I PKN 89/97

Wyrok z dnia 11 kwietnia 1997 r.

I PKN 89/97

Brak obowiązku wykonywania poleceń przemawia przeciwko możliwości

uznania stosunku prawnego za stosunek pracy (art. 22 § 1 KP).

Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Adam

Józefowicz, Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 1997 r. sprawy z powództwa

Roberta H. przeciwko SMS "C." Spółce z o.o. w S. o zapłatę, na skutek kasacji powoda od

wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z dnia

24 września 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Powód Ryszard H., w sprawie przeciwko SMS "C." Sp. z o.o. w S. o zapłatę

wynagrodzenia i zwrot kosztów używania samochodu prywatnego do celów służbowych,

wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Szczecinie z dnia 24 września 1996 r. [...] Zaskarżonym wyrokiem oddalono rewizję powoda

od wyroku Sądu I instancji, oddalającego powództwo. Kasacja opiera się na zarzucie

naruszenia art. 83 § 1 KC (w związku z art. 300 KP), polegającym na niezastosowaniu tego

przepisu, oraz na zarzucie naruszenia art. 233 § 1 KPC, polegającym "na sprzeczności ustaleń

Sądu z wnioskami, jakie Sąd wyciągnął z poczynionych ustaleń faktycznych". Twierdzi się w

kasacji, że powoda łączył z pozwaną Spółką stosunek pracy, który uzasadnia dochodzone

roszczenia, natomiast zawarta przez powoda z dwiema innymi osobami umowa spółki

cywilnej "D." była czynnością pozorną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja nie jest uzasadniona.

Oba Sądy trafnie przyjęły, że powód nie był pracownikiem pozwanej, lecz

wspólnikiem w spółce cywilnej "D.", świadczącej usługi na rzecz pozwanej sp. z o.o. "C.".

Powód złożył oświadczenie woli o przystąpieniu do spółki cywilnej zdając sobie sprawę z

jego treści i przez długi czas ta sytuacja satysfakcjonowała go. Zamierzał on bowiem w

przyszłości zostać wspólnikiem w pozwanej Spółce, a powstanie spółki cywilnej miało na

celu umożliwienie zebrania pieniędzy na kupno udziałów spółki "C.". Powód wykonywał

swoje czynności samodzielnie i - jak wynika z ustaleń Sądów - nie był podporządkowany

żadnym pracownikom pozwanej Spółki. Nie miał on ustalonego na liście płac

wynagrodzenia, a jego zarobki w całości zależały od ekonomicznych wyników jego

działalności. Ryzyko gospodarcze obciążało zatem powoda, a nie pozwaną Spółkę. Te

okoliczności, a także brak wyznaczonego miejsca i czasu pracy, trafnie skłoniły oba Sądy do

uznania, że umowa spółki cywilnej nie była czynnością pozorną, mającą na celu ukrycie

stosunku pracy. Przemawia za tym w szczególności brak obowiązku wykonywania poleceń

(art. 22 § 1 i art. 100 § 1 KP).

Także nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC. Przepis ten dotyczy

bowiem sposobu oceny wiarygodności dowodów, a nie wniosków, jakie sąd wyciąga z

ustalonego stanu faktycznego.

Z tych względów na podstawie art. 39312

KPC orzeczono jak w sentencji.

========================================