III ARN 48/96

Wyrok z dnia 4 października 1996 r.

III ARN 48/96

Osoba zarejestrowana w tzw. rejestrze pomocniczym spółdzielni miesz-

kaniowej po dniu 1 stycznia 1983 r. jest kandydatem zarejestrowanym w spół-

dzielni mieszkaniowej w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 października

1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa

mieszkaniowego w latach 1991 - 1995 r. oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr

103, poz. 446 ze zm.)

Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Adam Józefowicz,

Janusz Łętowski, Andrzej Wróbel, Sędzia NSA: Jerzy Sulimierski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 października 1996 r. sprawy ze skargi

Tomasza L. na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 7 lipca

1994 r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty pieniężnej na

uzupełnienie wydatków mieszkaniowych, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra

Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z

dnia 23 stycznia 1996 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną

U z a s a d n i e n i e

Minister Sprawiedliwości wniósł w dniu 28 czerwca 1996 r. rewizję nadzwyczajną

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 1996

r. [...] wydanego w sprawie ze skargi Tomasza L. na decyzję Ministra Gospodarki

Przestrzennej i Budownictwa z dnia 7 lipca 1994 r. [...], którą odmówiono wyżej

wymienionemu przyznania rekompensaty pieniężnej na uzupełnienie wydatków

mieszkaniowych.

Stan sprawy przedstawiał się następująco: Tomasz L. został wpisany w 1984 r. w

Spółdzielni Mieszkaniowej w A. do rejestru, zwanego wewnętrznym pomocniczym

rejestrem, jako osoba ze zgromadzonym wkładem mieszkaniowym oczekująca na

przyjęcie w poczet członków Spółdzielni i uzyskanie mieszkania. Rejestr ten był

prowadzony od 1984 r. do 1987 r. Spółdzielnia zaprzestała jego prowadzenia w związku

z uchwałą Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego nr 11 z dnia

20 grudnia 1982 r., która zabraniała spółdzielniom prowadzenia od 1 stycznia 1983 r.

rejestracji kandydatów na członków spółdzielni mieszkaniowych. W zaskarżonych

decyzjach organy obu instancji przyjęły, że w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4

października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji

budownictwa mieszkaniowego w latach 1991 - 1995 r. oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz.U. Nr 103, poz. 446) za kandydata do spółdzielni mieszkaniowej należy uznać

osobę objętą rejestracją prowadzoną przez spółdzielnię do 1 stycznia 1983 r., bowiem

po tym dniu obowiązywał zakaz dalszej rejestracji kandydatów do spółdzielni.

W skardze złożonej na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyj-

nego Tomasz L. wniósł o jej uchylenie, zarzucając błędną interpretację art. 7 ust. 1

powołanej ustawy, która - w jego przekonaniu - nie ogranicza uprawnień do rekom-

pensaty wyłącznie wobec osób zarejestrowanych w spółdzielniach do 31 grudnia 1982

r.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił oceny prawnej wyrażonej przez

organy orzekające w niniejszej sprawie i wyrokiem z dnia 23 stycznia 1996 r. uchylił

zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody S. z dnia 30 lipca 1993 r. W uzasadnieniu

wyroku Sąd Administracyjny podniósł, że z zaświadczenia Spółdzielni Mieszkaniowej w

A. z dnia 5 listopada 1993 r. wynika, iż skarżący Tomasz L. w dniu 29 listopada 1991 r.

nie był jej członkiem i był w niej zarejestrowany od 1984 r. jako kandydat na członka

spółdzielni pod poz. 197/84. Okoliczność ta odpowiada - wbrew odmiennemu poglądowi

organów administracji - wymogom art.7 ust. 1 powołanej ustawy. Powołana przez organ

administracji uchwała Nr 11 Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa

Mieszkaniowego z dnia 20 grudnia 1982 r. podjęta została pod rządami ustawy z dnia

17 lutego 1961 r. o spółdzielniach i ich związkach (Dz.U. Nr 12, poz. 61 ze zm.). Przepis

art. 175 powyższej ustawy dawał związkom spółdzielni prawo podejmowania uchwał o

charakterze normatywnie wiążącym zrzeszone organizacje spółdzielcze. Ten stan

prawny uległ zmianie z dniem 1 stycznia 1983 r., w dacie wejścia w życie ustawy z dnia

16 września 1982 . - Prawo spółdzielcze (Dz.U. Nr 30, poz. 210 ze zm.). Treść przepisu

art. 175 ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o spółdzielniach i ich związkach nie została

przejęta do nowej ustawy. W świetle zaś art. 240 § 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r.

celem związku spółdzielni jest zapewnienie zrzeszonym w nim organizacjom

spółdzielczym pomocy w ich działalności statutowej. Podjęte uchwały związku miały

zatem już tylko charakter opiniodawczo-konsultacyjny, doradczy i inicjujący. Nie były

więc wiążące dla spółdzielni mieszkaniowych, poza uchwałami rady i zjazdu delegatów

związku w sprawach organizacyjnych i majątkowych związku jako osoby prawnej. Wraz

z uchyleniem ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o spółdzielniach i ich związkach przez

ustawę z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze, wygasły uchwały Centralnego

Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego wydane z upoważnienia tej ustawy.

Spółdzielnia Mieszkaniowa w A. miała więc prawo rejestrować kandydatów także po 1

stycznia 1983 r. Rejestracja ta wywołała skutki prawne określone w art. 7 ustawy z dnia

4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budow-

nictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw. Skoro u

podstaw zaskarżonych decyzji obu instancji legła błędna ocena okoliczności

faktycznych decydująca o spełnieniu przez skarżącego przesłanki z art. 7 ust. 1 po-

wołanej wyżej ustawy, Sąd zaskarżone decyzje uchylił na podstawie art. 207 § 2 pkt 1 i

3 KPA w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Ad-

ministracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Minister Sprawiedliwości w rewizji nadzwyczajnej od powyższego wyroku

wywiódł, że przytoczone powyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego

rażąco narusza powołane przepisy, tj. art. 207 § 2 pkt 1 i 3 KPA w związku z art. 68

ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74,

poz. 368 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie nie-

których warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach

1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 103, poz. 446) i na podstawie art.

57 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w

Warszawie do ponownego rozpoznania. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, przepis art.

7 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 1991 r. stanowiący [...], że prawo do

rekompensaty pieniężnej posiadają "kandydaci do spółdzielni mieszkaniowych objęci

listami prowadzonymi przez wojewodów lub zarejestrowani w spółdzielniach mieszka-

niowych" jednoznacznie wskazuje, iż rekompensata należy się tym osobom, które były

kandydatami do spółdzielni mieszkaniowych w dniu wejścia ustawy w życie, tj. 29

listopada 1991 r. Pojęcie "kandydat do spółdzielni mieszkaniowej" zawarte w przepisie

ustawy z dnia 4 października 1991 r. jest pojęciem Prawa spółdzielczego i nie może być

tłumaczone w oderwaniu od tego prawa. Przepisy uzupełniające wydane w czasie

obowiązywania ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o spółdzielniach i ich związkach,

zawarte w załączniku do uchwały z dnia 19 września 1961 r. Rady i Zarządu Spółdzielni

Mieszkaniowych i Budowlanych (który z dniem 6 stycznia 1962 r. przybrał nazwę

Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego) określały zasady,

którym powinny odpowiadać statuty spółdzielni budownictwa mieszkaniowego. W

związku z wejściem w życie uchwały Nr 122 Rady Ministrów z dnia 22 maja 1963 r. w

sprawie zapewnienia warunków dalszego rozwoju spółdzielczego budownictwa

mieszkaniowego (M.P. Nr 27, poz. 133 ze zm.) akt ten zastąpiony został uchwałą Nr 40

Rady Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego z dnia 29 grudnia

1965 r w sprawie zasad, którym powinny odpowiadać postanowienia statutów spół-

dzielni budownictwa mieszkaniowego. Wymieniona uchwała przewidywała w § 18, że

osoby ubiegające się o mieszkania spółdzielcze są rejestrowane przez spółdzielnie jako

kandydaci na członków, przy czym warunkiem zarejestrowania kandydata jest okazanie

książeczki mieszkaniowej PKO, w której ma on obowiązek gromadzić fundusze na

wkład.

Stosownie do § 1 uchwały Nr 11 Rady Centralnego Związku Spółdzielni Bu-

downictwa Mieszkaniowego z dnia 20 grudnia 1982 r. organizacje spółdzielcze

zaprzestały rejestracji kandydatów na członków spółdzielni z dniem 1 stycznia 1983 r.

Od tej daty przyjęcia w poczet członków spółdzielni następowały w kolejności zgro-

madzenia wymaganego wkładu, a więc bez odbycia stażu kandydackiego, z zastrze-

żeniem wyjątków określonych w § 6 ust. 3 uchwały Nr 3 Rady Centralnego Związku

Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego z dnia 3 marca 1983 r. w sprawie zasad

przyjmowania członków, przydziału i zamiany mieszkań w spółdzielniach mieszka-

niowych.

Skoro w art. 7 wymienionej ustawy prawo do rekompensaty przyznano tylko

osobom mającym status kandydata do spółdzielni mieszkaniowej, zastrzegając przy

tym, że chodzi tylko o kandydatów objętych listami prowadzonymi przez wojewodów lub

już uprzednio zarejestrowanych w spółdzielniach mieszkaniowych w tym charakterze, to

niespełnienie tego warunku wykluczało możliwość wypłacania omawianej

rekompensaty.

Z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym w przedmiotowej

sprawie wynika, że Spółdzielnia Mieszkaniowa w A. zaprzestała prowadzenia rejestru

kandydatów już od czerwca 1982 r. W roku 1984 zaprowadziła wewnętrzny, pomoc-

niczy rejestr, w którym wpisywano osoby pełnoletnie,które zgromadziły pełny wkład

mieszkaniowy. Tomasz L. wpisany został do tego rejestru w 1984 r. Jest zatem oczy-

wiste - w ocenie Ministra Sprawiedliwości - że nie był on kandydatem do Spółdzielni

Mieszkaniowej, a jedynie wobec zawinkulowania wymaganego wkładu mieszkanio-

wego, zarejestrowano ten fakt w "wewnętrznym pomocniczym rejestrze Spółdzielni".

Rejestr ten nie miał jednak żadnego znaczenia, tak z punktu widzenia przepisów

ogólnie obowiązujących, jak i uregulowań wewnątrzspółdzielczych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przepis art. 7 ust. 1 stanowiący, że "kandydaci do spółdzielni mieszkaniowych

objęci listami prowadzonymi przez wojewodów lub zarejestrowani w spółdzielniach

mieszkaniowych, którzy do końca 1990 r. zgromadzili wymagane wkłady mieszka-

niowe..."został usytuowany w odrębnej od Prawa spółdzielczego ustawie z dnia 4

października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji

budownictwa mieszkaniowego w latach 1991 - 1995 oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 103, poz. 446 ze zm.). Przedmiotowa regulacja prawa do rekompensaty

pieniężnej na uzupełnienie wydatków poniesionych przez kandydata do spółdzielni

mieszkaniowej (art. 7 ust. 2), spowodowała w rozpoznawanej sprawie problemy inter-

pretacyjne w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo

spółdzielcze (Dz.U. Nr 30, poz. 210 ze zm.), w której ustawodawca zrezygnował z

dotychczasowego przepisu art. 175 cyt. ustawy z dnia 13 lutego 1961 r., stanowiącego

o mocy obowiązującej wszystkich uchwał związków spółdzielni, między innymi po-

wołanej w decyzjach uchwały nr 11 Rady Centralnego Związku Spółdzielni Budownic-

twa Mieszkaniowego z dnia 20 grudnia 1982 r., nakazującej spółdzielniom mieszka-

niowym zaprzestania rejestracji kandydatów na członków spółdzielni z dniem 1 stycznia

1983 r. Dodać należy, że ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze nie

zawiera ogólnych norm z zakresu prawa międzyczasowego, co w związku z art. 7 ust. 1

ustawy z dnia 4 października 1991 r. spowodowało trudności w określeniu uprawnienia

do rekompensaty pieniężnej, w szczególności w odniesieniu do kręgu osób

rejestrowanych w charakterze kandydatów do spółdzielni przez spółdzielnie

mieszkaniowe w tzw. pomocniczych rejestrach, po wejściu w życie omawianej ustawy z

1982 r.

W tym stanie prawnym określenie kręgu osób uprawnionych do przyznania

rekompensaty pieniężnej w trybie art. 7 ust. 1 wymaga w ramach wykładni intra legem -

przy zbiegu z przedmiotowymi regulacjami ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o spółdziel-

niach i ich związkach i wydanymi na jej podstawie innymi aktami o charakterze norma-

tywnym oraz obowiązującej ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze -

aby przy interpretacji omawianego przepisu nie stracić z pola widzenia zasady

domniemania racjonalności prawodawcy. Należy przyjąć, że ustawa z dnia 4

października 1991 r., w której zamieszczona jest interpretowana norma prawna,

wyczerpująco reguluje daną dziedzinę, nie pozostawiając poza zakresem swego

unormowania istotnych fragmentów tej dziedziny.

Minister Sprawiedliwości trafnie wywodzi, że pojęcie "kandydata do spółdzielni

mieszkaniowej" zawarte w przepisie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 1991 r.

jest pojęciem prawa wewnątrzspółdzielczego, które nie powinno być tłumaczone w

oderwaniu od tego prawa. Jednakże z punktu widzenia tego kryterium, w ocenie Sądu

Najwyższego, obowiązujący w chwili wydania zaskarżonej decyzji stan prawny nie

uzasadnia do zawężenia prawa do przyznania rekompensaty pieniężnej, wyłącznie

osobom zarejestrowanym w tym charakterze do dnia 1 stycznia 1983 r. - stosownie (jak

podkreśla się w rewizji ) do § 1 uchwały Nr 11 Rady Centralnego Związku Spółdzielni

Budownictwa Mieszkaniowego z dnia 20 grudnia 1982 r. Sąd Najwyższy podziela

pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w zaskarżonym wyroku, iż

uchwała ta wygasła wraz z uchyleniem ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o spółdzielniach

i ich związkach, na podstawie której została wydana.

Zauważyć należy, że obowiązująca od 1 stycznia 1983 r. ustawa z 16 września

1982 r. - Prawo spółdzielcze nie reguluje wyczerpująco problematyki spółdzielczej. W

literaturze prawniczej niekwestionowany jest pogląd, iż przepisy Prawa spółdzielczego

w istocie stanowią wyspecjalizowany dział prawa cywilnego (por. także: Mirosław

Gersdorf i Jerzy Ignatowicz "Prawo spółdzielcze-Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze -

Wydawnictwo Spółdzielcze, Warszawa 1985 r., str. 13). W wewnątrzspółdzielczych

stosunkach w kwestiach nie uregulowanych Prawem spółdzielczym lub opartym na nim

statucie będą miały zatem zastosowanie przepisy prawa cywilnego. Zarówno więc

stosunek członkostwa, jak i analizowany w sprawie stosunek pomiędzy spółdzielnią a

kandydatem - osobą ubiegającą się o przyjęcie w poczet członków [...] są oparte na

zasadzie równości stron, a domeną takich stosunków jest przecież prawo cywilne.

Powyższe założenie powinno być pomocne jako jedna z dyrektyw usuwania

ewentualnych sprzeczności pomiędzy regulacjami aktów normatywnych i poszukiwania

takich reguł interpretacyjnych, które harmonijnie winny realizować zakładane w

systemie prawnym cele, w szczególności w wymienionej wyżej ustawie z dnia 4

października 1991 r. nadającej uprawnienie do rekompensaty pieniężnej i ustawie z

dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze.

Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze utrzymując w art. 1

zasadę nieograniczonej liczby członków, w art. 205 stanowi jednocześnie, że liczba

członków oczekujących w spółdzielni na przydział lokali mieszkalnych powinna odpo-

wiadać liczbie mieszkań przewidzianych do budowy. Ustawa ta wprawdzie odchodzi od

stażu kandydackiego, w istocie jednak nadal podtrzymuje szczególną sytuację prawną,

tj. konstrukcję tzw. ekspektatywy (prawa tymczasowego) wyrażającą się w tym, że w

świetle art. 205 tej ustawy, przyjęcia do spółdzielni dokonuje się w kolejności

zgromadzenia wymaganego wkładu, zaś zasady zawierania umów i ustalania kolejności

przydziału określa statut uwzględniający wytyczne rady właściwego centralnego

związku. W porównaniu z regulacjami prawa wewnątrzspółdzielczego pod rządami

uchylonej ustawy z 1961 r., które uzależniały przyjęcie w poczet członków spółdzielni od

spełnienia obowiązku wpłacenia wkładu mieszkaniowego i odnotowania tych osób w

rejestrach spółdzielni, rejestracja osób spełniających po 1 stycznia 1983 r. (tj. z chwilą

wejścia w życie ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze) te same

wymagania i umieszczonych w tzw. rejestrze pomocniczym spółdzielni mieszkaniowej -

w rozumieniu przepisu cyt. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 1991 r.

przyznającego prawo do rekompensaty pieniężnej "kandydatom do spółdzielni

mieszkaniowych objętym listami prowadzonymi przez wojewodów lub zarejestrowanym

w spółdzielniach mieszkaniowych" - pod względem materialnoprawnych przesłanek, nie

zawiera istotnych różnic. Wpis kandydata do rejestru do spółdzielni mieszkaniowej nie

ma charakteru konstytutywnego. Jeżeli przyjąć szerokie ujęcie kręgu kandydatów

zarejestrowanych w spółdzielniach mieszkaniowych, którzy do końca 1990 r.

zgromadzili wymagane wkłady mieszkaniowe, to nie ma zatem istotnego znaczenia dla

uprawnień płynących z art. 7 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 4 października 1991 r. fakt ich

zarejestrowania w tzw. pomocniczych rejestrach.

Z wydanych na podstawie art. 205 ustawy z dnia 16 września 1982 r.

- Prawo spółdzielcze wytycznych, zawartych w uchwale nr 3 Centralnego Związku

Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego z dnia 3 marca 1983 r. w sprawie zasad

przyjmowania na członków, przydziału i zamiany mieszkań w spółdzielniach miesz-

kaniowych, nie wynika zakaz rejestrowania osób posiadających zgromadzony wkład

mieszkaniowy w charakterze kandydata w spółdzielniach mieszkaniowych. W tym

stanie prawnym spółdzielnia mieszkaniowa, prowadząca swoją działalność samodziel-

nie jako dobrowolne i samorządne zrzeszenie (art. 1 i 2 ustawy z 16 września 1982 r. -

Prawo spółdzielcze), przyjęła zainteresowanego po dniu 31 grudnia 1982 r. w

charakterze kandydata na członka spółdzielni. Fakt ten powoduje skutki określone w

art. 7 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 4 października 1991 r. Odmienny pogląd na-

ruszałby zasadę praworządności obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym.

Zasada ta wymaga, aby ograniczenie dotychczasowego uprawnienia zostało dokonane

w sposób jednoznaczny przepisem ustawowym.

Interpretacji zawężającej krąg kandydatów zarejestrowanych do dnia 1 stycznia

1983 r. nie wspiera sprawozdanie sejmowej Komisji Polityki Przestrzennej, Budowlanej i

Mieszkaniowej oraz Komisji Ustawodawczej o rządowym projekcie ustawy o

szczególnych warunkach realizacji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995

oraz o zmianie niektórych ustaw (druki nr 849, 84 i 1032) wraz z zestawieniem

poprawek zgłoszonych w debacie nad projektem tej ustawy (załącznik nr 4). Z

wymienionej dokumentacji wynika, że nie znalazł aprobaty w Sejmie RP projekt

rządowy ograniczający krąg osób uprawnionych do rekompensaty pieniężnej do kan-

dydatów do spółdzielni mieszkaniowych objętych listami prowadzonymi przez woje-

wodów, co - ze względu na treść przepisów ustawy z dnia 20 stycznia 1990 r. o zmianie

w organizacji i działalności spółdzielczości (Dz. U. z 1990 r., Nr 6, poz. 36 ze zm.) i

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 czerwca 1990 r. w sprawie zasad i trybu

przejęcia przez wojewodów list kandydatów (Dz.U. z 1990 r., Nr 40, poz. 20) - sprowa-

dzałoby się w istocie do postulowanego w rewizji nadzwyczajnej ograniczenia zakresu

kandydatów do stanu z dnia 1 stycznia 1983 r. Zwraca uwagę szczególne podkreślenie

w sprawozdaniu, iż "Ostatecznie wszystkie komisje uznały za jedynie słuszne i zasadne

objęcie ustawą wszystkich kandydatów - kandydatów do spółdzielni mieszkaniowych,

objętych listami prowadzonymi przez wojewodów i tych zarejestrowanych w

spółdzielniach mieszkaniowych". Brak jest uzasadnienia do twierdzenia, że analizowany

przepis art. 7 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 4 października 1991 r. dotyczy tylko kandydatów

objętych listami prowadzonymi przez wojewodów lub już "uprzednio" zarejestrowanych

w spółdzielniach mieszkaniowych w tym charakterze, jak wywodzi się w rewizji

nadzwyczajnej. Z zestawienia poprawek do omawianego projektu (zał. Nr 4) wynika

ponadto, że poddano również ocenie Sejmu proponowaną zmianę art. 8 przez dodanie

po wyrazach "Kandydaci o których mowa w art. 7 ust. 1" wyrazów "oraz członkowie

oczekujący na przydział mieszkania". Gdyby więc ustawodawca zamierzał ograniczyć

krąg osób uprawnionych do rekompensaty pieniężnej wyłącznie do kandydatów

zarejestrowanych w spółdzielniach mieszkaniowych do dnia 1 stycznia 1983 r.

(zważywszy na cel tej ustawy i zakres dyskusji parlamentarnej) uczyniłby to w sposób

wyraźny w przepisie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 1991 r. tak jak uczynił to

z inną przesłanką - obowiązkiem zgromadzenia wymaganego wkładu mieszkaniowego

"do końca 1990 r.".

Wnioski wypływające zarówno z wykładni celowościowej jak i systemowej

pozwalają na konkluzję, że oświadczenie statutowo uprawnionych organów spółdzielni

mieszkaniowej o przyjęciu określonej osoby w charakterze kandydata do spółdzielni po

1 stycznia 1983 r. niezależnie od rodzaju prowadzonego rejestru dla tych osób, spełnia

przesłankę "kandydata zarejestrowanego w spółdzielni mieszkaniowej" w rozumieniu

art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków

przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991 - 1995 oraz o

zmianie niektórych ustaw i jest wiążące dla organu administracji państwowej.

Powyższa ocena uzasadnia oddalenie rewizji nadzwyczajnej i wydanie wyroku

stosownie do treści art. 421 § 1 KPC i art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o

zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej - Prawo upadłościowe i prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu

postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189).

========================================