I PKN 36/96

Wyrok z dnia 11 grudnia 1996 r.

I PKN 36/96

Złożenie oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypo-

wiedzenia (art. 61 KC w związku z art. 300 KP) ma miejsce także wtedy, gdy

pracownik mając realną możliwość zapoznania się z jego treścią, z własnej woli

nie podejmuje przesyłki pocztowej zawierającej to oświadczenie.

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra (sprawozdawca), Sędziowie: SN Maria

Mańkowska, SA Mieczysław Bareja.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 1996 r. sprawy z powództwa

Michała B. przeciwko PKP Oddział Zmechanizowanych Robót Drogowych w B. o

odszkodowanie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 19 września 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Powód Michał B. wniósł do Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Białymstoku

powództwo o przywrócenie go do pracy lub zasądzenie na jego rzecz odszkodowania,

twierdząc że rozwiązanie z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia nastąpiło z

naruszeniem przepisu przewidującego, iż pracodawca może tej czynności dokonać nie

później niż w ciągu jednego miesiąca od daty zdarzenia, które stało się przyczyną

rozwiązania umowy o pracę. Pozwany zakład pracy (PKP Oddział Zmechanizowanych

Robót Drogowych w B.) wniósł o oddalenie powództwa, podając że przyczyną

rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia było pełnienie przez niego

służby dozorcy w stanie nietrzeźwości. Pismo o rozwiązaniu umowy o pracę przez

zakład pracy zostało przesłane na adres domowy powoda (dnia 23 października 1995

r.), lecz powód go nie odebrał. Sąd Pracy wyrokiem z dnia 13 czerwca 1996 r., [...],

oddalił powództwo. Z jego ustaleń wynika, że bezsporna w niniejszej sprawie jest

przyczyna rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia, gdyż powód nie

kwestionował, iż w dniu 2 października 1995 r. pełnił służbę dozorcy w stanie nie-

trzeźwości. Według Sądu Pracy nie jest zasadny zarzut powoda dotyczący naruszenia

przez zakład pracy art. 52 § 2 KP. Powód bowiem już w dniu 2 października 1995 r.

został uprzedzony o rozwiązaniu z nim umowy o pracę, a następnie w rozmowie z

naczelnikiem został poinformowany o zwolnieniu go z pracy z uwagi na jego stan

nietrzeźwości. "Decyzja" o rozwiązaniu umowy o pracę została mu wysłana za pośred-

nictwem poczty dnia 24 października 1995 r., a zatem z zachowaniem jednomie-

sięcznego terminu od daty dowiedzenia się przez zakład pracy o stanie nietrzeźwości

powoda.

Rozpoznając rewizję powoda od wyroku Sądu Pracy Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 września 1996 r., [...]

rewizję tę oddalił, uznając, iż Sąd pierwszej instancji zebrał w sposób wyczerpujący

materiał dowodowy i dokonał wnikliwej jego analizy. Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w szczególności wskazał na to, iż postępowanie dowodowe przeprowa-

dzone przez Sąd pierwszej instancji potwierdziło, że pozwany zakład pracy decyzję o

rozwiązaniu z powodem umowy o pracę na piśmie wysłał do niego za pośrednictwem

poczty. Z dowodu nadania przesyłki wynika, iż była ona wysłana pod właściwy adres, a

fakt, iż powód mimo dwukrotnego awizowania nie odebrał przesyłki z poczty nie

oznacza, że przesyłka nie została mu doręczona. Zakład pracy jest obowiązany wysłać

pracownikowi pismo pod adres znajdujący się w aktach osobowych pracownika, a

skutki wynikające stąd, że pracownik nie podejmuje przesyłki z urzędu pocztowego nie

mogą obciążać zakładu pracy. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zwrócił przy tym

uwagę, że przesyłkę awizowano 25 i 30 października 1995 r., a w tym czasie powód był

na zwolnieniu lekarskim w domu, mógł zatem odebrać przesyłkę osobiście lub przez

dorosłego domownika (żonę).

W kasacji od wyroku Sądu drugiej instancji powód zarzucił mu naruszenie prawa

materialnego, a konkretnie przepisu art. 52 KP przez jego niewłaściwe zastosowanie.

Jako jedyne uzasadnienie tego twierdzenia podał, iż "z zebranego w niniejszej sprawie

materiału dowodowego wynika, iż zakład pracy rozwiązał z powodem stosunek pracy w

trybie art. 52 KP po upływie 1 miesiąca, nastąpiło więc rażące naruszenie prawa".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona. Nie wyjaśnia się w niej w szczególności, jakie

konkretnie elementy stanu faktycznego, czy też ustalenia dowodowe świadczą o tym, iż

strona pozwana naruszyła przepis art. 52 KP (w części dotyczącej terminu, w jakim

pracodawca może skorzystać z uprawnienia do niezwłocznego zwolnienia z pracy

pracownika). Pośrednio jedynie - uwzględniając akta sprawy - można się domyślać, iż

powód kwestionuje ustalenia Sądu Pracy, które zostały uznane za prawidłowe przez

Sąd rewizyjny, że pismo o rozwiązaniu z nim umowy o pracę zostało mu doręczone i że

nastąpiło to bez przekroczenia terminu z art. 52 § 2 KP. W kasacji jednak nie

sformułowano bezpośrednio zarzutu, iż przyjęcie przez Sąd Pracy, a następnie przez

Sąd rewizyjny, że w miesięcznym terminie z art. 52 § 2 KP zostało powodowi złożone

oświadczenie woli o rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia, mimo iż nie

przyjął (podjął) przesyłki pocztowej, w której się ono znajdowało, było bezzasadne. W

konsekwencji nie kwestionuje się bezpośrednio w kasacji oceny Sądów, że w

ustalonym przez nie stanie faktycznym należało przyjąć, iż oświadczenie woli o

rozwiązaniu niezwłocznym umowy o pracę z powodem zostało mu doręczone. Brakuje

też w niej tym samym argumentacji podważającej zasadność przesłanek, na podstawie

których ocena ta została sformułowana. Stąd też ograniczając się jedynie do treści

kasacji (jej zarzutów, wniosków i uzasadnienia), należy stwierdzić, iż pogląd, że doszło

do naruszenia art. 52 KP, bo z "materiału dowodowego wynika, iż zakład pracy

rozwiązał z powodem stosunek pracy w trybie art. 52 KP - po upływie 1 miesiąca" (jest

to jedyne uzasadnienie tego twierdzenia podane w kasacji), jest gołosłowne i w związku

z tym już tylko z tego powodu powinna zostać ona oddalona.

W myśl art. 61 KC oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest

złożone, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła się zapoznać z jego treścią. Z

przepisu tego wynika, iż decydujące jest ustalenie istnienia możliwości zapoznania się

przez daną osobę z treścią złożonego jej oświadczenia woli, a nie to, czy do takiego

zapoznania się w istocie w danym przypadku dochodzi. Sądy rozpoznające niniejszą

sprawę trafnie stwierdziły, iż w stanowiącym przedmiot ich analizy i ocen stanie

faktycznym, należało uznać, iż powód w istocie miał możliwość zapoznać się z treścią

złożonego mu oświadczenia woli o rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez

wypowiedzenia. Z ustaleń Sądu Pracy wynika, że powód "unikał odbioru przesłanego

pod jego adresem pisma potwierdzającego rozwiązanie z nim umowy o pracę, licząc na

ewentualne uchylenie się od skutków nie budzącego wątpliwości ciężkiego naruszenia

obowiązków pracowniczych". W ocenie "możliwości" zapoznania się z treścią oś-

wiadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia zachowanie takie -

co słusznie pośrednio zdają się przyjmować zarówno Sąd pierwszej, jak i drugiej

instancji - nie może być pominięte, czy też uznane za nieistotne. Innymi słowy, powód

miał realną możliwość zapoznania się z treścią złożonego mu oświadczenia woli, jak-

kolwiek z możliwości tej ze swej woli nie skorzystał. To jednak, że z możliwości tej nie

skorzystał, nie ma znaczenia z punktu widzenia zastosowania art. 52 § 2 KP w związku

z art. 61 KC.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393

12

KPC orzekł jak

w sentencji.

========================================