkiej

wartości. Zostało ono zdefiniowane w art. 115 § 6 k.k., który określa, że mienie wielkiej

wartości to takie, którego wartość w chwili popełnienia czynu zabronionego przekracza

tysiąckrotną wysokość najniższego miesięcznego wynagrodzenia. Wobec tego

związanie sądu cywilnego, przewidziane art. 11 k.p.c., prowadzi do przyjęcia, że szkoda

powódki obejmuje co najmniej 760 000 zł, skoro najniższe miesięczne wynagrodzenie

wynosiło w okresie od lutego do sierpnia 2001 r. 760 zł. Zmiana wyroku dotyczyła

zasądzenia na rzecz powódki kwoty obejmującej szkodę w wielkich rozmiarach,

pomniejszoną o dokonane przez pozwanych wpłaty w łącznej wysokości 20 000 zł.

Pozwani oparli skargę kasacyjną na obu, objętych art. 3983

§ 1 k.p.c.

podstawach. Naruszenia prawa materialnego upatrują w wadliwej wykładni art. 415 w

związku z art. 6 k.c. i nierozważeniu odpowiedzialności pozwanych na płaszczyźnie

cywilnoprawnej, niezastosowaniu art. 362 k.c. i pominięciu tego, że usunięty majątek

został włączony do masy upadłości, ale nie zezwalał na zaspokojenie powódki oraz

nieuwzględnieniu udziału innych skazanych w uniemożliwieniu przeprowadzenia

egzekucji, a także art. 361 k.c. przez nieuwzględnienie tego, że powódka nie wykazała

związku przyczynowego pomiędzy działaniami pozwanych a szkodą.

5

Naruszenie prawa procesowego dotyczy nieprawidłowego zastosowania art. 11

k.p.c. i rozszerzenia materialnoprawnych skutków prawomocnego wyroku karnego

dotyczącego innych osób na strony procesu. Niewłaściwie przyjął Sąd, że skazanie za

przestępstwo z art. 296 § 3 k.k. dotyczy powódki, podczas gdy szkoda wielkich

rozmiarów wyrządzona została Spółce „G.(...)”. Nietrafne jest stanowisko, że mimo

bierności powódki należało zasądzić tysiąckrotną wartość najniższego wynagrodzenia

bez uwzględnienia wniosków i zarzutów pozwanych, a prawomocny wyrok karny wiąże

sąd cywilny w zakresie określenia szkody w wielkich rozmiarach, łącznie z obowiązkiem

stosowania art. 115 § 6 k.k. Nie doszło do przeprowadzenia prawidłowego

postępowania dowodowego, a z naruszeniem art. 217 § 1 i 2 k.p.c. wszystkie wnioski

pozwanych zostały oddalone, co uniemożliwiło wykazanie okoliczności związanych z

wysokością szkody i przyczynieniem się powódki do jej powstania. Niezgodnie z

wymogami przewidzianymi art. 233 § 1 w związku z art. 382 i 381 k.p.c. oraz art. 391 § 1

k.p.c. przeprowadzona została ocena dowodów. Pozwani pozbawieni zostali prawa

odparcia twierdzeń i wniosków strony powodowej, ponieważ do zamknięcia rozprawy

doszło mimo nieprzeprowadzenia dowodów (art. 224 k.p.c.), a rozważania Sądu drugiej

instancji nie odnoszą się do całego materiału dowodowego. Nie zostały pominięte, z

naruszeniem art. 207 § 3 k.p.c., twierdzenia strony powodowej, mimo dwukrotnego

zobowiązania do złożenia wniosków dowodowych.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji ewentualnie uchylenie go i oddalenie

apelacji powódki. W obu przypadkach z przyznaniem zwrotu kosztów procesu.

Powódka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności rozważenia wymaga podstawa przewidziana art. 3983

§ 1

pkt 2 k.p.c. Podstawę skargi kasacyjnej mogą stanowić wyłącznie uchybienia popełnione

przez sąd drugiej instancji, skoro złożenie tego środka zaskarżenia dopuszczalne jest

jedynie od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji (art. 398 1

§ 1 k.p.c.).

Wobec tego nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu zarzuty naruszenia art. 217 § 1 i

2 w połączeniu z art. 227 k.p.c., które odnoszą się do postępowania przed Sądem

Okręgowym. Bez powiązania naruszenia tych przepisów z art. 382 k.p.c. nie jest

możliwa kontrola kasacyjna ich naruszenia przez sąd odwoławczy (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 20 stycznia 2009 r. II CSK 430/08, niepubl.). Przyjmując nawet, że

6

sumaryczne powołanie przepisów postępowania, w tym także art. 382 k.p.c., dotyczy

jego związku z art. 217 k.p.c., to i tak nie można uznać go za skuteczny, skoro zarzuca

nieprzeprowadzenie prawidłowego postępowania dowodowego. W postępowaniu

apelacyjnym nie było prowadzone postępowanie dowodowe. Apelująca powódka nie

złożyła wniosku o przeprowadzenie dowodu, a zatem nie było podstaw do stosowania

art. 381 k.p.c. Brak odniesienia się przez sąd drugiej instancji do oddalenia wniosku

dowodowego przez sąd pierwszej instancji mogło być wytknięte jedynie w ramach

zarzutu naruszenia art. 378 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c., czego skarżący nie uczynili. Przepis

art. 382 k.p.c. tylko wyjątkowo może stanowić podstawę kasacyjną, jeśli sąd drugiej

instancji oparł orzeczenie jedynie na części materiału dowodowego, pomijając ten

przeprowadzony w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji lub we własnym

postępowaniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2008 r. IV CSK 39/08,

niepubl.). Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, jak też nie został

wskazany konkretny materiał dowodowy, który sąd drugiej instancji pominął. Powołanie

się na uchybienie art. 224 § 1 k.p.c. byłoby uzasadnione, gdyby w instancji odwoławczej

składane były wnioski dowodowe, których sąd nie uwzględnił, a miały istotne znaczenie

dla rozstrzygnięcia sprawy. Uregulowanie art. 232 k.p.c. jest adresowane do stron, a nie

do sądu, a zatem nie mogło dojść do naruszenia go. Przyznane zdaniem drugim tego

przepisu uprawnienie do dopuszczenia dowodu niewskazanego przez stronę należy do

sfery dyskrecjonalnej władzy sądu, a zatem podniesienie zarzutu nieskorzystania z

niego mogłoby wyjątkowo być dopuszczone, jeśli skarżący wskazałby konkretny dowód,

jaki powinien być dopuszczony. Nie ma podstaw do takiej wykładni tego przepisu, która

nakładałaby na sąd obowiązek wyręczania stron od inicjatywy dowodowej. Ponadto

dotyczy on postępowania przed sądem pierwszej instancji. Nie zasługiwał na

podzielenie zarzut naruszenia art. 233 § 1 w związku z art. 382 i 381 k.p.c., skoro art.

3983

§ 3 k.p.c. wyłącza możliwość oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących

ustalenia faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami

faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813

§ 2 k.p.c.). Nie

mogło dojść do naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 207 § 3 k.p.c., skoro nie stosował

on tego przepisu. Wymieniony został również przez skarżących w ramach zarzutu

pominięcia, niezastosowania przepisów postępowania art. 328 § 2 k.p.c., ale nie

wskazali oni na czym polegać miało jego naruszenie. Przepis ten dotyczy wymogów

uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji, których dochowanie nie może być

przedmiotem kontroli kasacyjnej. W odniesieniu do uzasadnienia wyroku Sądu

7

Apelacyjnego nie podniesiono, z powołaniem art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.,

żadnych zarzutów.

Nie można jednak odmówić słuszności zarzutowi dokonania przez Sąd Apelacyjny

niewłaściwej wykładni art. 11 k.p.c., która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Przepis ten dotyczy wiążącej mocy dowodowej w postępowaniu cywilnym ustaleń, co do

popełnienia przestępstwa, zawartych w prawomocnym, skazującym wyroku karnym,

wydanym w postępowaniu karnym. Stanowi on ograniczenie dowodowe w postępowaniu

cywilnym, podyktowane dążeniem do uniknięcia możliwości wydawania na podstawie

tego samego stanu faktycznego różnych orzeczeń w sprawach cywilnych i karnych.

Jako norma szczególna, będąca wyjątkiem od zasady bezpośredniości, swobodnej

oceny dowodów i czynienia w wyniku tej oceny ustaleń sądu cywilnego, podlega

zwężającej wykładni. Wiążące są zatem ustalenia co do popełnienia przestępstwa, jego

znamion ustawowych, zarówno podmiotowych, jak i przedmiotowych oraz wyrządzenia

tym przestępstwem szkody. W odniesieniu do rozmiaru szkody wyrządzonej

przestępstwem związanie będzie miało miejsce, jeśli rozmiar jej stanowi niezbędny

element stanu faktycznego przestępstwa, nie zaś posiłkowy, czy też ocenny (por. wyroki

Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r. III CK 624/04, niepubl. i 20 lipca 2007 r. I

CSK 105/07, niepubl.). W pierwszym z przytoczonych orzeczeń wyrażone zostało także

zapatrywanie, że w razie skazania pozwanego za popełnienie przestępstwa opisanego

w art. 296 k.k., którym wyrządzona została „znaczna szkoda majątkowa", określenie

wielkości szkody nie jest wprawdzie dowolne, ale nie musi prowadzić do ścisłego jej

określenia w granicach, w których skazany zobowiązany byłby do jej wyrównania w

procesie odszkodowawczym, a sąd cywilny związany jest jedynie ustaleniem, że szkoda

została wyrządzona. Zasługuje ono na podzielenie z tym jednak zastrzeżeniem, że

związanie dotyczy wyrządzenia szkody znacznej wartości, która określona została w art.

115 § 5 w związku z § 7 k.k.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że

przestępcze działania pozwanych wyczerpywały znamiona dwóch przestępstw

opisanych w art. 300 § 2 w związku z art. 300 § 1 k.k. i art. 296 § 3 k.k. Pierwsze

dotyczyło opisanych czynności, skierowanych do składników majątkowych Spółki

„G.(...)” i skutkowało uniemożliwieniem przeprowadzenia egzekucji orzeczeń sądowych,

którymi przyznano powódce określone wierzytelności w łącznej wysokości

10 850 384,58 zł, a zatem popełnienie go jest wyrządzeniem szkody. Wysokość jej nie

jest jednak objęta znamionami przedmiotowymi tego przestępstwa, a tym samym nie

8

jest wiążące w postępowaniu cywilnym określenie wysokości szkody w wymienionej

kwocie, dokonane w postępowaniu karnym. Drugie dotyczy wyrządzenia Spółce „G.(...)”

szkody majątkowej w wielkich rozmiarach, w łącznej kwocie co najmniej 2 731 309,09 zł,

na którą składa się majątek ruchomy i nieruchomy, przejęty przez Bartosza Buczka w

ramach tak zwanej kompensaty, nieuiszczonych cen zakupu różnych przedmiotów od tej

Spółki oraz wartość sprzedanej mu produkcji w toku. Do znamion ustawowych tego

przestępstwa należy skutek w postaci wyrządzenia zarządzanemu podmiotowi szkody

majątkowej, doprowadzenie do wyrządzenia szkody majątkowej. W odniesieniu do typu

przestępstwa opisanego § 1 art. 296 k.k., typ przewidziany art. 296 § 3 k.k. należy do

kategorii kwalifikowanych, którego elementem wyróżniającym, uzasadniającym

surowszą odpowiedzialność karną jest wyrządzenie przez sprawcę szkody majątkowej

w wielkich rozmiarach. Na podzielenie zasługuje przyjęcie przez Sąd Apelacyjny, że

wyrok karny wydany przez Sąd Okręgowy w O. w dniu 9 grudnia 2004 r. sygn. akt III K

(…) wiąże w rozpoznawanej sprawie co do popełnienia przez pozwanych opisanych

przestępstw oraz ustalenia, że wyrządzona została szkoda powódce, a Spółce „G.(...)” w

wysokości odpowiadającej co najmniej szkodzie w wielkich rozmiarach, wskazanej w art.

115 § 6 w związku z § 7 k.k. Wydanie wyroku skazującego na podstawie art. 387 k.p.k.,

na wniosek oskarżonych, nie różni się, w odniesieniu do ustaleń co do popełniania

przestępstwa od takich ustaleń, zawartych w wyroku wydanym po przeprowadzeniu

postępowania karnego na zasadach ogólnych. Nie zasługiwał na podzielenie zarzut

skarżących naruszenia art. 415 k.c. w związku z art. 6 k.c. przez wadliwą interpretację i

nierozważenie odpowiedzialności na płaszczyźnie cywilnoprawnej. Pozwani nie mogą

bronić się zarzutem niepopełnienia przestępstwa, jak też, że tym przestępstwem nie

wyrządzili szkody. Związanie wyrokiem karnym oznacza, że spełnione zostały przesłanki

z art. 415 k.c.

Nie można jednak podzielić stanowiska tego Sądu, że moc wiążąca wyroku karnego

oznacza, że powódce wyrządzona została szkoda w wysokości 760 000 zł. Objęta

przestępstwem przewidzianym art. 300 § 2 w związku z art. 300 § 1 k.k. szkoda,

spowodowana przez pozwanych polega na udaremnieniu wyegzekwowania w sądowym

postępowaniu egzekucyjnym wierzytelności powódki określonych opisanymi tytułami

wykonawczymi. Usunięcie ze Spółki „G.(...)” majątku, do którego egzekucja mogła być

skierowana może oznaczać, że taką sumę powódka by uzyskała. Należy mieć jednak na

uwadze, że wartość tego majątku nie jest tożsama z odszkodowaniem należnym

powódce. Pozwani podnieśli zarzuty, przecząc takiemu konstruowaniu szkody, złożyli

9

wnioski o przeprowadzenie dowodów, które nie zostały uwzględnione, a wobec złożenia

apelacji przez powódkę nie mogli kwestionować czynności Sądu pierwszej instancji. W

tej sytuacji nierozważenie przez Sąd Apelacyjny stanowiska pozwanych wskazuje na

zasadność zarzutów naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie

art. 361 k.c. polegające na przyjęciu, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy

usunięciem mienia Spółki „G.(...)” a niemożnością zaspokojenia się powódki w zakresie

kwoty 760 000 zł oraz art. 362 k.c. przez nierozważenie, czy powoływane przez

pozwanych zarzuty zezwalają na zastosowanie go, tak przy uwzględnieniu kwestii

formalnych, jak i materialnoprawnych.

Z powyższych względów zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę przekazać

do ponownego rozpoznania w oparciu o art. 39815

k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania kasacyjnego pozostawione zostało końcowemu orzeczeniu na podstawie

art. 39821

w związku z art. 391 § 1 i art. 108 § 2 k.p.c.