III ARN 64/95

Wyrok z dnia 8 lutego 1996 r.

III ARN 64/95

Uchwała rady gminy, podjęta na podstawie art. 18 ust. 2

pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie

terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) oraz art. 2 ust.

1 i art. 21 ust. 9 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gos-

podarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jednolity

tekst: Dz. U z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.) nie może

upoważnić innego organu gminy do zawarcia umowy cywilnoprawnej

z osobną treścią w sprawach z zakresu administracji

publicznej, zawierającej postanowienia naruszające interesy

prawne najemców lokali mieszkalnych i użytkowych znajdujących

się w budynkach stanowiących własność gminy, określone w

bezwzględnie wiążących przepisach art. 21 ust. 7 i 38 ustawy z

dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu

nieruchomości (jednolity tekst: Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz.

127 ze zm.)

Przewodniczący SSN: Adam Józefowicz, Sędziowie SN:

Andrzej Kijowski, Janusz Łętowski, Jerzy Kwaśniewski, Andrzej

Wróbel (sprawozdawca),

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Waldemara

Grudzieckiego, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 1996 r. sprawy

ze skargi Władysława G. i Ireny K. na uchwałę Rady Miejskiej w

S. z dnia 29 lipca 1993 r. w przedmiocie renowacji kwartałów

miejskich w centrum S., na skutek rewizji nadzwyczajnej

Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od wyroku Naczelnego Sądu

Administracyjnego w Warszawie-Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie

z dnia 17 marca 1995 r., [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę

Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodek Zamiejscowy w

Szczecinie do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Rada Miejska w S. uchwałą [...] z dnia 29 lipca 1993 r.

zaakceptowała projekt umowy pomiędzy Zarządem Miasta S. a

[...] Grupą Renowacji Miasta (URGN), stanowiący załącznik do

uchwały, oraz na warunkach określonych w tym projekcie wyra-

ziła zgodę na wydzierżawienie do dnia 31 grudnia 2011 r. [...]

Grupie Renowacji Miasta nieruchomości określonych umową na

ustanowienie zabezpieczenia hipotecznego nakładów poniesionych

na przedmiot umowy lub kredytów bankowych do kwoty nie wyższej

niż 6.000.000 USD i na sprzedaż lokali w budynkach poddanych

renowacji oraz lokali niemieszkalnych w budownictwie zamiennym

na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, bez

ustalania jakichkolwiek kryteriów dodatkowych.

Z powyższego projektu umowy wynika między innymi, że

Miasto S. przekaże URGN nieodpłatnie grunty pod budowę 932

mieszkań zamiennych dla osób przekwaterowywanych z budynków

objętych renowacją, a podstawą oddania tych gruntów będą umowy

użyczenia zawierane w terminach wynikających z harmonogramu

przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wybudowane przez URGN i na jej

koszt obiekty (budynki, budowle, urządzenia infrastruktury)

staną się własnością Miasta z chwilą ich nieodpłatnego

przekazania do użytku.

W świetle postanowień powyższego projektu do renowacji

przeznacza się dwa kwartały miejskie w Centrum S., szczegółowo

określone w tym projekcie. Miasto zobowiązuje się do

przekazania URGN tych nieruchomości na podstawie umów dzier-

żawy, które będą uprawniać dzierżawcę do najmu i

poddzierżawiania lokali i budynków bez zgody

wydzierżawiającego. W terminach wynikających z harmonogramu

przedsięwzięcia Miasto zobowiązuje się do opróżnienia nie-

własnościowych lokali mieszkalnych i użytkowych, do

sukcesywnego przekwaterowywania najemców lokali mieszkalnych z

budynków objętych renowacją, do wypowiadania umów najmu lokali

użytkowych z odpowiednim wyprzedzeniem oraz do negocjowania i

załatwiania spraw związanych z renowacją mieszkań lub lokali

użytkowych, stanowiących własność prywatną. Z kolei URGN

zobowiązuje się do ustanowienia administratorów dzierżawionych

nieruchomości na czas trwania dzierżawy. Do obowiązków admi-

nistratorów należy między innymi wynajmowanie i

poddzierżawianie lokali mieszkalnych i użytkowych, przy czym w

przypadku umów najmu lub dzierżawy wykraczających poza czas

trwania dzierżawy administratorzy są zobowiązani do

uzgadniania tych umów z Miastem. Miasto upoważnia też URGN do

zawierania umów sprzedaży lokali(budynków) na warunkach

określonych przepisami prawa i udzieli URGN odpowiednich

pełnomocnictw, przy czym strony umowy ustalają, że w zakresie

dozwolonym przez bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa

polskiego pierwszeństwo w zakupie tych lokali przysługiwać

będzie najemcom, z którymi stosunek najmu został rozwiązany z

powodu oddania lokali do renowacji, pod warunkiem, że nie

spowoduje to obowiązku URGN do zbycia takich lokali po cenie

niższej od ceny uzyskanej przy ich sprzedaży osobom trzecim.

Pismami z dnia 15 listopada 1993 r. Irena K.i Władysław

G. wezwali Radę Miejską w S. do usunięcia naruszenia ich

interesu prawnego powyższą uchwałą. Oświadczyli, że nie

wyrażają zgody na wykwaterowanie ich z zajmowanych obecnie lo-

kali, ani też na administrowanie nimi przez firmę z N.

Wskazali, że nie stać ich na kupno lokalu po renowacji ani

ponoszenie podwyższonych czynszów. Zarzucili, że powyższa

uchwała Rady Miejskiej narusza ich interesy prawne wynikające

z ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Przewodniczący Rady Miejskiej w S. w piśmie z dnia 17

listopada 1993 r. [...] zawiadomił Irenę K. i Władysława G. o

nieuwzględnieniu ich żądania wyjaśniając, że uchwała Rady

Miejskiej z dnia 19 lipca 1993 r. nie narusza interesu

prawnego wnioskodawców, bowiem projektowana umowa nie narusza

obowiązującego prawa i wynika z uprawnień właścicielskich

gminy; posiadacz zależny nie ma wpływu na decyzję właściciela

co do sprzedaży, ani też co do warunków na jakich sprzedaż

będzie dokonywana.

Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w

Szczecinie wyrokiem z dnia 17 marca 1995 r. [...] stwierdził

niezgodność zaskarżonej uchwały z prawem w części

zatwierdzającej § 46 ust. 2 projektu umowy między zarządem

Miasta S. a [...] Grupą Renowacji Miasta /URGN/, a pozostałej

części skargi Władysława G. i Ireny K. oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona

uchwała jest uchwałą z zakresu administracji publicznej,

bowiem została podjęta w celu wykonania zadań publicznych,

polegających na remoncie kompleksu budynków położonych w śród-

mieściu S. W związku z remontem, uchwała przewiduje

przesiedlenie mieszkańców wydzielonych kwartałów miasta do

budynków zamiennych, wnika więc w sferę stosunków

publicznoprawnych, określonych przepisami prawa lokalowego i

ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Postanowienia projektu umowy, będącej integralną częścią

zaskarżonej uchwały dotyczą nie tylko stron umowy, ale

znacznej liczby osób zamieszkujących i wykonujących

działalność gospodarczą w obrębie przeznaczonych do renowacji

kwartałów miasta.

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie narusza prawa

własności lokalu mieszkalnego Władysława G., bowiem zgodnie z

§ 28 ust. 3 projektu umowy Miasto zobowiązało się jedynie do

opróżnienia niewłasnościowych lokali mieszkalnych i użyt-

kowych, a w § 34 tego projektu pozostawiło sprawę renowacji

lokali własnościowych umowie zawieranej między właścicielami

tych lokali a URGN.

Interes prawny skarżących, jako najemców lokali

użytkowych narusza natomiast § 46 ust. 2 projektu umowy, w

którym przewidziano pośrednio rozwiązywanie umów najmu lokali

mieszkalnych i użytkowych z powodu ich renowacji, a wprost

pierwszeństwo byłych najemców do kupna lokali po renowacji,

jednak za cenę nie niższą od uzyskanej przy sprzedaży lokali

osobom trzecim. Rozwiązanie umowy najmu lokali użytkowych z

powodu remontu narusza bowiem postanowienia § 14 umowy najmu

zawartej między skarżącymi a Miastem, które przewidywały, że w

przypadku konieczności dokonania przez wynajmującego remontu

budynku, w którym znajduje się lokal, prawa i obowiązki stron

ulegną zawieszeniu do czasu zakończenia remontu. Zawieszenie

wykonywania umowy nie pozbawiłoby skarżących statusu najemców

i uprawniałoby ich do skorzystania z przewidzianego w art. 21

ust. 7 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości prawa nabycia zajmowanego lokalu na warunkach

określonych w tym przepisie. Sąd przyjął, że § 46 ust. 2

projektu umowy jest sprzeczny z umową dzierżawy oraz

powszechnie obowiązującym przepisem dotyczącym możliwości

nabycia i ceny lokalu użytkowego, co nakazywałoby stwierdzenie

nieważności uchwały w tej części. Ponieważ jednak od podjęcia

uchwały upłynął rok, to stosownie do art. 101 ust. 4 w związku

z art. 94 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie terytorialnym Sąd

ograniczył się do stwierdzenia niezgodności uchwały z prawem.

Powyższy wyrok zaskarżył Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego

w drodze rewizji nadzwyczajnej, zarzucając rażące naruszenie

art. 204 § 1 k.p.a. w związku z art. 216a k.p.a. przez

niezastosowanie tego przepisu, art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8

marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz.

95 ze zm.) w związku z wadliwą wykładnią tego przepisu i art.

207 k.p.a. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i o

wstrzymanie jego wykonania do czasu rozpoznania rewizji nadz-

wyczajnej.

W ocenie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego zaskarżona

uchwała Rady Miejskiej w S. jest niewątpliwie uchwałą

zezwalającą na podjęcie przez Zarząd Miasta S. czynności

przekraczających zakres zwykłego zarządu określonymi w niej

składnikami mienia Miasta. Uchwała zrodziła następstwa prawne

bezpośrednie (wewnętrzne), jako przyzwolenie na podjęcie przez

Zarząd takich czynności oraz następstwa prawne pośrednie,

względnie potencjalne (zewnętrzne) w stosunku do najemców lo-

kali mieszkalnych i użytkowych, stanowiących własność Miasta,

a położonych na obszarze wskazanym w tej uchwale. Zdaniem

wnoszącego rewizję nadzwyczajną, wyrażenie zgody na podjęcie

określonych czynności cywilnoprawnych nie zastępuje tych

czynności, a więc nie rodzi bezpośrednich następstw związanych

z danymi czynnościami, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny

kwestionując zgodność z prawem powyższej uchwały wypowiedział

się w kwestiach dotyczących wyłącznie prawa cywilnego, co nie

należy do zakresu właściwości tego Sądu. Jeżeli natomiast

najemcy twierdzą w szczególności, że § 46 ust. 2 zawartej w

dniu 10 listopada 1993 r. umowy między Miastem S. a URGN A.S z

siedzibą w B. [...] nie powinien rodzić w stosunku do nich

skutków prawnych, mają otwartą drogę przed sądami powszech-

nymi. Ani wnoszący rewizję nadzwyczajną ani Sąd Najwyższy, ani

też Naczelny Sąd Administracyjny nie są władne wypowiedzieć

się co do legalności powyższej uchwały aprobującej projekt

umowy prawa cywilnego.

Pierwszy Prezes Sadu Najwyższego wskazał ponadto, że

Naczelny Sąd Administracyjny oceniając legalność zaskarżonej

uchwały powinien brać pod uwagę nie tylko stan prawny

istniejący w dniu podjęcia tej uchwały, ale także w dniu

orzekania przez ten Sąd, a zatem był zobowiązany uwzględnić

rozwiązania przyjęte w ustawie z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie

lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych ( Dz. Nr 105,

poz. 509), z których wynika jednoznacznie, że w sprawach

takich jak przedmiotowa, o ustaniu stosunku najmu, orzeka sąd

powszechny.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Pogląd wnoszącego rewizję nadzwyczajną, że Naczelny Sąd

Administracyjny nie był władny do oceny legalności zaskarżonej

uchwały Rady Miasta S. z dnia 29 lipca 1993 r., nie jest

trafny. U podstaw tego poglądu tkwi bowiem błędne założenie,

że projekt umowy pomiędzy Zarządem Miasta S. a [...] Grupą

Renowacji Miasta jest jedynie projektem umowy prawa cywilnego,

a w kwestii legalności takich projektów nie są władne

wypowiadać się nawet sądy cywilne. Tymczasem, w myśl § 1

uchwały, projekt powyższej umowy jest załącznikiem do tej

uchwały, a ponadto w jej § 2 stanowi się, że Rada Miejska

wyraża zgodę na podjęcie określonych w uchwale czynności

przekraczających zakres zwykłego zarządu określonymi skład-

nikami mienia komunalnego “na warunkach określonych w

projekcie umowy”. Ze wskazanych przepisów uchwały

jednoznacznie wynika, że projekt umowy jest integralną częścią

tej uchwały zarówno w sensie technicznym, jak i przede wszys-

tkim merytorycznym, bowiem określa szczegółowe warunki

podejmowania czynności określonych w § 2 uchwały oraz określa

nieruchomości, co do których te czynności będą podejmowane.

Należy w związku z tym stwierdzić, że przy założeniu, iż

powyższa uchwała spełnia przesłanki określone w art. 101 ust.

1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym

(Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny

był uprawniony do oceny zgodności zaskarżonej uchwały z prawem

nie tylko w zakresie wynikającym z brzmienia samej uchwały,

lecz także z treści projektu umowy będącego integralną częścią

tej uchwały.

Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie

terytorialnym do sądu administracyjnego może być zaskarżona

uchwała organu gminy podjęta w sprawie z zakresu administracji

publicznej. Pojęcie “sprawa z zakresu administracji pub-

licznej” ma charakter materialnoprawny i obejmuje sprawy

należące do właściwości organów gminy rozstrzygane w drodze

uchwały. Istotnym kryterium uznania uchwały organu gminy za

uchwałę podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej

jest zatem przynależność norm prawnych stanowiących podstawę

jej wydania do norm prawa administracyjnego (publicznego) i

wynikający z tej normy charakter przedmiotu regulacji w drodze

uchwały. W ocenie Sądu Najwyższego odwołanie się w tej kwestii

jedynie do celu wydania uchwały organu gminy , jakim jest

wykonywanie zadań publicznych nie stanowi wystarczającej

podstawy do uznania, że jest to uchwała w rozumieniu art. 101

ustawy o samorządzie terytorialnym, bowiem zadania publiczne

gmina może wykonywać także poprzez podejmowanie czynności o

charakterze cywilnoprawnym. W związku z tym należy wskazać, że

materialnoprawną podstawą wyżej wymienionej uchwały Rady

Miejskiej w S. są przepisy art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy

z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr

16, poz. 95 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 i art. 21 ust. 9 ustawy

z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i

wywłaszczaniu nieruchomości (jednolity tekst: Dz. U. z 1991

r., Nr 30, poz. 127 ze zm.), których przynależność do norm

prawa publicznego nie może budzić wątpliwości. Powyższe

przepisy upoważniają bowiem organy administracji publicznej, w

tym przypadku organy gminy, do wykonywania zadań publicznych

polegających na gospodarowaniu gruntami, budynkami i lokalami

stanowiącymi składnik mienia komunalnego. Uprawnienia organów

gminy w zakresie gospodarowania takimi nieruchomościami są

wprawdzie realizowane w wykonywaniu przez gminę uprawnień

płynących z prawa własności komunalnej, to jednak brak jest

wystarczających podstaw do uznania, że podejmowane przez

organy gminy uchwały odnoszące się do mienia komunalnego tylko

ze względu na taki przedmiot regulacji nie należą do uchwał w

rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie terytorialnym. Przy

ocenie, czy uchwała organu gminy dotycząca gospodarowania

mieniem komunalnym jest uchwałą z zakresu administracji

publicznej należy bowiem uwzględnić także wynikający z ustawy

o samorządzie terytorialnym i ustawy o gospodarce gruntami i

wywłaszczaniu nieruchomości podział kompetencji w tym zakresie

między zarząd gminy a radę gminy, który daje podstawę do

wniosku, że rada gminy, jako organ stanowiący i kontrolny w

stosunku do zarządu gminy, jest upoważniona do ustalania

zasad, względnie kryteriów gospodarowania tym mieniem,

natomiast wykonywanie bezpośredniego zarządu tym mieniem,

między innymi poprzez składanie oświadczeń woli w imieniu gmi-

ny, czyli podejmowanie czynności z zakresu prawa cywilnego,

należy do właściwości zarządu gminy. Określona tymi przepisami

właściwość zarządu gminy w zakresie gospodarowania mieniem

komunalnym nie wyklucza dopuszczalności ustalania w drodze

uchwały rady gminy ogólnych, wiążących zarząd, zasad gospo-

darowania tym mieniem, podejmowanej na podstawie upoważnień

zawartych w ustawach szczególnych i ustawie o samorządzie

terytorialnym. Stanowiąc uchwały dotyczące gospodarowania

mieniem komunalnym rada gminy działa w wykonaniu swoich

ustawowych kompetencji o charakterze publicznoprawnym i jest

uprawniona z tego tytułu do oddziaływania na treść czynności

cywilnoprawnych podejmowanych przez zarząd gminy, chyba że

przepisy ustaw zastrzegają wyłączną właściwość zarządu w tym

zakresie.

Uchwała Rady Miejskiej w S. w swej treści nie zawiera

jedynie zgody na podjęcie przez Zarząd S. czynności

wymienionych w § 2 tej uchwały, lecz także określa wiążące

Zarząd zasady, względnie kryteria dokonywania tych czynności,

a ponadto ustala szczegółowe zasady przeprowadzania remontów

wskazanych w załączniku do uchwały budynków komunalnych,

administrowania tymi budynkami, realizacji budownictwa

zamiennego, przekwaterowywania najemców lokali mieszkalnych i

użytkowych w takich budynkach do budynków zamiennych oraz

uprawnienia tych najemców do uzyskania lokali po ich

wyremontowaniu. W związku z tym należy uznać, że trafny jest

pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w

uzasadnieniu kwestionowanego niniejszą rewizją nadzwyczajną

wyroku, iż powyższa uchwała Rady Miejskiej w S. jest uchwałą z

zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ustawy

o samorządzie terytorialnym. Powyższa uchwała wnika bowiem,

wedle prawidłowej oceny Sądu, w sferę stosunków

publicznoprawnych, określonych przepisami obowiązującej

wówczas ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe

(jednolity tekst: Dz. U z 1987 r., Nr 30 poz. 165 ze zm.) i

ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Postanowienia projektu umowy, będącej integralną częścią

zaskarżonej uchwały dotyczą nie tylko stron umowy, ale

znacznej liczby osób zamieszkujących i wykonujących

działalność gospodarczą w obrębie przeznaczonych do renowacji

kwartałów miasta.

Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że

Naczelny Sąd Administracyjny był władny ocenić zgodność

powyższej uchwały Rady Miejskiej w S., jako uchwały z zakresu

administracji publicznej z prawem, w tym z przepisami powoła-

nych wyżej ustaw.

Zarzut wnoszącego rewizję nadzwyczajną, że kwestionując

część przedmiotowej uchwały przez stwierdzenie jej

niezgodności z prawem Sąd wyraził stanowisko, iż Zarząd Miasta

nie mógł zawrzeć umowy cywilnoprawnej zawierającej § 46 pkt 2

o treści takiej jak w załączniku, a zatem wypowiedział się w

sposób władczy w kwestiach dotyczących wyłącznie prawa

cywilnego, nie jest trafny. Z treści uzasadnienia nie wynika

bowiem, że Sąd rozważał tę kwestię, a tym bardziej, że zajął

jakiekolwiek stanowisko w sprawie znaczenia powyższej uchwały

dla skuteczności umowy cywilnoprawnej, jaką Zarząd Miasta S.

zawrze (zawarł) z URGN. Nie podzielając tego zarzutu rewizji

nadzwyczajnej Sąd Najwyższy stwierdza, że Naczelny Sąd

Administracyjny nie był uprawniony do oceny zgodności

powyższej uchwały z postanowieniami umów najmu, zawartych

między skarżącymi a miastem. Zgodnie bowiem z treścią art. 101

ustawy o samorządzie terytorialnym podstawą oceny

prawidłowości podejmowanych przez organy gminy uchwał z

zakresu administracji publicznej są przepisy prawa powszechnie

obowiązującego, z których skarżący wywodzi swój interes prawny

lub uprawnienie. W zakresie tej oceny nie mieści się kwestia

zgodności uchwały rady gminy ustalającej zasady gospodarowania

składnikami mienia komunalnego z postanowieniami umów najmu

lokali w budynkach stanowiących własność komunalną.

Sąd Najwyższy jest zdania, że treść § 46 pkt 2 załącznika

do powyższej uchwały stanowiąca, iż prawo pierwszeństwa zakupu

lokali po renowacji przysługiwać będzie najemcom, z którymi

stosunek najmu został rozwiązany z powodu oddania lokali do

renowacji pod warunkiem, że nie spowoduje to obowiązku URGN do

zbycia takich lokali po cenie niższej od ceny uzyskanej przy

ich sprzedaży osobom trzecim powinna zostać oceniona przez

Naczelny Sąd Administracyjny z uwzględnieniem szczególnych, bo

związanych z remontem lokali, przesłanek nabycia przez najem-

ców określonego w tym przepisie prawa pierwszeństwa, a nadto w

świetle art.21 ust. 7 ustawy o gospodarce gruntami i

wywłaszczaniu nieruchomości, który przewiduje prawo wyłącz-

ności osób w nim wymienionych do nabycia zajmowanego lokalu za

cenę równą wartości tego lokalu, ustaloną w sposób określony w

art. 38 tej ustawy, a więc w trybie bezprzetargowym (

uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 września 1995

r., III CZP 109/95 OSNC 1996 z. 1 poz. 5). Sąd Najwyższy w

obecnym składzie podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu

uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24

lutego 1995 r., III CZP 161/94 (OSNC 1995 z. 5 poz. 1), że

powyższy przepis ustawy wzmacnia pozycję prawną najemcy lub

dzierżawcy lokalu, co skłania do wniosku, iż powyższe prawo

wyłączności tych osób do nabycia lokalu za określoną w tym

przepisie cenę, podlega szczególnej ochronie i nie może być

ograniczone w drodze uchwały rady gminy podjętej na podstawie

art. 18 ust. 2 pkt 9 lit a ustawy o samorządzie terytorialnym

i art. 2 ust. 1 oraz 21 ust. 9 ustawy o gospodarce gruntami i

wywłaszczaniu nieruchomości.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji.

=======================================