II UKN 89/96

Wyrok z dnia 14 lutego 1997 r.

II UKN 89/96

Ogólnikowa polemika z prawidłową sędziowską oceną materiału dowo-

dowego (art. 233 § 1 KPC) nie stanowi uzasadnionej podstawy kasacji.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Maria Tyszel (sprawoz-

dawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 1997 r. sprawy z wniosku

Klemensa G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o rentę

inwalidzką, w związku z wypadkiem przy pracy na skutek kasacji wnioskodawcy od

wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia

13 września 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację

U z a s a d n i e n i e

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie wyrokiem z

dnia 25 czerwca 1996 r. [...] oddalił odwołanie Klemensa G., urodzonego 15 kwietnia

1924 r., od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w S. z dnia 1 marca

1995 r., którą odmówiono wnioskodawcy przyznania renty inwalidzkiej w związku z

wypadkiem przy pracy, jakiemu uległ w dniu 19 listopada 1960 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po roz-

poznaniu sprawy na skutek rewizji wnioskodawcy, wyrokiem z dnia 13 września 1996 r.

rewizję oddalił.

W kasacji wniesionej od tego wyroku, pełnomocnik wnioskodawcy, na podstawie

art. 393

1

pkt 2 KPC zarzucił, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem

przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 233

§ 1, 286, 290 § 1 i 232 KPC i wnosił o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego

go wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając sprawę Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Wprowadzenie ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania

cywilnego... (Dz. U. Nr 43, poz. 189), w miejsce rewizji nadzwyczajnej, instytucji kasacji

uprawniającej na podstawie przepisu art. 393 KPC do zaskarżenia do Sądu

Najwyższego wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i

kończących postępowanie w sprawie, nie oznacza, że Sąd Najwyższy stał się sądem

powszechnym trzeciej instancji. Ograniczenia możliwości wnoszenia kasacji zawarte są

zarówno w przepisie art. 393 KPC (wyłączenia przedmiotowe), jak również w prze-

pisach dotyczących wymogów formalnych. Ustawodawca, wymieniając w art. 3931

KPC

podstawy kasacyjne, równocześnie w przepisie art. 393

3

określił, że kasacja powinna

nie tylko czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, lecz

również zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W rozpoznawanej kasacji, opartej na zarzucie naruszenia przepisów postępo-

wania mających istotny wpływ na wynik sprawy, powołano art. 233 § 1 KPC stanowiący

zasadę swobodnej oceny dowodów przez sąd orzekający, który te dowody

przeprowadził oraz przepisy art. 286, 290 § 1 i 232 KPC. Przepisy te określają, w

zakresie postępowania dowodowego, niektóre z uprawnień sądu orzekającego mery-

torycznie, a więc - w zasadzie - sądu pierwszej instancji, a sądu drugiej instancji jedynie

wówczas, gdy uzupełnia postępowanie dowodowe we własnym zakresie. Uzasadnienie

rozpatrywanej kasacji sprowadza się do polemiki z opinią biegłych i opartymi na niej

ustaleniami Sądu pierwszej instancji, zaakceptowanymi przez Sąd Apelacyjny, oraz do

przedstawienia własnej oceny co do przyczyny inwalidztwa wnioskodawcy.

Sąd Najwyższy w swym orzecznictwie przyjął pogląd, że kasacja, w której zarzut

naruszenia przepisów postępowania opiera się na własnej ocenie zebranego w sprawie

materiału dowodowego, nie zawiera uzasadnionych podstaw (wyrok z dnia 17 grudnia

1996 r., III CKN 20/96), oraz że: "(...) kasacja wniesiona z podstawy przewidzianej

przez art. 393

1

pkt 2 KPC podlega oddaleniu, jeżeli podstawa ta została uzasadniona

wyłącznie naruszeniem przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji (wyrok z

dnia 20 grudnia1996 r., III CKN 21/96). Natomiast w postanowieniu z dnia 29 stycznia

1997 r., I CKN 58/96 Sąd Najwyższy podkreślił, że nie może być podstawą kasacji

zarzut zaniechania przeprowadzenia dowodu, jeżeli wniosek o jego dopuszczenie nie

został złożony w trakcie postępowania.

Skład Sądu Najwyższego orzekający w niniejszej sprawie w całej rozciągłości

podziela przedstawione wyżej stanowiska. Podniesiony w rozpatrywanej kasacji zarzut

naruszenia przez Sąd orzekający zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z

przepisu art. 233 § 1 KPC, jest tak ogólnikowy, że nie może uzasadniać uwzględnienia

kasacji. Podkreślić należy, że sam fakt, iż zaskarżone orzeczenie jest niekorzystne dla

wnioskodawcy,który w rewizji do Sądu Apelacyjnego stwierdził, że skoro uległ

wypadkowi i doznał uszkodzenia narządu słuchu. "(...), to Sąd Wojewódzki był

zobowiązany przyznać mu rentę inwalidzką wypadkową", nie oznacza potwierdzenia

zasadności podstaw kasacyjnych. Słusznie podkreślił Sąd Apelacyjny, że prawo do

renty inwalidzkiej z wypadku przy pracy nie przysługuje wówczas, gdy jego następstwa

nie powodują inwalidztwa w rozumieniu przepisów szczegółowo omówionych w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał, że brak jest usprawiedli-

wionych podstaw kasacji i z mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 393

12

KPC

orzekł jak w sentencji wyroku.

========================================