II UR 3/96

Wyrok z dnia 11 kwietnia 1996 r.

II UR 3/96

Jeżeli absolwent szkoły ponadpodstawowej w okresie trzech miesięcy wy-

czekiwania na nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych (art. 20 ust. 7 ustawy z

dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu, Dz. U. Nr 106, poz. 457

ze zm.) stał się niezdolny do pracy, to pobieranie przysługującego mu wówczas

na podstawie art. 20 ust. 13 w zw. z art. 20 ust. 12 i art. 15 ust. 9 tej ustawy zasiłku

na warunkach zasiłku dla bezrobotnych nie było okresem składkowym, ani okre-

sem nieskładkowym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 października 1991

r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o

zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Maria Tyszel, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski (spra-

wozdawca), Stefania Szymańska,

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Witolda Bryndy, po rozpoznaniu w dniu

11 kwietnia 1996 r. sprawy z wniosku Daniela U. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych-Oddział w J. o rentę inwalidzką, na skutek rewizji strony pozwanej od

wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z

dnia 7 listopada 1995 r., [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie Daniela U. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w J. z dnia 9 maja 1995 r., [...].

U z a s a d n i e n i e

Wnioskodawca Daniel U., urodzony 10 sierpnia 1976 r., po ukończeniu w dniu

23 czerwca 1994 r. zasadniczej szkoły zawodowej, zarejestrował się w dniu 16 sierpnia

tegoż roku w Rejonowym Urzędzie Pracy w J., uzyskując status bezrobotnego

absolwenta, wyczekującego na prawo do zasiłku, które zgodnie z treścią obowiązują-

cego wówczas przepisu art. 20 ust. 7 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o

zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457 ze zm.) miał nabyć po upływie 3

miesięcy od zarejestrowania się w Urzędzie Pracy.

W dniu 27 października 1994 r. wnioskodawca uległ wypadkowi, którego

skutkiem było powstanie od tej daty inwalidztwa III grupy. Przedłożenie Urzędowi Pracy

zwolnienia lekarskiego spowodowało wypłacanie wnioskodawcy świadczenia

określonego jako "zasiłek dla bezrobotnych za udokumentowany okres niezdolności do

pracy, za który przysługiwałyby zasiłki z ubezpieczenia społecznego" i należnego

według art. 15 ust. 9 w zw. z art. 20 ust. 13 powołanej ustawy o zatrudnieniu i bezrobo-

ciu również w okresie wyczekiwania na zasiłek z tytułu bezrobocia.

Powyższe świadczenie było wnioskodawcy wypłacane w związku z niezdolnością

do pracy od dnia 27 października 1994 r. do dnia 16 listopada 1995 r. Po tej dacie

wnioskodawca pobierał do dnia 24 kwietnia 1995 r. zasiłek dla bezrobotnych, po czym

utracił do niego prawo, gdyż nie stawił się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy,

do czego był obowiązany na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia

1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r., Nr 1, poz. 1 ze

zm.). Z dniem 5 maja 1995 r. wnioskodawca podjął zatrudnienie w Spółce Cywilnej [...],

więc utracił status osoby bezrobotnej.

W dniu 31 marca 1995 r. wnioskodawca wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych-Oddział w J. o rentę inwalidzką. Organ rentowy, decyzją z dnia 9 maja

1995 r., [...], odmówił prawa do dochodzonego świadczenia, gdyż uznał, że wniosko-

dawca nie spełnił przesłanek określonych w art. 32 pkt 3 oraz w art. 33 ust. 3 ustawy z

dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U.

Nr 40, poz. 267 ze zm.). Wystąpienie inwalidztwa III grupy u wnioskodawcy, jako

bezrobotnego absolwenta w okresie wyczekiwania na prawo do zasiłku dla bezrobot-

nych, uniemożliwia - w ocenie ZUS - przyjęcie, że inwalidztwo powstało w okresie

zatrudnienia lub w okresie równorzędnym z okresem zatrudnienia albo nie później niż w

ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów (art. 32 pkt 3 ustawy o z.e.p.), jak też

uznanie, że wnioskodawca pozostawał w zatrudnieniu do dnia powstania inwalidztwa,

który to warunek formułuje art. 33 ust. 3 ustawy o z.e.p., a ten to przepis, wobec

nieposiadania przez wnioskodawcę jednorocznego okresu zatrudnienia stosownie do

jego wieku, w którym powstało inwalidztwo, musiałby - w związku z art. 32 ustawy o

z.e.p. - stanowić podstawę prawną dochodzonego świadczenia.

W odwołaniu wniesionym w dniu 23 maja 1995 r. do Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie, wnioskodawca zarzucił organowi

rentowemu, że dokonał niekorzystnej dla niego, zawężającej wykładni przepisów.

Tymczasem w ocenie odwołania fakt zarejestrowania się w Rejonowym Urzędzie Pracy

stanowi o ubezpieczeniu wnioskodawcy i okresowi wyczekiwania na zasiłek dla

bezrobotnych nadaje charakter okresu składkowego, wymienionego w art. 2 ust. 2 pkt 6

ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach

ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze

zm.).

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie, wyrokiem

z dnia 7 listopada 1995 r., [...], zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego w taki

sposób, iż uznał wnioskodawcę za inwalidę III grupy z ogólnego stanu zdrowia,

przyjmując równocześnie, że inwalidztwo to powstało w okresie 6 miesięcy od ukończe-

nia nauki w szkole ponadpodstawowej. Natomiast żądanie wnioskodawcy w pozostałej

części Sąd w pkt II wyroku przekazał organowi rentowemu do ponownego rozpoznania

celem wydania ostatecznej decyzji.

Z powołaniem się na zaświadczenie Rejonowego Urzędu Pracy w J., że

wnioskodawca w okresie od dnia 27 października 1994 r. do dnia 20 marca 1995 r.

przebywał na zasiłku chorobowym, Sąd pierwszej instancji uznał, iż zainteresowany stał

się inwalidą w okresie równorzędnym z okresem zatrudnienia. Odczytując zaś przepis

art. 33 ust. 3 ustawy o z.e.p. jako dotyczący prawa do renty inwalidzkiej w razie

powstania inwalidztwa w okresie 6 miesięcy od ukończenia nauki, Sąd Wojewódzki na

podstawie art. 477

14

§ 2 k.p.c. dokonał wspomnianej zmiany zaskarżonej decyzji.

Natomiast w związku z treścią drugiego zaświadczenia Rejonowego Urzędu Pracy w J.,

iż wnioskodawca od dnia 16 listopada 1994 r. do marca 1995 r. pobierał zasiłek dla

bezrobotnych, Sąd Wojewódzki przekazał sprawę w pozostałej części do ponownego

rozpoznania przez organ rentowy. Jednakże Sąd wyraził równocześnie pogląd, że

niezależnie od zawartego w pkt I wyroku rozstrzygnięcia o inwalidztwie, wnioskodawca

nie uzyska renty inwalidzkiej, gdyż odesłanie przez art. 33 ust. 3 ustawy o z.e.p. do

przepisu jej art. 34 oznacza, iż prawo do dochodzonego świadczenia zależy od

stwierdzenia u niego przynajmniej inwalidztwa II grupy.

Powyższy wyrok, rewizją z dnia 4 grudnia 1995 r., zaskarżył organ rentowy,

zarzucając sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie mate-

riału dowodowego (art. 368 pkt 4 k.p.c.) i na tej podstawie domagał się uchylenia zas-

karżonego wyroku i oddalenia odwołania wnioskodawcy, względnie jego uchylenia i

przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W

uzasadnieniu rewizji organ rentowy podniósł, że Sąd pierwszej instancji zmienił decyzję

w części dotyczącej grupy inwalidztwa i momentu jego powstania, choć kwestie te były i

są bezsporne. Tymczasem zaskarżony wyrok nie ocenia charakteru prawnego

świadczenia pobieranego przez wnioskodawcę w okresie od dnia 27 października 1994

r., tj. od daty wypadku, do dnia 15 listopada 1994 r., tj. do upływu 3 miesięcy

wyczekiwania na prawo do zasiłku dla bezrobotnych, w szczególności nie wyjaśnia, czy

można ten okres uznać za równorzędny okresowi zatrudnienia. Zaskarżony wyrok

abstrahuje też od faktu, że wbrew wymaganiu art. 33 ust. 3 ustawy o z.e.p.

wnioskodawca nie pozostawał w zatrudnieniu do dnia powstania inwalidztwa.

Odpowiadając na rewizję organu rentowego, wnioskodawca wniósł o jej odda-

lenie [...], choć w piśmie procesowym z dnia 25 stycznia 1996 r. domagał się równo-

cześnie zmiany wyroku przez przyznanie prawa do renty inwalidzkiej, względnie

uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego

rozpoznania. Zdaniem wnioskodawcy spełnił on wymagania art. 33 ust. 3 w związku z

art. 32 ustawy o z.e.p., gdyż doznał inwalidztwa w okresie, za który przyznano mu i

wypłacono zasiłek dla bezrobotnych, tzn. w okresie składkowym. Postanowienia art. 34

ustawy o z.e.p. w ogóle zaś wnioskodawcy nie dotyczą.

Sąd Apelacyjny w Rzeszowie uzupełnił materiał dowodowy sprawy w trybie art.

477

4

§ 1 k.p.c. w zw. z art. 477

15

§ 1 i 2 k.p.c. o dokumentację płacową Rejonowego

Urzędu Pracy w J., jak też o przesłuchanie wnioskodawcy w charakterze strony (art.

304 k.p.c.), korygując na tej podstawie niektóre ustalenia Sądu pierwszej instancji. W

świetle tych ustaleń Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że wydanie wyroku w

postępowaniu rewizyjnym zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego

budzącego poważne wątpliwości i zagadnienie to postanowieniem z dnia 30 stycznia

1996 r., [...], przedstawił Sądowi Najwyższemu w trybie art. 391 § 1 k.p.c. Wspomniane

zagadnienie prawne Sąd Apelacyjny wyraził w dwóch pytaniach: "czy powstanie

inwalidztwa bezrobotnego absolwenta w czasie 3 miesięcy od daty zarejestrowania w

rejonowym urzędzie pracy do dnia uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych

uprawnia do renty inwalidzkiej na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia

1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze

zm.)" oraz "czy użyty w wyżej powołanym przepisie zwrot "z uwzględnieniem art. 34"

rozumieć należy jako dodatkową przesłankę warunkującą przyznanie renty inwalidzkiej

od zaliczenia ubiegającego się o to świadczenie do I lub II grupy inwalidów".

W uzasadnieniu powyższych pytań Sąd Apelacyjny podniósł, że chodzi tu w

istocie o ogólniejszy problem jaki status prawny, w systemie ubezpieczenia społecz-

nego mają bezrobotni absolwenci szkół w okresie trzymiesięcznego wyczekiwania na

prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Od rozstrzygnięcia tej kwestii zależy bowiem odpo-

wiedź na związane z rozpatrywaną sprawą pytanie, czy powstałe w takim okresie

inwalidztwo III grupy uprawnia do renty inwalidzkiej, zwłaszcza, że doznanie wypadku

powodującego inwalidztwo było - przed upływem okresu wyczekiwania na zasiłek dla

bezrobotnych - samoistną przesłanką wypłaty świadczenia, określonego jako zasiłek za

udokumentowany okres niezdolności do pracy, za który przysługiwałby zasiłek z

ubezpieczenia społecznego na wypadek choroby i macierzyństwa.

Sąd Apelacyjny skłania się do poglądu, że absolwent szkoły ponadpodstawowej

w okresie wyczekiwania na zasiłek dla bezrobotnych nie legitymuje się okresem

zatrudnienia wymaganym przez art. 32 pkt 2 ustawy o z.e.p., więc nie może mieć

wobec niego zastosowania art. 33 ust. 3 tej ustawy, określający wyjątek od tego

wymagania. Wprawdzie okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych jest w świetle art. 2

ust. 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. okresem składkowym, to jednakże nie

stanowi okresu zatrudnienia w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o z.e.p., tymczasem

posiadanie w minimalnym zakresie takiego kwalifikowanego okresu składkowego jest -

zdaniem Sądu - konieczne dla wliczenia doń okresu pobierania zasiłku dla bezro-

botnych.

Gdyby natomiast pobieranie zasiłku dla bezrobotnych kwalifikować jako okres

zatrudnienia, który przy spełnieniu warunków z art. 33 ust. 3 ustawy o z.e.p. uprawnia

do renty inwalidzkiej, to zasady słuszności i zasada równości obywateli wobec prawa

(art. 67 ust. 2 ustawy zasadniczej) nakazywałyby - w ocenie Sądu Apelacyjnego -

przyjąć taką wykładnię obowiązującego prawa, aby renty inwalidzkie otrzymali również

absolwenci, którzy mieli nieszczęście doznania inwalidztwa w okresie wyczekiwania na

prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Byłoby to tym bardziej uzasadnione, że

trzymiesięczny okres wspomnianej karencji prawodawca zniósł od dnia 1 marca 1996 r.

Sąd Apelacyjny ustosunkował się też do podniesionych przez organ rentowy

wątpliwości w kwestii charakteru świadczenia pobieranego przez wnioskodawcę w

następstwie niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem z dnia 27 października

1994 r., wyrażając pogląd, że był to okres nieskładkowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 3

lit. a ustawy z dnia 17 października 1991 r., odpowiadający okresowi równorzędnemu z

okresem zatrudnienia według art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o z.e.p. Można by zatem

uznać, że inwalidztwo wnioskodawcy powstało w okresie wskazanym przez art. 32 pkt 3

ustawy o z.e.p., gdyby nie fakt, że wypłata świadczenia (zasiłku) była następstwem

wypadku i wynikłej stąd niezdolności do pracy, a nie odwrotnie, tzn. zaistnienia

wypadku w okresie pobierania zasiłku.

Na koniec Sąd Apelacyjny wyraził wątpliwość, czy zawarty w art. 33 ust. 3 in fine

ustawy o z.e.p. zwrot "z uwzględnieniem art. 34" należy rozumieć jako konieczność

zaliczenia do I lub II grupy inwalidów osób ubiegających się o świadczenie rentowe na

podstawie pierwszego z wymienionych przepisów, czy też jako zastrzeżenie, że wobec

osób określonych w art. 34 ust. 1 ustawy o z.e.p., które podejmują zatrudnienie w

okolicznościach przewidzianych w art. 33 ust. 3 tej ustawy, musi być zachowany

warunek posiadania okresu zatrudnienia wymienionego w jej art. 34 ust. 1.

Sąd Najwyższy postanowił przejąć sprawę do rozpoznania (art. 391 § 1 zd. 2

k.p.c.), mając w szczególności na względzie zmianę ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o

zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jednolity tekst: Dz. U. z 1996 r., Nr 47, poz.

211), powoływanej dalej jako "ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r.", dokonaną w

odniesieniu do bezrobotnych absolwentów szkół przez ustawę nowelizacyjną z dnia 22

grudnia 1995 r. (Dz. U. z 1996 r., Nr 5, poz. 34). W ustawie nowelizacyjnej skreślono

przepis art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r., stanowiący, że zasiłek dla

bezrobotnych absolwentów przysługuje od pierwszego dnia czwartego miesiąca po

zarejestrowaniu się w rejonowym urzędzie pracy do końca dwunastego miesiąca od

dnia określonego w dyplomie, świadectwie lub zaświadczeniu jako data ukończenia

szkoły albo nauki. Zmiana ta, obowiązująca od dnia 1 marca 1996 r., sprawiła, że nie

istnieje już instytucja trzymiesięcznego wyczekiwania na zasiłek dla bezrobotnych

absolwentów, więc podejmowanie przez Sąd Najwyższy uchwały generalizującej status

takich absolwentów w prawie ubezpieczenia społecznego jest bezprzedmiotowe.

Działając natomiast po przejęciu sprawy jako instancja rewizyjna, Sąd Najwyższy

uchylił zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego i oddalił odwołanie wnioskodawcy od

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w J. z dnia 9 maja 1995 r., [...].

Sąd Najwyższy zważył bowiem, co następuje:

Rewizja organu rentowego okazała się uzasadniona. Bezsporne skądinąd in-

walidztwo III grupy powstało u wnioskodawcy w dniu 27 października 1994 r., a więc w

okresie, w którym po zarejestrowaniu się w dniu 16 sierpnia 1994 r. w rejonowym

urzędzie pracy jako bezrobotny absolwent zasadniczej szkoły zawodowej, pozostawał

on - zgodnie z art. 20 ust. 7 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 16 października

1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457 ze zm.), powoływanej dalej

jako "ustawa" lub "ustawa z dnia 16 października 1991 r." - przez trzy miesiące, tj. do

dnia 16 listopada 1994 r., w oczekiwaniu na nabycie prawa do zasiłku dla

bezrobotnych. Wnioskodawca nie spełnia zatem określonego w art. 33 ust. 3 ustawy z

dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U.

Nr 40, poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o z.e.p.", warunku podjęcia

zatrudnienia w ciągu 6 miesięcy od ukończenia nauki oraz trwania w nim do dnia

powstania inwalidztwa.

Decyzją Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w J. z dnia 16 listopada 1994 r.,

[...], wnioskodawcy przyznano natomiast za okres od dnia 27 października 1994 r. do

dnia 16 listopada 1994 r. świadczenie z tytułu udokumentowanej i usprawiedliwionej

niezdolności do pracy spowodowanej chorobą, za którą przysługiwałby zasiłek cho-

robowy z ubezpieczenia społecznego. Jako podstawę prawną wspomnianej decyzji

wskazano przepis art. 20 ust. 13 w zw. z art. 20 ust. 12 oraz art. 15 ust. 8 i 9 ustawy z

dnia 16 października 1991 r. Z powołanych przepisów wynika, że pomimo niepobierania

zasiłku dla bezrobotnych przysługują absolwentom i członkom ich rodzin również w

trzymiesięcznym okresie karencyjnym zasiłki rodzinne, pielęgnacyjne i pogrzebowe,

świadczenia zakładów opieki zdrowotnej oraz zasiłki - w wysokości zasiłku dla

bezrobotnych - za udokumentowane okresy niezdolności do pracy, za które

przysługiwałyby zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

Jeśli zważyć, że art. 20 ust. 12 ustawy odsyła do świadczeń, o których mowa

m.in. w art. 15 ust. 9, a przepis ten przewiduje uprawnienie do zasiłku szkoleniowego,

(wynoszącego 115% zasiłku dla bezrobotnych), to kierując się wyłącznie brzmieniem

przepisów można by dojść do paradoksalnego wniosku, iż pomimo braku prawa do

zasiłku dla bezrobotnych, absolwent niezdolny do pracy jest w okresie 3 miesięcy od

zarejestrowania się w urzędzie pracy uprawniony do pobierania zasiłku szkoleniowego,

którego wysokość przekracza kwotę zasiłku dla bezrobotnych. W istocie nie chodzi

jednak o to, aby w czasie niezdolności do pracy przypadającej na trzymiesięczny okres

karencyjny zapewnić bezrobotnemu zasiłek szkoleniowy, lecz zasiłek dla bezrobotnych,

a ściślej rzecz ujmując - zasiłek na warunkach zasiłku dla bezrobotnych. Trzeba

bowiem pamiętać, że definicja bezrobotnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy

wymaga w zasadzie zdolności do pracy, więc osobę niezdolną do pracy można

traktować jako bezrobotną i wypłacać jej zasiłki tylko na mocy szczególnych przepisów

ustawy, interpretowanych w sposób wykluczający uprzywilejowanie takiej sytuacji.

Wprawdzie sentencja wyżej wspomnianej decyzji z dnia 16 listopada 1994 r.

stanowi błędnie o "przyznaniu" wnioskodawcy "prawa do zasiłku dla bezrobotnych", ale

w jej uzasadnieniu mówi się już prawidłowo o "świadczeniu za okres niezdolności do

pracy". Poza tym w uzasadnieniu wyraźnie zapowiedziano, że zasiłek dla bezrobotnych

będzie wnioskodawcy wypłacany po dniu 16 listopada 1994 r. na podstawie odrębnych

decyzji. Z zasiłku dla bezrobotnych wnioskodawca korzystał zatem od dnia 17 listopada

1994 r. do dnia 24 kwietnia 1995 r., po czym zasiłek został wstrzymany z powodu

nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się w wyznaczonym terminie w rejonowym

urzędzie pracy. Natomiast za okres od dnia 27 października 1994 r., tj. od dnia

wypadku, do dnia 16 listopada 1994 r. czyli do upływu trzymiesięcznego okresu

karencyjnego, wnioskodawca otrzymał zasiłek na warunkach zasiłku dla bezrobotnych.

Oba te okresy mają różną doniosłość z punktu widzenia przepisów o nabyciu

prawa do świadczeń emerytalno-rentowych lub ich wysokości. Według art. 24 ust. 1

ustawy z dnia 16 października 1991 r. okresy pobierania zasiłków określonych w art. 15

i 20, a więc zasiłku szkoleniowego i zasiłku dla bezrobotnych, podlegały wliczeniu do

okresów zatrudnienia w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracow-

ników i ich rodzin. Jednakże po dniu 15 listopada 1991 r., tzn. po dniu wejścia w życie

ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach

ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze

zm.), powoływanej dalej jako "ustawa rewaloryzacyjna", wcześniejsze wyodrębnienie w

ustawie o z.e.p. okresów zatrudnienia, okresów równorzędnych z okresem zatrudnienia

i okresów zaliczalnych do okresów zatrudnienia zostało zastąpione kategorią okresów

składkowych (art. 2 ust. 1) i okresów nieskładkowych (art. 4 ust. 1). Okresem

składkowym w rozumieniu ustawy rewaloryzacyjnej był dla wnioskodawcy okres od dnia

17 listopada 1994 r. do dnia 24 kwietnia 1995 r., kiedy to pobierał zasiłek dla

bezrobotnych. Natomiast na okres od dnia 27 października 1994 r. do dnia 16 listopada

1994 r. wnioskodawca otrzymał na podstawie art. 20 ust. 13 w zw. z art. 20 ust. 12 i art.

15 ust. 9 ustawy z dnia 16 października 1991 r. świadczenie szczególne, nie będące

zasiłkiem dla bezrobotnych, jak też zasiłkiem szkoleniowym, tylko zasiłkiem

(świadczeniem) na warunkach zasiłku dla bezrobotnych z tytułu niezdolności do pracy.

Okres pobierania takiego zasiłku (świadczenia) nie stanowi zatem okresu składkowego,

względnie okresu nieskładkowego w rozumieniu ustawy rewaloryzacyjnej.

Sąd Apelacyjny uznał wprawdzie, że okres pobierania powyższego zasiłku

(świadczenia ) mógłby być kwalifikowany jako okres nieskładkowy na podstawie art. 4

ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy rewaloryzacyjnej i twierdził, iż przemawia za tym treść przepisu

art. 30 ust. 1 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i

przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu nadanym mu przez ustawę nowelizacyjną z

dnia 22 grudnia 1995 r. Powołany przepis stanowi bowiem, że okresy pobierania m.in.

zasiłku dla bezrobotnych i zasiłku szkoleniowego wlicza się do okresów składkowych,

natomiast okresy ich pobierania za czas udokumentowanej niezdolności do pracy

wlicza się jako okresy nieskładkowe. Rzecz jednak w tym, że wnioskodawca nie znalazł

się w sytuacji bezrobotnego, który w ramach posiadanego prawa do zasiłku zostałby

dotknięty okresową niezdolnością do pracy. Doznając wypadku powodującego

inwalidztwo III grupy, wnioskodawca nie pozostawał w zatrudnieniu oraz nie miał prawa

do zasiłku z Funduszu Pracy i dopiero wynikająca z wypadku niezdolność do pracy dała

mu uprawnienia do świadczenia na warunkach zasiłku dla bezrobotnych.

Z wyżej wskazanych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

========================================