II UKN 38/96

Wyrok z dnia 8 stycznia 1997 r.

II UKN 38/96

Przepisy określające podstawy do zaskarżenia wyroku kasacją wyłączają

dopuszczalność zgłaszania w skardze kasacyjnej nowych zarzutów,

wymagających ustaleń faktycznych (art. 393

1

w związku z art. 393

11

KPC.)

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Maria

Mańkowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 1997 r. sprawy z wniosku

Antoniego K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B. o rentę

inwalidzką, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 2 października 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wy-

rokiem z dnia 24 kwietnia 1996 r. [...] oddalił odwołanie 34-letniego wnioskodawcy

Antoniego K. od decyzji organu rentowego z dnia 2 czerwca 1995 r., odmawiającej

uprawnień do renty inwalidzkiej. Na podstawie opinii biegłych lekarzy z zakresu neu-

rologii, ortopedii, gastrologii i psychiatrii oraz biegłego rehabilitanta Sąd ustalił, że od-

wołujący jest inwalidą III grupy od dzieciństwa i stwierdzone przez biegłych schorzenia:

przebyty uraz głowy, reakcje histeryczno-roszczeniowe i niewielkie zmiany zwy-

rodnieniowe kręgu szyjnego bez upośledzenia istotnego funkcji oraz zapalenie błony

śluzowej żołądka nie stanowią pogorszenia stanu zdrowia wnioskodawcy w czasie

zatrudnienia. Schorzenia te wymagają leczenia farmakologicznego, nie stanowią jednak

przeciwwskazań do wykonywania zawodu stolarza.

W rewizji od powyższego wyroku wnioskodawca twierdzi, że w okresie pracy

przechodził okresowe badania i był dopuszczany do pracy, pracował w akordzie i czuł

się wówczas dobrze, natomiast obecnie nie może wykonywać jakiejkolwiek pracy z

uwagi na zły stan zdrowia. W momencie rozpoczynania pracy nie miał dolegliwości,

które zdaniem biegłych lekarzy ma od dzieciństwa.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem

z dnia 2 października 1996 r. oddalił rewizję i podzielił stanowisko Sądu I instancji, że

inwalidztwo wnioskodawcy istnieje od dzieciństwa i nie uległo pogorszeniu w czasie

zatrudnienia. Sąd Apelacyjny wziął pod uwagę, że stan zdrowia wnioskodawcy oceniały

w postępowaniu przed organem rentowym komisje lekarskie - Obwodowa i

Wojewódzka Komisja Lekarska d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia, w postępowaniu przed

Sądem Wojewódzkim 4 lekarzy biegłych, którzy podtrzymali swoje stanowisko także w

opinii uzupełniającej, wydanej w postępowaniu rewizyjnym. Wszystkie wymienione

wyżej zespoły lekarskie stwierdziły jednoznacznie, że wnioskodawca jest inwalidą III

grupy od dzieciństwa, inwalidztwo to spowodowane zostało niedorozwojem umysłowym

i w czasie zatrudnienia nie uległo pogorszeniu. Pozostałe schorzenia nie dają podstaw

do stwierdzenia inwalidztwa. W takiej sytuacji Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do

przyznania wnioskodawcy prawa do renty inwalidzkiej wobec nie spełnienia przesłanek

określonych w art. 32 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.).

Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok kasacją na podstawie art. 393

1

pkt 1 i

2 KPC, zarzucając obrazę art.32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. i nierozpoznanie

istoty sprawy oraz faktu, że pełnił służbę wojskową od dnia 11 lutego 1986 r. do 25

października 1987 r. i był wówczas w pełni zdrów, gdyż badające go wojskowe komisje

lekarskie nigdy nie stwierdziły inwalidztwa, które wystąpiło dopiero w wyniku pobicia go

w 1991 r. i 1993 r., tj. w okresie pracy zarobkowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Apelacyjny, jako Sąd II instancji prawidłowo oddalił rewizję wnioskodawcy,

bowiem ustalenia swoje poczynił na podstawie niewadliwej oceny całokształtu

zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonanej przez Sąd I instancji i prze-

prowadził również dowód uzupełniający w postaci łącznej opinii 4 biegłych lekarzy

specjalistów z zakresu wszystkich schorzeń wnioskodawcy.

Na podstawie wszystkich opinii biegłych lekarzy, w których jednoznacznie

stwierdzono, że zgłaszane przez wnioskodawcę schorzenia nie powodują inwalidztwa

żadnej grupy, a stwierdzone inwalidztwo III grupy istnieje od dzieciństwa z powodu

niedorozwoju umysłowego - Sąd Apelacyjny słusznie uznał, że brak jest przesłanek z

art. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 ze zm.) do przyznania wnioskodawcy prawa do renty

inwalidzkiej.

Zarzut kasacyjny odnośnie naruszenia prawa materialnego jest zatem bezza-

sadny. Natomiast odnośnie do drugiego zarzutu, zgłoszonego na podstawie art. 393

1

pkt 2 KPC, Sad Najwyższy zauważa, że art. 391

1

i art. 393

11

KPC, jako przepisy okreś-

lające podstawy do zaskarżenia wyroku kasacją, wyłączają dopuszczalność zgłaszania

w skardze kasacyjnej nowych zarzutów wymagających ustaleń faktycznych. Oznacza

to, że Sąd Najwyższy rozpoznając kasację działa jedynie w ramach stanu faktycznego

ustalonego już w postępowaniu przed sądem I i II instancji.

W trakcie postępowania sądowego wnioskodawca nie zgłaszał dowodów z

badań wojskowych komisji lekarskich na okoliczność, że niedorozwój umysłowy nie

występował u niego w okresie odbywania służby wojskowej, nie wskazywał również, że

schorzenie to wystąpiło dopiero w latach 90-tych po urazach, co do których brak jest

również potwierdzenia jakimś dowodem w sprawie. Sąd Apelacyjny nie naruszył zatem

przepisów postępowania w sytuacji, gdy nie stanowiło to przedmiotu zarzutów

rewizyjnych i o powyższych okolicznościach nie był powiadomiony w rewizji.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że kasacja nie ma uspra-

wiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 393

12

KPC.

========================================