I PKN 58/97

Wyrok z dnia 21 marca 1997 r.

I PKN 58/97

Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami zaskarżonego wyroku, jeżeli brak

jest zarzutu uchybienia konkretnemu przepisowi proceduralnemu.

Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Kazimierz

Jaśkowski, Walerian Sanetra (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 marca 1997 r. sprawy z powództwa

Wiesława P. przeciwko SGL Carbon Spółka Akcyjna w N.S. o przywrócenie do pracy,

na skutek kasacji powoda, od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Krakowie z dnia 7 listopada 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Powód Wiesław P. wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 7 listopada 1996 r. [...], którym Sąd ten

zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji (Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Nowym Sączu

z dnia 15 lipca 1996 r. [...]), w ten sposób, że oddalił powództwo Wiesława P. o

przywrócenie go do pracy u strony pozwanej SGL Carbon Group SA w N.S.

(poprzednio "P." SA). Jako podstawę kasacji wskazano naruszenie prawa ma-

terialnego, a konkretnie art. 10 i 12 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 ze zm.),

oraz naruszenie przepisów postępowania, "które to uchybienie miało wpływ istotny na

wynik sprawy, poprzez ustalenie, iż powód został zwolniony z przyczyn eko-

nomicznych".

Z ustaleń dokonanych w toku postępowania sądowego wynika, że powód był

zatrudniony u strony pozwanej od czerwca 1972 r. w dziale zaopatrzenia. Z dniem 1

stycznia 1996 r. wskutek zmiany schematu organizacyjnego część pracowników biura

zakupów przeniesiono do nowej komórki (przygotowania remontów i inwestycji). W dniu

5 lutego 1996 r. powód otrzymał pismo o powierzeniu mu stanowiska samodzielnego

ekonomisty w tej komórce. Czynności wykonywane dotychczas przez powoda zostały

powierzone innym pracownikom. Zmiany schematu organizacyjnego były następstwem

zawartego przez stronę pozwaną porozumienia w sprawie zasad polityki kadrowej i

gospodarczej. Na podstawie tego porozumienia prezes zarządu w dniu 13 lutego 1995

r. wydał zarządzenie w sprawie zmniejszenia zatrudnienia w roku 1996 w "P." SA (w

załączniku do tego zarządzenia zostały określone kryteria doboru pracowników, którzy

mieli zostać zwolnieni). Pismem z dnia 12 marca 1996 r. powodowi wypowiedziano

umowę o pracę powołując się na zmniejszenie zatrudnienia z przyczyn ekonomicznych i

organizacyjnych. Konsekwencją sprzedaży większości akcji spółki "P." SA koncernowi

SGL Carton Group była konieczność dokonania zmian organizacyjnych, których celem

było maksymalne obniżenie kosztów, a tym samym zwiększenie zysku przez redukcję

zatrudnienia. Redukcja zatrudnienia nastąpiła w skali całego przedsiębiorstwa i

wyrażała się w likwidacji szeregu komórek organizacyjnych i stanowisk pracy. Od 1

stycznia 1996 r. do 25 kwietnia 1996 r. pracę utraciło 18 pracowników, przy czym

planowano dalsze zwolnienia. Stanowisko pracy powoda zostało zlikwidowane, gdyż

zadania objęte jego zakresem czynności zostały przydzielone (rozpisane) innym

pracownikom. Czynności, które wykonywał powód będąc zatrudniony w biurze

zakupów, po jego likwidacji, zostało rozdzielone pomiędzy pracowników nowej komórki

organizacyjnej (przygotowania remontów i inwestycji).

W uzasadnieniu kasacji powód nie wskazuje przepisów prawa procesowego,

które miałyby świadczyć, iż w toku postępowania sądowego doszło do uchybień

proceduralnych. Jego wywody sprowadzają się natomiast częściowo do polemiki z

ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, a

częściowo z kwalifikacją (oceną) prawną ustalonych przezeń faktów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty kasacji nie mogą być uwzględnione. Wskazuje się w niej, że wyrok Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych narusza przepisy postępowania, ale nie precyzuje się

na czym naruszenie to konkretnie polegało i jaki konkretny przepis postępowania został

przez ten Sąd pogwałcony. Z tego też powodu zarzut naruszenia przepisów

proceduralnych w toku postępowania kasacyjnego w ogóle nie mógł być brany pod

uwagę. W związku z zarzutem naruszenia prawa materialnego, powód kwestionuje

ustalenia faktyczne dotyczące likwidacji jego stanowiska, co jednak nie może mieć

znaczenia przy rozpoznawaniu kasacji, gdyż Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami

dokonanymi w zaskarżonym wyroku w zakresie, w jakim dotyczą one faktycznej

podstawy rozstrzygnięcia, jeżeli jednocześnie brak jest zarzutu, iż są to ustalenia

błędne z uwagi na uchybienia konkretnemu (konkretnym) przepisowi proceduralnemu.

Innymi słowy oznacza to, że przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej brak jest możliwości

i podstaw do kwestionowania dokonanego przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

ustalenia, że stanowisko powoda w rzeczywistości zostało zlikwidowane, jak też

twierdzenia, iż nastąpiło to w związku z przeprowadzoną przez stronę pozwaną zmianą

swej wewnętrznej struktury organizacyjnej, która miała na celu zmniejszenie

zatrudnienia, stanowiącego drogę do poprawy wyników ekonomicznych (obniżenia

kosztów działalności). Wychodząc z założenia, iż nie ma podstaw formalnoprawnych do

kwestionowania ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w toku postępowania wywołanego skargą kasacyjną powoda, należy

jednocześnie stwierdzić, że kwalifikacja (ocena) prawna tych ustaleń w kategoriach

pojęciowych zawartych w ustawie z 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach

rozwiązywania stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy przyjęta przez

ten Sąd, nie nasuwa zastrzeżeń. Nie ulega bowiem wątpliwości, że motywem

dokonywanych zwolnień pracowników przez stronę pozwaną były wewnętrzne zmiany o

charakterze organizacyjnym, których przyczyną i celem były względy natury

ekonomicznej (konieczność zmniejszenia kosztów działalności). Powód został - obok

innych pracowników - zwolniony z pracy w następstwie tego typu działań podjętych

przez stronę pozwaną, nie zaś z jakiegoś innego powodu.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 393

12

KPC orzekł jak

w sentencji.

========================================