II UKN 23/96

Wyrok z dnia 6 grudnia 1996 r.

II UKN 23/96

Prowadzenie indywidualnej kancelarii adwokackiej nie może być utoż-

samiane z prowadzeniem działalności gospodarczej (§§ 41 i 43 oraz 30-40 roz-

porządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubez-

pieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia

społecznego - jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r. Nr 68, poz. 330 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie: SN Jerzy Kuźniar

(sprawozdawca), SA: Mieczysław Bareja.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 1996 r. sprawy z wniosku

Andrzeja Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w S. o zwolnienie

z obowiązku ubezpieczenia społecznego, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 10 września 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 1996 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Szczecinie, zmienił - na skutek odwołania wnioskodawcy Andrzeja Z. -

decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w S. wydaną w sprawie o objęcie

ubezpieczeniem społecznym z tytułu prowadzenia indywidualnej kancelarii adwokackiej,

w ten sposób, że "orzekł iż...Andrzej Z. nie podlega ubezpieczeniu społecznemu z tytułu

prowadzenia indywidualnej kancelarii adwokackiej".

Wnioskodawca prowadzący indywidualną kancelarię adwokacką w S., zwrócił się

do organu rentowego o uznanie, że od dnia 15 marca 1995 r. nie podlega ubez-

pieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia kancelarii adwokackiej, z tym dniem

bowiem podjął pracę w charakterze wykładowcy w Uniwersytecie S.

Decyzją z dnia 11 stycznia 1996 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w

S. załatwił wniosek odmownie, przyjmując, że wnioskodawca podlega w dalszym ciągu

ubezpieczeniu społecznemu z tytułu działalności adwokackiej, a składka

ubezpieczeniowa z tego tytułu pobierana jest na takich samych zasadach i w takiej

samej wysokości, jak w przypadku pracowników.

Sąd Wojewódzki przyjął, że prowadzenie indywidualnej kancelarii adwokackiej

nie podlega pracowniczemu ubezpieczeniu społecznemu, stanowiąc "quasi działalność

gospodarczą, prowadzoną na własny rachunek...".

Sąd Apelacyjny w Poznaniu, który rozpoznawał sprawę z powodu rewizji organu

rentowego, zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie, nie podzielając poglądu Sądu

pierwszej instancji, iż prowadzenie indywidualnej kancelarii adwokackiej jest quasi

działalnością gospodarczą. Przeczą temu przepisy art. 24 ust. 1 i art. 37 ustawy z dnia

26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm.). Przepisy te

przyznają adwokatom, także wykonującym zawód indywidualnie, prawo do świadczeń z

zaopatrzenia emerytalnego na równi z pracownikami, a w związku z tym rozporządzenie

Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz

rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (Dz. U. z 1993 r., Nr 68,

poz. 330 ze zm.) znajduje wprost zastosowanie do adwokatów prowadzących

indywidualne kancelarie. Skoro kwestia wysokości i opłacania składek na

ubezpieczenie społeczne osób prowadzących działalność gospodarczą oraz adwo-

katów została uregulowana w odrębnych rozdziałach (5 i 6), brak podstaw do utożsa-

miania prowadzenia indywidualnej kancelarii adwokackiej z działalnością gospodarczą.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją wnioskodawca. Zarzucił naruszenie prawa

materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 1

i art. 37 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124

ze zm.), przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie

wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do

ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia

społecznego (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r., Nr 68, poz. 330 ze zm.), art. 5 ustawy z

dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników (Dz. U. Nr

142, poz. 702), art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności

gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324) oraz art. 1 i art. 67 ust. 2 Konstytucji RP i wniósł

o zmianę zaskarżonego wyroku oraz oddalenie rewizji organu rentowego z

zasądzeniem od tego organu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zdaniem skarżącego, adwokat prowadzący indywidualną kancelarię (także

wspólnie z innym adwokatem) jest samodzielnym podmiotem gospodarczym, prowa-

dzącym działalność gospodarczą, stąd też podlega ubezpieczeniu na podstawie ustawy

z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność

gospodarczą oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dz. U. z 1989 r., Nr 46, poz. 250).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu pos-

tępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłoś-

ciowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego,

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. Nr 43, poz. 189) od orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego po dniu wejścia w

życie tej ustawy (po dniu 1 lipca 1996 r.) rewizję lub orzekającego co do istoty sprawy

przysługuje kasacja, z wyłączeniem spraw, w których, według tej ustawy kasacja nie

przysługuje. W rozpoznawanej sprawie więc, wobec daty i rodzaju wyroku Sądu drugiej

instancji, tak co do zasady, jak i dopuszczalności, złożenie kasacji było możliwe. Skoro

w sprawie chodzi o ustalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu, kasacja po myśli

art. 393 KPC jest przedmiotowo dopuszczalna.

Przechodząc do istoty sprawy należy zauważyć, że problematyka ubezpieczeń

społecznych adwokatów była już przedmiotem wypowiedzi orzecznictwa Sądu

Najwyższego, co trafnie podniósł Sąd Apelacyjny. W uchwale składu siedmiu sędziów z

dnia 23 stycznia 1992 r., II UZP 16/91 (OSNCP 1992 z 5 poz. 66) stwierdzono, że

"adwokat, który wykonuje zawód indywidualnie, na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia

26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (...) i ma uprawnienia emerytalne, podlega

obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z art. 24 w związku z art. 37 tej ustawy". W

uzasadnieniu uchwały wskazano, że w art. 24 i 37 ustawy - Prawo o adwokaturze oraz

art. 2 i 60 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p. zagwarantowano prawo adwokatów,

także wykonujących zawód indywidualnie, do korzystania z pełnego zakresu świadczeń

należnych pracownikowi, przy obciążeniu obowiązkiem świadczeń w ramach tego

systemu w postaci składek. Objęcie adwokatów ubezpieczeniem pracowniczym było

wyrazem ich szczególnego uprzywilejowania, a jakiekolwiek zmiany w tym zakresie

wymagają interwencji ustawodawczej. W uzasadnieniu uchwały zawarto pogląd o

podleganiu adwokatów nadal pracowniczemu ubezpieczeniu społecznemu.

Konsekwencją podzielenie tego poglądu była uchwała z dnia 9 grudnia 1994 r.,

II UZP 35/94 (OSNAPiUS 1995 Nr 9 poz. 111), w myśl której "adwokat wykonujący

zawód indywidualnie jest uprawniony do opłacania z tego tytułu składki na ubezpiecze-

nie społeczne z 50% zniżką wynikającą z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o

zatrudnieniu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 46, poz. 201

ze zm.)".

W uzasadnieniu uchwały z dnia 8 listopada 1995 r., II UZP 15/95 (OSNAPiUS

1996 Nr 11 poz. 158) Sąd Najwyższy wskazał, że Prawo o adwokaturze przyznaje

adwokatom, również wykonującym zawód indywidualnie (art. 37), prawo do świadczeń

z ubezpieczenia społecznego na równi z pracownikami. Określenie wysokości składek

na ubezpieczenie społeczne oraz zasad ustalania podstawy ich wymiaru zostało

pozostawione Radzie Ministrów (art. 24 ust. 4 Prawa o adwokaturze), która w

rozporządzeniu z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenie społeczne ...rozróżniła pracowników w pkt 1 oraz adwokatów

- w pkt 5. Określając w § 41-43 rozdziału 6 zasady ustalania wysokości i podstawy

wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne adwokatów, wskazała przepisy rozdziału

regulującego składki na ubezpieczenie społeczne pracowników, które mają

zastosowanie również do adwokatów.

W tych warunkach brak jest podstaw do "odpowiedniego" stosowania przepisów

co do składek dotyczących innej grupy osób ubezpieczonych. W świetle obowią-

zujących przepisów, skoro do wnioskodawcy należy decyzja wyboru właściwego

wymiaru czasu pracy na uczelni i wykonywania zawodu adwokata, "nie ma on możli-

wości wyboru przy opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne i ich wysokości".

Powyższe wywody - podzielane przez obecny skład sądzący - są wynikiem

wykładni przepisów art. 24 i 37 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze

(Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm.), zwartych w Dziale II ustawy, zatytułowanym "zespoły

adwokackie".

Stosownie do powyżej wskazanych przepisów, adwokaci - członkowie zespołów

adwokackich oraz odpowiednio adwokaci wykonujący zawód indywidualnie lub wspólnie

z innym adwokatem oraz ich rodziny, "mają na równi z pracownikami prawo do

świadczeń...z tytułu powszechnego zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich

rodzin", a składki na ubezpieczenie społeczne opłacają zespoły adwokackie lub sami

adwokaci o ile wykonują zawód indywidualnie lub wspólnie z innym adwokatem (art. 24

ust. 3 i 37 ustawy Prawo o adwokaturze).

Z powyższym wyraźnie korespondują art. 2 pkt 1 oraz art. 60 ustawy z dnia 14

grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40,

poz. 267 ze zm.), w myśl których świadczenia określone ustawą przysługują również

adwokatom; "z uwzględnieniem zasad przewidzianych w przepisach działu III, rozdziału

3 ustawy".

W wydanym z upoważnienia ustawy Prawo o adwokaturze (art. 24 ust. 4 oraz w

związku z art. 37) rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie

wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do

ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia

społecznego (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r., Nr 68, poz. 330 ze zm.) znajdującym w

związku z tym zastosowanie również do adwokatów (§ 1 ust. 1 pkt 5) osobno

uregulowano składki na ubezpieczenie społeczne adwokatów - także wykonujących

zawód indywidualnie lub wspólnie z innym adwokatem (rozdział 6 §§ 41-43), a osobno

składki na ubezpieczenie społeczne osób prowadzących działalność gospodarczą oraz

osób z nimi współpracujących (rozdział 5 §§ 30-40), na co trafnie zwrócił uwagę Sąd

Apelacyjny. Nie jest więc możliwe - także w związku z tym - utożsamianie prowadzenia

indywidualnej kancelarii adwokackiej z prowadzeniem działalności gospodarczej, czego

konsekwencją jest, między innymi, obowiązek opłacania składki ubezpieczeniowej

inaczej niż to przewidziano w ustawie z dnia 18 grudnia 1976 r. o ubezpieczeniu

społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin (tekst

jednolity: Dz. U. z 1989 r., Nr 46, poz. 250 ze zm.).

Wszystko to daje podstawę do stwierdzenia, że - wbrew twierdzeniom kasacji -

nie doszło do naruszenia prawa materialnego przez Sąd Apelacyjny, stąd też na

podstawie art. 393

12

KPC orzeczono jak w sentencji.

========================================