III AZP 25/95

Uchwała z dnia 5 października 1995 r.

III AZP 25/95

Przewodniczący SSN: Walery Masewicz, Sędziowie SN: Adam

Józefowicz, Jerzy Kwaśniewski, Walerian Sanetra

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel,

Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Waldemara

Grudzieckiego w sprawie ze skargi Jerzego P. na decyzję

Komendanta Głównego Policji z dnia 17 grudnia 1993 r., [...] w

przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego [...], po

rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym dnia 5 października 1995 r.

zagadnienia prawnego przekazanego przez Naczelny Sąd

Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 1995

r. [...] do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c. w związku

z art. 211 k.p.a.

Czy wybudowanie domu jednorodzinnego przez policjanta,

zajmującego lokal przydzielony decyzją organów podległych

Ministrowi Spraw Wewnętrznych, przy wykorzystaniu w czasie

budowy środków pomocy finansowej ze środków tegoż resortu, a

następnie zbycie go na rzecz dorosłych dzieci po wszczęciu

postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu uzyskanego w

drodze decyzji, stanowi przesłankę upoważniającą organ do

wydania decyzji o opróżnieniu lokalu przydzielonego decyzją na

podstawie § 15 ust. 1 pkt 7 zarządzenia nr 49 Ministra Spraw

Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r. (Dz. Urzęd. MSW Nr 2, poz.

47) ?

p o d j ą ł następującą uchwałę:

Wybudowanie domu jednorodzinnego przez policjanta

zajmującego lokal przydzielony decyzją organów podległych

Ministrowi Spraw Wewnętrznych, przy wykorzystaniu w czasie

budowy środków pomocy finansowej ze środków Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych, a następnie zbycie go na rzecz dorosłych dzieci

po wszczęciu postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu

uzyskanego w drodze decyzji, upoważnia właściwy organ do

wydania decyzji o opróżnieniu przydzielonego lokalu (§ 15 ust.

1 pkt 7 zarządzenia nr 49 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia

10 maja 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i

opróżniania oraz norm zaludniania lokali mieszkalnych będących

w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu

organów, a także szczegółowych zasad przydziału i opróżniania

tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, Dz. Urzęd.

MSW Nr 2, poz. 47).

U z a s a d n i e n i e

Decyzją [...] z dnia 8 października 1993 r. (wydaną po

ponownym rozpoznaniu sprawy) Komendant Wojewódzki Policji w K.

wezwał Jerzego P. do opróżnienia wraz ze wszystkimi osobami

wspólnie zamieszkałymi, zajmowanego dotychczas mieszkania w K.

przy ul. Z. w terminie do dnia 8 listopada 1993 r. Z

uzasadnienia tej decyzji wynika, że Jerzy P. zajmujący lokal

mieszkalny [...] w K. przy ul. Z., przydzielony decyzją [...]

z dnia 18 lipca 1977 r. przez KWMO w K. w 1985 r., rozpoczął

budowę domu jednorodzinnego, którą ukończył w lutym 1992 r. Na

budowę domu uzyskał na podstawie decyzji [...] z 17 lutego

1988 r. Szefa WUSW w K. pomoc w wysokości 1.250.000 zł. W

nowowybudowanym domu zamieszkała córka Jerzego P. - Iwona K.

wraz z rodziną, zameldowana od 18.02.1992 r. Na jej rzecz oraz

drugiej córki Elżbiety S. Jerzy P. przekazał aktem notarialnym

dom jednorodzinny w dniu 7 czerwca 1993 r., o czym powiadomił

8 czerwca 1993 r. Komendę Wojewódzką Policji w K. Z akt

wynika, iż decyzją [...] z dnia 12 maja 1993 r. Komendant

Wojewódzki Policji w K. nakazał opróżnienie zajmowanego przez

Jerzego P. oraz Halinę P. i Elżbietę S. lokalu, która to

decyzja w wyniku kontroli instancyjnej została uchylona wobec

skierowania jej do osób nie będących stronami. Zdaniem organu

przekazanie domu jednorodzinnego - wybudowanego częściowo z

pomocą środków finansowych otrzymanych z resortu spraw

wewnętrznych - córkom, nie zwalnia Jerzego P. z "rozliczenia

się" z zajmowanego dotychczas mieszkania.

W związku z powyższą sytuacją zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 1

zarządzenia nr 41 MSW z dnia 9 marca 1993 r. w sprawie

określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo

mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, UOP, Straży

Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz zasad jej

przyznawania i zwracania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją

z dnia 23 czerwca 1993 r. orzekł o zwrocie udzielonej pomocy

finansowej. Przyznanie Jerzemu P. pomocy finansowej nastąpiło

pod określonymi warunkami, a zwłaszcza z obowiązkiem

opróżnienia lokalu i przekazania go jego dysponentowi. Warunek

ten nie został dopełniony, mimo zrealizowania przez Jerzego P.

celu, na który została udzielona pomoc finansowa. W tej

sytuacji, zdaniem organu pierwszej instancji, ma zastosowanie

przepis § 15 ust. 1 pkt 3 i 7 zarządzenia nr 49 MSW, z którego

wynika, że decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się m.in. razie

nierozliczenia się z poprzednio zajmowanego mieszkania wzg-

lędnie posiadania lub uzyskania (nabycia, przydziału) przez

policjanta lub jego małżonka innego lokalu mieszkalnego, domu

jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną

nieruchomość w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości

pobliskiej.

Rozpoznający sprawę wskutek odwołania Jerzego P. Zastępca

Komendanta Głównego Policji [...] utrzymał w mocy zaskarżoną

decyzję. W uzasadnieniu powołał się na § 9 zarządzenia nr 49

stanowiący, iż policjant nie może zajmować dwóch lub więcej

lokali mieszkalnych (domów), z których co najmniej jeden

został przydzielony przez organ wymieniony w § 10 zarządzenia.

Jerzy P. w okresie od lutego 1992 r. do czerwca 1993 r. był

właścicielem domu jednorodzinnego przy ul. B.C., wybudowanego

przy udziale środków pomocy finansowej, jak i mieszkania

będącego w dyspozycji organów Policji. Po wydaniu przez organ

I instancji w dniu 12 maja 1993 r. decyzji wzywającej do

opróżnienia lokalu Jerzy P. powiadomił raportem z dnia 8

czerwca 1993 r. o przekazaniu domu aktem notarialnym dorosłym

córkom, lecz fakt ten nie zwalnia z powinności opróżnienia

lokalu przy ul. Z.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu

Administracyjnego wniósł Jerzy P. domagając się stwierdzenia

nieważności decyzji z powodu wydania jej bez podstawy prawnej

oraz niewykonalności decyzji, która to cecha ma charakter

stały. Zdaniem skarżącego zarządzenie będące podstawą decyzji

nie zawiera przepisu upoważniającego do pozbawienia prawa do

mieszkania w sytuacji, gdy Jerzy P. posiadał jeden lokal, a

taki stan prawny na dzień wydania decyzji istniał w

przedmiotowej sprawie.

Rozpoznając tę skargę Naczelny Sąd Administracyjny

powziął wątpliwość, czy powołane w zaskarżonej decyzji

przepisy mogą stanowić podstawę do pozbawienia funkcjonariusza

Policji lokalu zajmowanego na podstawie decyzji o przydziale,

w sytuacji gdy po wybudowaniu domu nie zajął go i jego

własność przekazał na rzecz dorosłych dzieci, a więc w dacie

orzekania przez organ nie posiadał już innego lokalu w miejscu

służby lub miejscowości pobliskiej.

Przepis art. 88 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o

Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) przyznaje policjantowi

w służbie stałej prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości,

w której pełnił służbę lub w miejscowości pobliskiej, z

uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień

wynikających z przepisów odrębnych. W myśl art. 90 ust. 1 tej

ustawy na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się

lokale będące w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub

podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności

inwestycyjnej albo od terenowych organów administracji

państwowej lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby,

które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych

MSW. Ustawa o Policji - za wyjątkiem przypadków określonych w

art. 95 i 96 - nie precyzuje zasad przydziału i opróżniania

lokali, gdyż w jej art. 97 ust. 1 ustawodawca przekazał

określenie szczegółowych zasad przydziału i opróżnienia oraz

norm zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art.

90, do właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych działającego w

porozumieniu z Ministrem Gospodarki Przestrzennej i

Budownictwa. W wykonaniu powyższej delegacji Minister Spraw

Wewnętrznych wydał w dniu 10 maja 1991 r. zarządzenie nr 49 w

sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania oraz nor-

my zaludnienia lokali mieszkalnych będących w dyspozycji

Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów, a także

szczegółowych zasad przydziału i opróżniania tymczasowych

kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. Urzęd. MSW Nr 2,

poz. 47).Zagadnienie opróżnienia lokalu zostało uregulowane w

§ 9 i 15 tego zarządzenia. Pierwszy z tych przepisów ustanawia

zakaz zajmowania dwóch lub więcej lokali mieszkalnych (domów),

z których co najmniej jeden został przydzielony przez organy

Policji. W takim razie stosuje się odpowiednio przepisy § 15

ust. 3 i 4. Przepis, do którego odsyła § 9 zarządzenia,

zawiera nakaz skierowany do organu, który przydzielił lokal (§

10 zarządzenia) zobowiązania policjanta do wyboru w terminie 6

miesięcy jednego z tych lokali. Dopiero po upływie 6 miesięcy

organ wydaje decyzję o opróżnieniu.

W ocenie NSA przepis ten nie może odnosić się do

rozpatrywanego przypadku, bowiem Jerzy P. nie zajmował

równocześnie dwóch lokali. Po wybudowaniu domu udostępnił go

dorosłej córce, a po wydaniu nieostatecznej decyzji,

nakazującej opróżnienie lokalu, własność domu przeniósł na

rzecz dorosłych córek. Powyższa norma nie mogła więc mieć

zastosowania w przedmiotowej sprawie jako podstawa do wydania

decyzji.

Przepis § 15 ust. 1 zarządzenia nr 49 określa przypadki

upoważniające organy Policji do wydania decyzji o opróżnieniu

lokalu przy czym normodawca nie pozostawił tej kwestii do

uznania organów, lecz przez użycie określenia "decyzje o

opróżnieniu lokalu wydaje się" skierował do organów

stosujących te przepisy nakaz wydania takich decyzji. Przepis

ten przewiduje 10 sytuacji wywołujących skutek w postaci obo-

wiązku orzeczenia o opróżnieniu lokalu zajmowanego na

podstawie decyzji o przydziale wydanej przez organ wymieniony

w § 10. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jeżeli

przypadki te poddać analizie to nasuwa się wniosek o

zachodzącym podobieństwie z uregulowaniem zawartym w art. 51.

Prawa lokalowego stanowiącym podstawę do wydania decyzji o

cofnięciu przydziału. Wprawdzie zastosowanie tego środka

ustawodawca pozostawił do uznania organu, zaś w § 15 decyzji

nadano charakter obligatoryjny, lecz poza tym przesłanka z §

15 ust. 1 pkt 1 jest zbliżona do wymienionej w art. 51 pkt 2

Prawa lokalowego (podnajmowania przydzielonego lokalu

mieszkalnego bez zgody dysponenta), przesłanka z § 15 ust.1

pkt 8 jest identyczna z zawartą w art. 51 pkt 3 Prawa

lokalowego (niezamieszkiwanie przez czas dłuższy niż 6

miesięcy w lokalu), a przesłanka z § 15 ust. 1 pkt 5 wykazuje

znaczne podobieństwo z określoną w art. 51 pkt 1 Prawa

lokalowego (rażące lub uporczywe naruszenie zasad porządku

domowego).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podo-

bieństwo to nie jest przypadkowe. Przepis § 15 ust. 1 wymienia

także inne sytuacje - niektóre z nich (np.wymienione w pkt. 6)

budzą wątpliwości - lecz podane przykłady wskazują, że

normodawca celowo nawiązał do uregulowania zawartego w art. 51

poszerzając katalog przypadków upoważniających do zastosowania

sankcji w postaci opróżnienia lokalu.

Mający zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie

przepis § 15 ust. 1 pkt 7 zarządzenia nakazuje wydanie decyzji

o opróżnieniu lokalu w przypadku "posiadania lub uzyskania

(nabycia, przydziału) przez policjanta lub jego małżonka

innego lokalu mieszkalnego, domu jednorodzinnego lub lokalu

mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość w miejscu

pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej". Przepis ten

zawiera sformułowania, których akt prawny w swej dalszej

treści nie wyjaśnia, a konstrukcja prawna tego przepisu budzi

wątpliwości zwłaszcza w zestawieniu z omawianym wyżej

przepisem § 9 i § 15 ust. 3 zarządzenia. Jeżeli przyjąć, iż

zarządzenie reguluje w sposób całościowy i wyczerpujący

kwestię przydziału i opróżnienia lokalu, to wypływający z

normy § 9 zakaz obejmuje tylko zakaz zajmowania dwóch lokali

mieszkalnych (domów), nie zaś ich posiadania. Gdy policjant

lub jego małżonek zajmuje dwa lub więcej lokali, z których co

najmniej jeden został przydzielony na podstawie decyzji to na

organie ciąży obowiązek zastosowania środka przewidzianego w §

15 ust. 3. W takiej sytuacji policjant miałby możliwość wyboru

jednego z lokali i zwolnienia pozostałych. W przypadku gdy

jeden z lokali (domów) stanowi własność, wybór lokalu

zasiedlonego na podstawie decyzji pod rządami obowiązującego

do 12 listopada 1994 r. Prawa lokalowego oznaczał poddanie

domu (lokalu) własnościowego reżimowi szczególnego trybu

najmu.

Sytuacja przewidziana w § 15 ust. 1 pkt 7 zarządzenia

zdaje się odnosić do innego stanu faktycznego, a mianowicie

gdy policjant lub jego małżonek jest posiadaczem, wybudował

lub uzyskał (nabył bądź otrzymał przydział) innego lokalu

mieszkalnego, a ponadto zajmuje lokal na podstawie decyzji

wydanej przez organ wymieniony w § 10, to wówczas organ

nakazuje opróżnienie lokalu zajmowanego na podstawie decyzji.

Tak też przyjmował Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orze-

czeniach, uznając że powołany przepis zobowiązuje właściwy w

sprawach przydziału i opróżniania lokali organ do wydania

decyzji nakazującej opróżnienie lokalu w przypadku uzyskania

przez policjanta lub jego małżonka między innymi wymienionego

domu jednorodzinnego.

Okoliczność, iż funkcjonariusz skorzystał z pomocy

finansowej nie może mieć zasadniczego znaczenia w tej sprawie,

gdyż Jerzy P. wyraził gotowość zwrotu uzyskanych na ten cel

środków finansowych po wybudowaniu domu, a ponadto Naczelny

Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach stwierdza nieważność

decyzji organów Policji, nakładających obowiązek zwrotu z

uwagi na to, że przepisy zarządzenia nr 41 Ministra Spraw

Wewnętrznych z dnia 9 marca 1993 r. w sprawie określenia wyso-

kości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla

funkcjonariuszy Policji, UOP, Straży Granicznej i PSP, a

poprzednio zarządzenia Nr 68 MSW z dnia 6 września 1991 r. o

tej samej nazwie, zostały wydane z przekroczeniem ustawowej

delegacji, zawartej w art. 96 ust. 3 ustawy o Policji (wyrok z

9 czerwca 1993 r., sygn. akt I SA 1729/92 - ONSA 1994 r. z. 3

poz. 100, wyrok I SA 2078/93 z 17 lutego 1995 r. i I SA

2261/93 z 10 lutego 1995 r. - nie publikowane). Takie

orzeczenie wydał też NSA w dniu 3 marca 1995 r. stwierdzając

nieważność decyzji nakazujących Jerzemu P. zwrot pomocy

finansowej.

Przepis § 15 ust. 1 pkt 7 zarządzenia nie precyzuje, czy

"posiadanie lub uzyskanie (nabycie)" odnosi się do domu

(lokalu) wolnego, czy także dotyczy lokalu zajętego przez inne

osoby. Wobec nieuregulowania tej kwestii w ustawie z 6

kwietnia 1990 r. o Policji oraz zarządzeniu nr 49 powstaje

wątpliwość, czy omawiany przepis będzie mieć zastosowanie do

sytuacji, gdy funkcjonariusz korzystający z prawa do lokalu,

przydzielonego decyzją organów MSW wybudował dom, którego

własność przed wydaniem decyzji - na podstawie § 15 ust. 1 pkt

7 zarządzenia - przeniósł na dorosłe dzieci, zamieszkujące z

nim do czasu jego wzniesienia. Zatem w dacie wydania decyzji

ostatecznej już nie przysługuje mu własność i nie jest

posiadaczem domu, a jego potrzeby mieszkaniowe zaspokaja lokal

przydzielony w drodze decyzji organów MSW.

Przepis art. 51 pkt 5 Prawa lokalowego w analogicznej

sytuacji, po wybudowaniu domu przez osobę posiadającą lokal

uzyskany w drodze decyzji administracyjnej o przydziale,

skutek restrykcyjny w postaci możliwości cofnięcia przydziału

przewidywał tylko wtedy, gdy przeniesienie własności

następowało na rzecz osoby trzeciej, nie należącej do kręgu

zstępnych, wstępnych, osób przysposobionych bądź rodzeństwa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powstaje tu zatem

kolejna wątpliwość, czy wobec braku regulacji prawnej

odnoszącej się do sytuacji kiedy następuje przeniesienie

własności domu lub jego wynajęcia na rzecz osób najbliższych,

przy wyjaśnianiu treści przepisu § 15 ust. 1 pkt 7 zarządzenia

mieć będą odpowiednie zastosowanie przepisy Prawa lokalowego.

Do odpowiedniego ich zastosowania w sprawach nie uregulowanych

zarządzeniem odsyła normodawca w jego § 27.

NSA akcentuje ponadto, że dom jednorodzinny, wybudowany

przez funkcjonariusza policji został zasiedlony przez dorosłe

córki, które założyły własne rodziny. Organy wydające decyzje

o opróżnieniu lokalu przy ul. Z. w K., opierając się na

literalnym brzmieniu przepisu, zastosowały przewidziany w nim

środek nie badając w toku postępowania ile osób zamieszkuje

ten dom oraz, czy po przekwaterowaniu Jerzego P.

funkcjonariusz i jego żona będą mieli zapewnioną powierzchnię

mieszkalną przysługującą im według norm zaludnienia. W ocenie

NSA okoliczności tych nie można pomijać, a to ze względu na

przyznane w art. 88 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o

Policji uprawnienia do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w

której policjant pełni służbę i prawa nabyte w drodze decyzji

o przydziale.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl przepisu § 15 ust. 1 pkt 7 zarządzenia nr 49

Ministra Spraw Wewnętrznych z 10 maja 1991 r. w sprawie

szczegółowych zasad przydziału i opróżniania oraz norm

zaludnienia lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Ministra

Spraw Wewnętrznych istnieje powinność wydania decyzji o

opróżnieniu lokalu mieszkalnego w razie posiadania lub

uzyskania (nabycia, przydziału) przez policjanta lub jego mał-

żonka innego lokalu mieszkalnego, domu jednorodzinnego lub

lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość w

miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Przepis

ten przewiduje kompetencję właściwego organu do wydania de-

cyzji o opróżnieniu lokalu, który został wcześniej

przydzielony policjantowi (na mocy decyzji o przydziale lokalu

mieszkalnego), w sytuacji posiadania lub uzyskania (nabycia,

przydziału), "innego lokalu mieszkalnego", bez bliższego

wyjaśnienia kiedy "uzyskanie" tego mieszkania następuje, jak

długo trwa, a także bez względu na to co się dzieje po

"uzyskaniu" mieszkania, które może następnie - jak w sprawie

będącej przedmiotem niniejszej uchwały - zostać przekazane

(zbyte, darowane) innej osobie. Uznać więc należy, że w

świetle tego przepisu okoliczności tego rodzaju są zasadniczo

bez znaczenia prawnego. Z przepisu § 15 ust. 1 pkt 7

zarządzenia nr 49 Ministra Spraw Wewnętrznych z 10 maja 1991

r. wynika przy tym, że podstawą decyzji o opróżnieniu lokalu

mieszkalnego jest zarówno stan posiadania innego lokalu

mieszkalnego jak i sytuacja jego "uzyskania", przy czym w

pojęciu tym mieszczą się wszelkie przypadki "uzyskania" lokalu

mieszkalnego, a więc także "uzyskania" go w wyniku wybudowania

domu jednorodzinnego przez policjanta lub jego małżonka.

Zdaniem Sądu Najwyższego brak jest jednocześnie podstaw,

by uważać, że problem, który rozstrzygnięty został w

analizowanym tu przepisie, regulowany jest przez ten przepis w

sposób niepełny i że wobec tego istnieje w tym wypadku stan,

do którego odnosi się przepis § 27 zarządzenia nr 49 Ministra

Spraw Wewnętrznych z 10 maja 1991 r. Stanowi on, że w sprawach

nie uregulowanych zarządzeniem mają odpowiednie zastosowanie

przepisy Prawa lokalowego (obowiązującego do czasu wejścia w

życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali

mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Dz. U. Nr 105, poz.

509) oraz wydane na jego podstawie akty wykonawcze.

W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny

sugeruje, iż należałoby jednak w tej kwestii zająć inne

stanowisko i w związku z tym do rozważanego stanu faktycznego

zastosować art. 51 pkt 5 Prawa lokalowego, przewidujący, że

możliwe jest wydanie decyzji o cofnięciu przydziału lokalu,

jeżeli najemca wybudował dom jednorodzinny lub lokal

mieszkalny w innym domu, a po zakończeniu budowy przeniósł

jego własność na osobę trzecią, nie należącą do kręgu

zstępnych, wstępnych, osób przysposobionych bądź rodzeństwa,

albo oddał w najem, bezpłatne używanie lub dzierżawę dom

(lokal) stanowiący jego własność. Sugestia ta jest jednakże

nieuzasadniona, gdyż sytuacja "wybudowania domu

jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego w innym domu" bez

wątpienia mieści się w zakresie pojęcia uzyskania (nabycia,

przydziału) innego lokalu mieszkalnego, domu jednorodzinnego

lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną "nieruchomość" i

w konsekwencji nie można przyjąć, iż sprawa pozbawienia

policjanta lokalu mieszkalnego w takim przypadku nie jest

przedmiotem regulacji zawartych w zarządzeniu nr 49 Ministra

Spraw Wewnętrznych z 10 maja 1991 r., czy też że jest ona w

nim unormowana w sposób niekompletny. Regulacja ta jest

zupełna w tym znaczeniu, że wskazane są w niej przesłanki dla

podjęcia decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przez

policjanta. O niezupełności unormowania prawnego analizowanej

tu sytuacji można by mówić tylko wtedy, gdyby przyjąć - do

czego jednakże brak podstaw - że przypadek wybudowania domu

jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego w innym domu pojęciowo

nie mieści się w hipotezie § 15 ust. 1 pkt 7 zarządzenia nr 49

Ministra Spraw Wewnętrznych z 10 maja 1991 r. To, że regulacja

zawarta w tym przepisie jest inna od tej, którą znajdujemy w

art. 51 pkt 1 Prawa lokalowego, nie oznacza jednakże, iż może

być ona pominięta bądź też oceniana jako niepełna. Brak tym

samym, przy wyjaśnianiu spornego zagadnienia podstaw do

sięgania do Prawa lokalowego.

Zwrócić ponadto należy uwagę, że katalog przyczyn

uzasadniających podjęcie decyzji o opróżnieniu lokalu podany w

§ 15 zarządzenia nr 49 Ministra Spraw Wewnętrznych z 10 maja

1991 r. jest znacznie bardziej rozbudowany niż ten, który

przewidziany jest w art. 51 Prawa lokalowego, upoważniającym

do podjęcia decyzji o cofnięciu przydziału lokalu, co

przemawia na rzecz tezy, iż unormowanie z § 15 stanowi

regulację wyczerpującą. Odrębność unormowań zawartych w § 15

zarządzenia nr 49 Ministra Spraw Wewnętrznych z 10 maja 1991

r. pozostaje przy tym w związku ze swoistym uprzywilejowaniem

policjantów w zakresie ich uprawnień do zaspokojenia ich

potrzeb mieszkaniowych, w tym także do pomocy mieszkaniowej z

funduszu mieszkaniowego. W tych warunkach zrozumiały i

wytłumaczalny jest pewien większy rygoryzm, który znalazł

odbicie w przepisach zarządzenia nr 49 Ministra Spraw Wew-

nętrznych z 10 maja 1991 r., normujących kwestię podejmowania

decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego przez policjanta.

Stanowisko, które znalazło wyraz w podjętej przez Sąd

Najwyższy uchwale, znajdujące w pierwszym rzędzie oparcie w

literalnej wykładni § 15 ust. 1 pkt 7 zarządzenia nr 49

Ministra Spraw Wewnętrznych z 10 maja 1991 r., jest dodatkowo

uzasadnione ze względów o charakterze celowościowo -

słusznościowym (a więc na gruncie wykładni funkcjonalnej), w

sytuacji - która była przedmiotem rozpoznania przed NSA - gdy

dom jednorodzinny lub lokal mieszkalny stanowiący odrębną

nieruchomość zostają wybudowane przy wykorzystaniu w czasie

jego budowy środków pomocy finansowej pochodzących z funduszy

resortu spraw wewnętrznych. W ramach stosowania dyrektyw

wykładni funkcjonalnej, a także systemowej nie bez pewnego

znaczenia jest także szczególny sposób wyznaczenia w ustawie z

6 kwietnia 1990 r. o Policji kręgu osób - członków rodziny

policjanta, które uwzględnione są przy przydziale lokalu

mieszkalnego. Znajdują się wśród nich dzieci policjanta ale

tylko pozostające na jego utrzymaniu i nie dłużej jednak niż

do ukończenia przez nie 25 lat życia (art. 89 pkt 2 ustawy o

Policji). Obie córki skarżącego, na które przeniósł on

własność wybudowanego przez siebie domu są zamężne, co nasuwa

myśl - sprawa ta jednakże nie została wyjaśniona przez NSA -

iż mogą one nie mieścić się już w kręgu członków rodziny

policjanta w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji. Jest to

okoliczność, która dodatkowo przemawia przeciwko odstępowaniu

na tle rozpoznawanej sprawy od wniosków wypływających z

wykładni logiczno - językowej przepisu § 15 ust. 1 pkt 7

zarządzenia nr 49 Ministra Spraw Wewnętrznych z 10 maja 1991

r.

Mając na uwadze powyższe przesłanki Sąd Najwyższy na

przedstawione mu pytanie udzielił odpowiedzi jak w sentencji.

=======================================