II UKN 50/97

Wyrok z dnia 4 kwietnia 1997 r.

II UKN 50/97

Zarzut naruszenia przepisów postępowania przez organ rentowy nie

stanowi uzasadnionej podstawy kasacyjnej.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie SN: Barbara

Wagner, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 1997 r. sprawy z wniosku

Artura S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o rentę

inwalidy wojennego, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z dnia 3 września 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem

z dnia 3 września 1996 r. oddalił rewizję Artura S. od wyroku Sądu Wojewódzkiego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 13 listopada 1995 r.,

którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego odmawiającej

wnioskodawcy prawa do renty inwalidy wojennego. Z akt sprawy wynika, że Artur S.

wystąpił w dniu 26 kwietnia 1995 r. do organu rentowego z wnioskiem o przyznanie mu

renty inwalidy wojennego. Do wniosku dołączył zaświadczenie Urzędu do Spraw

Kombatantów i Osób Represjonowanych potwierdzające jego działalność kombatancką

w latach 1943-45.

Obwodowa i Wojewódzka Komisja Lekarska do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia

oraz Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzekły, że między rozpoznanymi u

wnioskodawcy schorzeniami czyniącymi go inwalidą II grupy a działaniami wojennymi

nie ma związku.

Sąd Wojewódzki, rozpatrując odwołanie wnioskodawcy od decyzji odmawiającej

mu prawa do renty inwalidy wojennego, dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy

sądowych internisty i neurologa. Biegli w opinii wydanej na podstawie badania oraz

przedstawionej dokumentacji orzekli, że wnioskodawca nie jest inwalidą w związku z

działaniami wojennymi, ani z okresem represji powojennych.

Sąd Apelacyjny rozpatrując rewizję wniesioną od wyroku Sądu I instancji do-

puścił dowód z opinii biegłych psychiatry i psychologa celem ustalenia, czy wniosko-

dawca jest inwalidą w związku z działaniami wojennymi. Biegli po przeprowadzeniu

badania i zapoznaniu się z dokumentacją lekarską stwierdzili, że badany nie jest in-

walidą w związku z działaniami wojennymi.

Sąd Apelacyjny oddalając rewizję uznał, że wnioskodawca nie jest inwalidą

żadnej grupy w związku z działaniami wojennymi, tym samym brak jest podstaw do

przyznania wnioskodawcy renty inwalidzkiej na podstawie art. 7 pkt 5 i art. 9 ustawy z

dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin

(jednolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.).

W skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie przepisów

postępowania polegające na tym, że Wojskowa Komisja Lekarska wydała orzeczenie

bez przeprowadzenia badania wnioskodawcy i w związku z tym wnosił o uchylenie

wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Powołana w kasacji podstawa nie odnosi się do wyroku wydanego przez Sąd II

instancji ani nawet do wyroku Sądu I instancji. Kasacja podnosi zarzut naruszenia

postępowania w postępowaniu przed organem rentowym. Niezależnie od tego, że w

postępowaniu tym nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania cywilnego,

kasacja nie powołuje przepisu, który - jej zdaniem - został naruszony przez sąd drugiej

instancji.

Zgodnie z art. 392 § 1 KPC kasacja do Sądu Najwyższego przysługuje stronie od

wyroku lub postanowienia, wydanych przez sąd drugiej instancji i kończących

postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 393

3

KPC kasacja powinna czynić zadość

wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, zawierać przytoczenie podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym jest aby podstawy kasacyjne były okreś-

lone precyzyjnie i szczegółowo. Skutecznie można się w kasacji powoływać na naru-

szenie przepisów postępowania przed sądem II instancji. Tego nie czyni rozpatrywana

kasacja. Nie można natomiast skutecznie powoływać się w kasacji na naruszenie prze-

pisów postępowania przed sądem pierwszej instancji, jeżeli nie "przeniosło się" ono na

wynik postępowania w drugiej instancji. Całkowicie niedopuszczalne jest powoływanie

się w kasacji na postępowanie przed organem rentowym.

Niezależnie od powyższych rozważań Sąd Najwyższy zwraca uwagę, że nawet

gdyby w toku postępowania przed sądem II instancji wystąpiło naruszenie przepisów

proceduralnych, co w sprawie rozpatrywanej nie miało miejsca, kasacja byłaby

uzasadniona tylko wtedy, gdyby wada taka mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie w sprawie wnioskodawcy było niewadliwe.

Kierując się przytoczonymi względami Sąd Najwyższy na mocy art. 393

12

KPC

orzekł jak w sentencji.

========================================