III AZP 21/95

Uchwała z dnia 26 września 1995 r.

III AZP 21/95

Przewodniczący SSN: Walery Masewicz, Sędziowie SN: Adam Józefowicz,

Andrzej Kijowski, Maria Mańkowska, Andrzej Wróbel (sprawozdawca),

Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Włodzimierza Skoniecznego, w sprawie

ze skargi Urszuli i Kazimierza U. na decyzję Wojewody G. z dnia 29 września 1994 r.,

[...] w przedmiocie zatwierdzenia planu zagospodarowania działki budowlanej i

udzielenia pozwolenia na budowę, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym dnia 26

września 1995 r. zagadnienia prawnego przekazanego przez Naczelny Sąd

Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku postanowieniem z dnia 12 kwietnia

1995 r. [...] do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c. w związku z art. 211 k.p.a.

Czy zrealizowanie inwestycji w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na

budowę wyłącza jej uchylenie w postępowaniu wznowionym na podstawie art. 145 § 1

pkt 4 k.p.a.?

p o d j ą ł następującą uchwałę:

Wykonanie obiektu budowlanego na podstawie ostatecznej decyzji udzie-

lającej pozwolenia na budowę nie w każdym wypadku wyłącza jej uchylenie w

postępowaniu wznowionym w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

U z a s a d n i e n i e

Decyzją z dnia 29 czerwca 1993 r. [...], działający z upoważnienia Prezydenta

Miasta G. Kierownik Referatu Architektury Urzędu Miejskiego w G. zatwierdził plan

zagospodarowania działki budowlanej i udzielił pozwolenia na rozbudowę pawilonu

handlowego Jerzemu K., zam. G.-B. ul. Ł. Pismami z dnia 3 i 5 października 1993 r.

małżonkowie Urszula i Kazimierz U., prowadzący na sąsiedniej nieruchomości kwia-

ciarnię, wystąpili o wstrzymanie robót budowlanych podnosząc, że nie brali udziału w

postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę, chociaż posiadają

status strony tego postępowania. Ponadto wskazywali w tych pismach i odwołaniach na

to, że powstały na podstawie pozwolenia obiekt budowlany jest usytuowany zbyt blisko

w stosunku do prowadzonej przez nich kwiaciarni. Decyzją z dnia 15 października 1993

r. [...] Kierownik Referatu Architektury Urzędu Miejskiego w G. odmówił wznowienia

postępowania w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego i wydania pozwolenia na

rozbudowę segmentu pawilonu handlowego przy ul. P.w G. W uzasadnieniu decyzji

wskazano, że pismem z dnia 25 marca 1993 r. [...] powiadomiono właścicieli i

zarządców terenów sąsiednich o wszczęciu postępowania w tej sprawie, w tym

użytkownika kwiaciarni położonej na działce nr 141/49, tj. Kazimierza U. Decyzją z dnia

13 stycznia 1994 r. ( [...] Wojewoda G. po rozpatrzeniu odwołania Urszuli U. uchylił

zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez

organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyraził pogląd, że skoro

organ pierwszej instancji uznał Kazimierza U. za stronę zawiadamiając go zgodnie z art.

61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia

pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego, to powinien zapewnić tej stronie

czynny udział w każdym stadium postępowania, a zatem przesłać Kazimierzowi U.

odpis decyzji z dnia 29 czerwca 1993 r. Organ I instancji nie uczynił zadość temu

obowiązkowi, co zdaniem Wojewody stwarza podstawę do wznowienia postępowania w

trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia 18 lutego 1994 r. [...] Naczelnik

Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w G. wznowił

postępowanie administracyjne dotyczące sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia 29

czerwca 1993 r. W wyniku wznowienia postępowania organ ten decyzją z dnia 18

lutego 1994 r. [...] odmówił uchylenia wyżej powołanej decyzji, powołując jako podstawę

prawną rozstrzygnięcia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że

decyzja dotychczasowa nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewoda G.

po rozpatrzeniu odwołania Urszuli i Kazimierza U. decyzją z dnia 19 maja 1994 r. [...]

uchylił decyzję z dnia 18 lutego 1994 r. w całości i sprawę przekazał do ponownego

rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał między

innymi, że zaskarżona decyzja i postanowienie zostały wydane tego samego dnia,

przez co Anie dano odwołującym się żadnej możliwości uczestniczenia we wznowionym

postępowaniu@. W decyzji z dnia 14 lipca 1994 r. [...] organ I instancji ponownie

odmówił uchylenia decyzji z dnia 29 czerwca 1993 r. podtrzymując wcześniejsze

stanowisko w sprawie, zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 18 lutego 1994 r. Decyzją

z dnia 29 września 1994 r. [...] działający z upoważnienia Wojewody G. Dyrektor

Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania

Urszuli i Kazimierza U. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję z dnia 14 lipca 1994 r. W

uzasadnieniu tej decyzji wyrażono pogląd, że formalna wada decyzji z dnia 29 czerwca

1993 r. polegająca na niezapewnieniu stronie odwołującej się udziału w postępowaniu

została usunięta w postępowaniu wznowionym, natomiast z punktu widzenia

merytorycznego brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji.

Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w

Gdańsku przy rozpoznaniu skargi Kazimierza i Urszuli U. na decyzję Wojewody G.

nasunęły się poważne wątpliwości wyrażone w przedstawionym Sądowi Najwyższemu

do rozstrzygnięcia zagadnieniu prawnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi

podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do

rozstrzygnięcia istoty sprawy. Należy przyjąć, że pierwotnym i podstawowym celem

wznowionego postępowania jest ustalenie przez właściwy organ administracji

państwowej istnienia względnie nieistnienia przyczyn wznowienia postępowania, wy-

mienionych w art. 145 § 1 k.p.a. W sytuacji bowiem, gdy po przeprowadzeniu postę-

powania wyjaśniającego w tej kwestii, organ administracji państwowej stwierdzi, że nie

zachodzą przesłanki wznowienia postępowania, wówczas nie może rozpatrzeć sprawy

co do jej istoty, lecz zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jest zobowiązany do wydania

decyzji, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. W tym przypadku nie

przeprowadza się postępowania w pełnym zakresie, określonym w art. 149 § 2 k.p.a.,

lecz wyłącznie w granicach określonych w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że

podstawą odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej może być jedynie stwierdzenie

braku przyczyn wznowienia wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., nie zaś inne powody,

np. merytoryczna prawidłowość decyzji.

Natomiast w sytuacji, gdy w wyniku postępowania wyjaśniającego zostanie

stwierdzone, że istnieją podstawy wznowienia postępowania, wówczas organ admi-

nistracji państwowej jest ponadto zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia sprawy,

a zatem przeprowadza postępowanie wznowione w zakresie wskazanym w art. 149 § 2

k.p.a. Po przeprowadzeniu takiego postępowania organ administracji państwowej,

stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Awydaje decyzję, w której uchyla decyzję

dotychczasową ..., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy@. Należy

przyjąć, że załatwienie sprawy rozpatrywanej w trybie wznowienia postępowania

następuje w drodze jednej decyzji administracyjnej, w której organ administracji pańs-

twowej uchyla decyzję dotychczasową i rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie

bowiem z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji państwowej podejmuje decyzję Apo

przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a..@, a zatem postępo-

wania co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty

sprawy. Gdyby natomiast przyjąć pogląd odmienny, zgodnie z którym merytoryczne

rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy jest uwarunko-

wane uprzednim uchyleniem decyzji dotychczasowej w odrębnej decyzji, wówczas

organ administracji państwowej mógłby przystąpić do merytorycznego rozpoznania

sprawy tylko wtedy, gdyby wcześniej wydał decyzję, w której uchylono by decyzję

dotychczasową z przyczyn określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Stanowisko to nie może

być uznane za prawidłowe ze względu na treść art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2

k.p.a. Zgodnie z zawartą w tych przepisach normą nie jest dopuszczalne uchylenie

decyzji dotychczasowej, mimo stwierdzenia istnienia przyczyn wznowienia postępowa-

nia, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wznowionego postępowania mogłaby zapaść

wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, przy czym jest

oczywiste, że ocena taka może być dokonana po merytorycznym rozpoznaniu sprawy.

W związku z powyższym należy przyjąć, że stwierdzenie przez organ administracji

państwowej istnienia przyczyn wznowienia postępowania nie zobowiązuje tego organu

do wydania odrębnej decyzji, w której jedynie uchyli decyzję dotychczasową. W

przypadku bowiem , gdy po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy organ administracji

oceni, że wydana w wyniku wznowionego postępowania Anowa@ decyzja

administracyjna byłaby zgodna z decyzją dotychczasową, wówczas może zastosować

art. 151 § 2 k.p.a., co nie byłoby praktycznie możliwe gdyby wcześniej uchylił decyzję

dotychczasową tylko z tej przyczyny, że wystąpiły przesłanki określone w art. 145 § 1

k.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalność uchylenia w

wyniku wznowienia postępowania decyzji zezwalającej na rozbudowę, gdy inwestycja

została już zrealizowana, budzi zasadnicze wątpliwości. W rozpatrywanej przez ten Sąd

sprawie ustalono bezspornie, że pozwolenie budowlane zostało wydane w wyniku

postępowania, w którym jedna ze stron nie brała udziału bez własnej winy, a inwestor

wykonał określony w tym pozwoleniu obiekt budowlany. Należy w związku z tym

stwierdzić, że wykonanie przez stronę według decyzji administracyjnej [...] (art. 145 § 1

pkt 4 k.p.a.) nie może stanowić samodzielnej i wystarczającej przesłanki odmowy

uchylenia takiej decyzji w trybie wznowienia postępowania. Jak bowiem wskazano

wyżej, decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej może być wydana

wyłącznie na podstawie i w granicach art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a zatem tylko wówczas

gdy zostanie bezspornie stwierdzony brak przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a.

Nie może być także uznany za prawidłowy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego,

że wykonanie decyzji administracyjnej polegające na wzniesieniu obiektu budowlanego

co najmniej może wywołać nieodwracalne skutki prawne, przemawiające przeciwko

uchyleniu takiej decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Należy bowiem wskazać,

że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do powstania nieodwracalnych skutków

prawnych w wyniku wzniesienia obiektu budowlanego, bowiem zarówno przepisy prawa

budowlanego, jak i przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stwarzają

prawne możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Naczelny Sąd Administracyjny

przy rozpatrywaniu sprawy rozważy, czy stwierdzenie wydania decyzji o udzieleniu

pozwolenia budowlanego bez uzyskania przez inwestora decyzji lokalizacyjnej wymaga

zastosowania przewidzianych prawem instytucji zmierzających do przywrócenia stanu

sprzed wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia budowlanego.

Należy ponadto stwierdzić, że kwestia powstania nieodwracalnych skutków

prawnych w wyniku wykonania pozwolenia budowlanego jest pozbawiona znaczenia

prawnego w świetle ustawowo określonych przesłanek wydania decyzji, o której mowa

w art. 151 k.p.a. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące zasady i

tryb wznowienia postępowania nie zawierają bowiem, tak jak czynią to przepisy

dotyczące stwierdzania nieważności decyzji (art. 156 § 2 k.p.a.), zakazu uchylenia

decyzji dotychczasowej, jeżeli decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. Sąd

Najwyższy jest zdania, że sformułowanie takiego zakazu w drodze analogii jest

niedopuszczalne, bowiem ta metoda wykładni nie może mieć zastosowania w odnie-

sieniu do przepisów prawnych regulujących instytucje prawne oparte na odmiennych

założeniach i realizujących inne cele. W związku z powyższym nie jest zasadne odwo-

ływanie się do powołanej przez Naczelny Sad Administracyjny uchwały Sądu Naj-

wyższego z dnia 28 maja 1992 r. III AZP 4/92 i zawartych w jej uzasadnieniu argumen-

tów prawnych, jako nie mających powiązania ze sprawą wznowienia postępowania.

W podsumowaniu tej części rozważań należy stwierdzić, że wykonanie przez

stronę decyzji administracyjnej wydanej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., pole-

gające na wzniesieniu obiektu budowlanego nie może być uznane za przesłankę od-

mowy uchylenia tej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Pozostaje do rozważenia kwestia, czy przeciwko uchyleniu decyzji dotychcza-

sowej, wydanej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., mogą przemawiać dyrektywy

wynikające z zasady zaufania obywateli do organów państwa. Należy w związku z tym

stwierdzić, że podstawy odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej są explicite

wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. i brak jest wystarczających argumentów na rzecz

przyjęcia rozszerzającej wykładni, z uwzględnieniem konsekwencji prawnych tej zasa-

dy, [...]. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu wznowionym zasada ochrony

zaufania obywateli do organów państwa nie ma zastosowania. Jak bowiem trafnie

podkreśla się w orzecznictwie sądowym i literaturze przedmiotu istotą wznowionego

postępowania jest powrót do stadium zwykłego postępowania instancyjnego, co oz-

nacza między innymi, że w postępowaniu wznowionym mają zastosowanie zasady

ogólne kodeksu postępowania administracyjnego. Organ prowadzący to postępowanie

może zatem uznać, że ochrona interesu strony, która wykonała decyzję dotychczasową

działając w zaufaniu do tej decyzji może w konkretnych okolicznościach sprawy

przemawiać przeciwko uchyleniu decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt

2 k.p.a. i stwierdzić, że ze względu także na wymagania płynące z zasady zaufania

obywateli do organów państwa w wyniku wznowienia postępowania zapadnie decyzja

odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co upoważnia ten organ do

załatwienia sprawy zgodnie z art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 k.p.a.

Sąd Najwyższy jest zdania, że w postępowaniu wznowionym stosowanie

dyrektyw wynikających z zasady zaufania w stosunku do decyzji bezspornie wydanych

z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może mieć miejsce tylko w sytuacjach

wyjątkowych, w których z całokształtu okoliczności sprawy wynika w sposób niewąt-

pliwy, że uchylenie decyzji dotychczasowej naruszałoby oczywiście ważny interes

strony działającej w zaufaniu do takiej decyzji ( por. uzasadnienie wyroku Sądu Naj-

wyższego z dnia 20 grudnia 1994 r., III ARN 71/94 - OSNAPiUS 1995 nr 13 poz. 156).

Należy ponadto wskazać, że dla dokonania oceny, czy strona działała w zaufaniu do

zgodności z prawem działań organów państwa zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy

istniało faktyczne poczucie zaufania u strony w świetle stwierdzonych okoliczności

pozwalających na wytworzenie się takiego zaufania ( por. wyrok Sądu Najwyższego z

dnia 4 listopada 1994 r., III ARN 28/94 - OSNAPiUS 1995 nr 10 poz. 115). Do

Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zatem ocena, czy w świetle ustalonych

przez ten Sąd okoliczności sprawy decyzja dotychczasowa może się ostać ze względu

na treść art. 146 § 2 w związku z art. 151 § 2 oraz art. 8 k.p.a., czy też konieczne było w

przedmiotowej sprawie zastosowanie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji uchwały.

========================================