III ARN 91/95

Wyrok z dnia 14 maja 1996 r.

III ARN 91/95

Budynek mieszkalny wzniesiony z funduszu socjalnego na potrzeby załogi

przedsiębiorstwa państwowego, którego statutowym zadaniem było wy-

konawstwo robót budowlanych na zamówienie bezpośrednich inwestorów jest ze

swego przeznaczenia obiektem niekomercyjnym i jego późniejszy zakup w

ramach likwidacji przedsiębiorstwa nie upoważnia podatnika do odliczenia po-

niesionego wydatku od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym (art.

26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych,jednolity tekst : Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 ze zm).

Przewodniczący SSN: Andrzej Wróbel, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Teresa

Flemming-Kulesza, Andrzej Kijowski (sprawozdawca), Walerian Sanetra,

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Waldemara Grudzieckiego, po rozpoz-

naniu w dniu 19 maja 1996 r., sprawy ze skargi Teresy i Rajmunda G. na decyzję

wydaną w dniu 30 września 1994 r. z upoważnienia dyrektora Izby Skarbowej w S. w

przedmiocie wymiaru podatku dochodowego, na skutek rewizji nadzwyczajnej Proku-

ratora Generalnego [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Za-

miejscowy w Szczecinie z dnia 26 maja 1995 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Naczelnemu Sądowi Admi-

nistracyjnemu-Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Małżonkowie Teresa i Rajmund G. złożyli w dniu 28 kwietnia 1993 r. w Urzędzie

Skarbowym w G. zeznanie o wspólnych dochodach uzyskanych w 1992 r., odliczając

od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym kwotę 247.800.000 zł z tytułu

wydatków poniesionych na zakup budynku mieszkalnego.

Powyższe odliczenie zakwestionował Urząd Skarbowy w G., ponieważ budynek

zakupiony przez podatników od Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego w C. nie

został wybudowany w celu sprzedaży, tylko na własne potrzeby tego przedsiębiorstwa,

z jego środków i z przeznaczeniem na mieszkania dla pracowników, a ponadto był

zaewidencjonowany jako środek trwały. Rajmund G., jako pracownik wspomnianego

przedsiębiorstwa, mieszkał w tym budynku na podstawie umowy najmu od dnia 17

kwietnia 1990 r., a późniejsza sprzedaż budynku nastąpiła w związku z likwidacją

przedsiębiorstwa. Taka sytuacja nie jest zdaniem organu podatkowego objęta

zakresem stosowania przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80, poz. 350 ze zm.). Wobec

tego Urząd Skarbowy w G., decyzją z dnia 30 czerwca 1994 r., [...], ustalił odpowiednio

wyższy podatek dochodowy za ten rok.

Od decyzji tej odwołali się podatnicy, twierdząc że przyjęta przez Urząd Skar-

bowy interpretacja przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" powołanej wyżej ustawy nie ma

oparcia w jego treści. Izba Skarbowa w S., decyzją z dnia 30 września 1994 r., [...],

utrzymała jednak zaskarżoną decyzję w mocy, twierdząc, że przepis art. 26 ust. 1 pkt 5

lit "d" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy jedynie wydatków

poniesionych na zakup budynku mieszkalnego od podmiotów, dla których wznoszenie

takich budynków stanowi istotę działalności gospodarczej, a więc budujących je w celu

zarobkowej sprzedaży. Wprawdzie Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego w C. jest

w zasadzie takim właśnie podmiotem, ale przedmiotowy budynek w C. przy ul. B. nie

został zbudowany na sprzedaż, tylko na potrzeby zakładowe, więc jego późniejsze

zbycie na rzecz podatników nie stanowi dla nich podstawy odliczenia ceny zakupu od

dochodu.

Decyzję organu podatkowego drugiej instancji małżonkowie G. zaskarżyli do

Sądu Administracyjnego, zarzucając wydanie jej w ramach rozszerzającej wykładni

przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

polegającej na uzupełnieniu jego brzmienia zwrotem "w celu sprzedaży". Naczelny Sąd

Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie uwzględnił skargę w wyroku z dnia

26 maja 1995 r., [...], i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu

pierwszej instancji, a w uzasadnieniu takiego rozstrzygnięcia podał, że działalnością

gospodarczą w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy o podatku dochodowym od

osób fizycznych jest działalność budowlana prowadzona przez dany podmiot jako

zadanie główne, na własny rachunek oraz w zarobkowych celach, czyli na sprzedaż.

Taką działalnością zajmowało się Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego w C., przy

czym jest bez znaczenia, że budynek przy ul. B. był najpierw przeznaczony na własny

użytek, a następnie przedsiębiorstwo zmieniło jego przeznaczenie i sprzedało go - jak

inne budynki - w ramach działalności gospodarczej.

Powyższy wyrok rewizją nadzwyczajną z dnia 27 listopada 1995 r., złożoną na

wniosek Prokuratora Wojewódzkiego w Szczecinie, zaskarżył Prokurator Generalny,

podnosząc zarzut rażącego naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy o podatku

dochodowym od osób fizycznych, a także naruszenia interesu Rzeczypospolitej Polskiej

przez obrazę art. 67 ust. 2 Konstytucji, ustanawiającego zasadę równości obywateli

wobec prawa i zakazującego w konsekwencji odmiennego orzekania o prawach oraz

obowiązkach obywateli znajdujących się w analogicznych sytuacjach. W oparciu o te

zarzuty skarżący wniósł na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o

Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) o uchylenie

zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi stron, względnie o uchylenie wyroku i

przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowe-

mu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku Prokurator Generalny podał, że statutowym celem

Przedsiębiorstwa Ogólnego w C. było wykonawstwo robót budowlano-montażowych i

świadczenie związanych z nimi usług, m.in. w zakresie budownictwa mieszkaniowego.

Wynika to wyraźnie z akt administracyjnych sprawy, a także z akt rejestrowych

przedsiębiorstwa, które od jego wpisania do rejestru w dniu 18 stycznia 1988 r. nie

uległy w tym względzie żadnej zmianie do momentu postawienia w stan likwidacji w

dniu 25 maja 1992 r. i następnie wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw z dniem 12

stycznia 1994 r. Budynek zakupiony przez małżeństwo G. został przez przedsiębiorstwo

wzniesiony w ramach działalności socjalnej, a jego zbycia dokonał likwidator w ramach

wyprzedaży majątku likwidowanego przedsiębiorstwa.

Sprzedaż przedmiotowego budynku nie nastąpiła więc w ramach gospodarczej

działalności wspomnianego przedsiębiorstwa i Naczelny Sąd Administracyjny nie miał

żadnych przesłanek do zastosowania wobec podatników przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit.

"d" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uprawniając w przepisach art.

26 ust. 1 pkt 5 lit. "a" - "g" ustawy do odliczenia od dochodu wydatków na cele

mieszkaniowe prawodawca miał na względzie podatników przyczyniających się do

powiększenia lub modernizacji istniejącej substancji mieszkaniowej, a nie podatników

powodujących jedynie zmianę statusu prawnego zajmowanego dotychczas budynku,

czy lokalu mieszkalnego.

Potwierdzeniem takiej wykładni przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy jest

jego nowelizacja dokonana ustawą z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie niektórych ustaw

regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 1995 r., Nr

5, poz. 25). Zgodnie z nowym brzmieniem powołanego przepisu uprawnienie do

odliczeń od dochodu mają podatnicy, którzy poniosą wydatki na zakup nowo

wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu w takim budynku od gmin, a także od

osób, które wybudowały ten budynek w wykonywaniu działalności gospodarczej.

Wnoszący rewizję nadzwyczajną podkreśla, że celowościowa wykładnia przepisu

art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy w jej pierwotnym brzmieniu przyjęła się w

orzecznictwie i na dowód takiego twierdzenia cytuje fragmenty szeregu orzeczeń

Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący powołuje też przykłady orzeczeń Sądu

Najwyższego, wyrażających pogląd, że jako naruszenie konstytucyjnej zasady równości

obywateli wobec prawa oraz interesu Rzeczypospolitej Polskiej mogą być kwalifikowane

nieuzasadnione rozbieżności rozstrzygnięć o prawach obywateli w decyzjach

administracyjnych, podjętych w analogicznych sytuacjach lub takich samych

okolicznościach faktycznych i prawnych.

W odpowiedzi na rewizję nadzwyczajną, przedłożonej na rozprawie przed

Sądem Najwyższym w dniu 14 maja 1996 r., podatnicy wnieśli o oddalenie tej rewizji. W

uzasadnieniu swego wniosku powtórzyli pogląd zaskarżonego wyroku, że jedyną

przesłanką uprawniającą do ulgi podatkowej z tytułu nabycia budynku mieszkalnego

jest wybudowanie go przez zbywcę w ramach prowadzonej przezeń działalności gos-

podarczej. Organy podatkowe bezpodstawnie wyłączają więc budynki nie przeznaczone

na sprzedaż. Podatnicy zakwestionowali też tezę rewizji nadzwyczajnej, że

przedmiotowy budynek został przez byłe Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego w C.

postawiony w ramach działalności socjalnej. Podatnicy twierdzili wprawdzie, że mają

trudności w dostępie do materiałów źródłowych zlikwidowanego przedsiębiorstwa, ale

przedłożone,jako załącznik nr 2 i 3 do odpowiedzi na rewizję nadzwyczajną,

kserograficzne kopie sprawozdań GUS nr 9-04 i nr 9-06 świadczą - ich zdaniem - że

przedmiotowy budynek został wykonany w ramach działalności gospodarczej, gdyż był

"zadaniem inwestycyjnym, z zachowaniem całego procesu inwestycyjnego, którego

celem był przyrost substancji mieszkaniowej". Na okoliczność źródeł finansowania

wspomnianego budynku mógłby się w charakterze świadka wypowiedzieć Stanisław T.

- były dyrektor zlikwidowanego przedsiębiorstwa.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Rewizja nadzwyczajna jest ze wskazanych w niej przyczyn uzasadniona.

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 ze zm.), powoływana dalej jako "us-

tawa", zezwalała w pierwotnym brzmieniu swego art. 26 ust. 1 na odliczenie od docho-

du przed opodatkowaniem m.in. kwot "wydatków na cele mieszkaniowe" podatnika (pkt

5). Nie były to jednak wydatki poczynione na jakiekolwiek ogólnie określone "cele

mieszkaniowe", lecz tylko wydatki dokonane w siedmiu sytuacjach określonych

taksatywnie przepisami, mającymi w ramach art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy oznaczenia

literowe (od lit. "a" do lit. "g") i konkretyzującymi trzy szczegółowe cele mieszkaniowe,

urzeczywistniane takimi wydatkami. Pierwszy z tych celów to zakup gruntu lub prawa

jego wieczystego użytkowania pod budowę budynku mieszkalnego (lit. "a"). Kolejnemu

celowi służyły wydatki na: budowę budynku mieszkalnego (lit. "b"), nadbudowę i

rozbudowę budynku na cele mieszkaniowe (lit. "e"), przebudowę strychu, suszarni albo

przystosowanie innego pomieszczenia na cele mieszkalne (lit."f"), wkład budowlany lub

mieszkaniowy do spółdzielni mieszkaniowej, z wyjątkiem wkładu wynikającego z

przekształcenia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu na spółdzielcze

własnościowe prawo do lokalu (lit."c") oraz zakup budynku mieszkalnego lub lokalu

mieszkalnego w takim budynku od osób, które wybudowały ten budynek w ramach

prowadzonej działalności gospodarczej (lit. "d"). Trzecia grupa obejmowała natomiast

wydatki na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego

(lit."g").

Z powyższego zestawienia wynika, że poza wyraźnie innym przeznaczeniem

wydatków remontowo-modernizacyjnych, pozostałe wydatki powinny służyć zwiększe-

niu istniejących zasobów mieszkaniowych, zarówno wprost, jak też w sposób pośredni,

tzn. poprzez nabycie własności lub prawa wieczystego użytkowania gruntu pod budowę

budynku mieszkalnego. Zwiększenie zasobów mieszkaniowych mogło być przy tym

zarówno skutkiem zachowań samego podatnika (przy budowie, nadbudowie i

rozbudowie budynku, względnie przystosowaniu na cele mieszkalne pomieszczenia

niemieszkalnego), jak też zachowań podmiotów, dla których budowa domów lub lokali

mieszkalnych jest celem statutowym i którą to działalność podatnicy mieli stymulować

uiszczaniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego (spółdzielnie mieszkaniowe),

bądź zakupem budynku (lokalu) mieszkalnego (podmioty budujące w ramach

działalności gospodarczej).

Podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych można

zatem było na mocy art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy obniżyć o wydatki mieszkaniowe

tylko wtedy, gdy zostały poniesione na zakup budynku (lokalu) mieszkalnego od osób,

które budynek (lokal) "ten", tzn. zakupiony przez danego podatnika, wybudowały w

ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, realizującej ratio legis

podobnego przywileju podatkowego, a więc nakierowanej na wznoszenie i

sprzedawanie budynków mieszkalnych lub ich poszczególnych lokali, przy ewentualnym

zachowaniu przez zbywcę funkcji zarządcy obiektu. Wprawdzie dopiero po zmianie

przepisu art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy, dokonanej ustawą z dnia 2 grudnia 1994 r. o

zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. z 1995 r., Nr 5, poz. 25), pojawiło się w jego brzmieniu określenie "nowo

wybudowany" (budynek mieszkalny lub lokal w takim budynku), ale nie znaczy to, że

wcześniej wolno było odliczać wydatki na zakup "starego" budynku, czy lokalu.

Wykładnia pierwotnej wersji powołanego przepisu, dokonywana w systemowym

kontekście pozostałych jednostek redakcyjnych art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy, prowadziła

bowiem do wniosku, że tzw. duża ulga mieszkaniowa obejmowała tylko kupno budynku

(lokali) nowo wybudowanych, sfinansowanych ze środków na statutową działalność

danego podmiotu gospodarczego i przeznaczonych na sprzedaż. Doniosłość

normatywną miała więc wspomniana zmiana ustawowa jedynie w zakresie, w którym

ulgę podatkową przyznała też przy zakupie budynku (lokalu) mieszkalnego od gminy.

Rację ma zatem wnoszący rewizję nadzwyczajną, że budynek wzniesiony z

funduszu socjalnego na potrzeby załogi przedsiębiorstwa państwowego, którego sta-

tutowym zadaniem było wykonawstwo robót budowlanych na zamówienie bezpośred-

nich inwestorów, jest ze swego przeznaczenia obiektem niekomercyjnym, więc jego

późniejszy zakup w ramach likwidacji przedsiębiorstwa nie upoważnia podatnika do

odliczenia poniesionego wydatku od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Taka transakcja niczym się nie różni od indyferentnych w świetle prawa o podatku

dochodowym zakupów budynku mieszkalnego na wolnym rynku i źródłem tzw. dużej

ulgi mieszkaniowej mogłaby tylko być np. nadbudowa lub rozbudowa podobnego

budynku.

Tymczasem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego błędnie zakłada, że dla

zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 5 lit. "d" ustawy nie ma znaczenia okoliczność, iż

budynek przy ul. B. w C. był przez tamtejsze Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego

wykorzystywany najpierw na własny użytek, a dopiero następnie został przeznaczony

do sprzedaży. Do rażącego naruszenia powołanego przepisu ustawy doszło nie tylko

wskutek jego błędnej wykładni, ale również w konsekwencji ustalenia, że przedmiotowy

budynek został przez Przedsiębiorstwo Budownictwa Ogólnego w C. wzniesiony i

sprzedany w ramach prowadzonej przez nie działalności gospodarczej. Naczelny Sąd

Administracyjny nie powołał się jednak w tym względzie na żadne dowody, podczas gdy

załączony do rewizji nadzwyczajnej odpis postanowienia Sądu Rejonowego w

Szczecinie z dnia 18 stycznia 1988 r. daje podstawy dla uzasadnionego

przypuszczenia, że przedmiotem statutowej działalności Przedsiębiorstwa Budownictwa

Ogólnego w C. było wykonawstwo budowlane, a więc sprzedaż usług budowlanych,

czego oczywiście nie można mylić z działalnością gospodarczą, polegającą na

wznoszeniu budynków mieszkalnych w celu ich sprzedaży.

Nie można jednak z góry wykluczyć, że przedmiotowy budynek został faktycznie

wzniesiony w celu sprzedaży, a więc poza zakresem statutowej działalności

Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego w C., co mogło zdaniem Sądu Najwyższego

powodować odpowiedzialność osób pełniących funkcje organów tego przedsiębiorstwa,

ale nie powinno powodować negatywnych konsekwencji w sferze podatkowych

uprawnień i obowiązków małżeństwa G. Dlatego Sąd Najwyższy nie oddalił skargi

podatników i uchyliwszy zaskarżony wyrok, przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi

Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Szczecinie do ponownego

rozpoznania, podzielając pogląd Prokuratora Generalnego, że uwzględnienie rewizji

nadzwyczajnej przekraczającej o jeden dzień sześciomiesięczny termin z art. 421 § 2

KPC jest uzasadnione naruszeniem interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Demokratyczne

państwo prawne, urzeczywistniające zasady sprawiedliwości społecznej nie może

bowiem tolerować zróżnicowania podatku dochodowego wobec obywateli znajdujących

się w identycznej sytuacji faktycznej.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy konieczne będzie nie tylko ustalenie

zakresu statutowej działalności byłego Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego w C.,

ale ponadto szczegółowe zbadanie statusu prawnego budynku przy ul. B. w C.,

zwłaszcza zaś źródeł finansowania budowy, powierzchni, przeznaczenia, zasad przy-

działu i późniejszej sprzedaży.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny rozważy możliwość przeprowadzenia w

trybie art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze

zm.) dowodów z dokumentów złożonych w odpowiedzi na rewizję nadzwyczajną i

ewentualnie przeprowadzi te dowody. Sąd rozważy także celowość przesłuchania ws-

kazanego przez podatnika świadka i rozstrzygnie zgodnie ze wskazanym wyżej

przepisem.

Z wyżej wskazanych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 422 § 2 KPC

orzekł jak w sentencji wyroku.

========================================