I PKN 219/97

Wyrok z dnia 20 sierpnia 1997 r.

I PKN 219/97

Wskazanie jako podstawy kasacyjnej naruszenia nie istniejących prze-

pisów prawa materialnego uniemożliwia kontrolę kasacji w tym zakresie.

Przewodniczący Prezes SN: Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Maria

Mańkowska (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 1997 r. sprawy z powództwa

Zdzisława B., Antoniego W., Stanisława O. i Ryszarda G. przeciwko Spółdzielni Kółek

Rolniczych w K. w likwidacji o zapłatę, na skutek kasacji powodów od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze z dnia 19

lutego 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Zielonej Górze z dnia 19 lutego 1997 r. zmieniony został wyrok Sądu Rejonowego-Sądu

Pracy w Nowej Soli z dnia 8 listopada 1996 r. w ten sposób, że powództwa likwidatorów

Zdzisława B., Antoniego W., Stanisława O. i Ryszarda G. o wynagrodzenie za pracę za

okres od listopada 1993 r. przeciwko Spółdzielni Kółek Rolniczych w K. w likwidacji

zostały w całości oddalone.

Sąd Wojewódzki, po uzupełnieniu postępowania dowodowego ustalił, że strony

zawarły w dniu 29 lipca 1991 r. umowy o pracę na stanowiskach likwidatorów - na czas

określony do czasu zakończenia likwidacji Spółdzielni. Sąd Wojewódzki w Zielonej

Górze wyrokiem z dnia 2 lutego 1993 r. [...] uchylił uchwałę Walnego Zgromadzenia

członków pozwanej Spółdzielni z dnia 14 sierpnia 1992 r., którą powodowie zostali

odwołani, jako likwidatorzy Spółdzielni. Stosunek pracy został jednak rozwiązany z

powodami z dniem 30 września 1992 r. i po tej dacie nie doszło do restytucji stosunku

pracy.

W dniu 2 października 1992 r. wszyscy powodowie otrzymali pisma Rady Nad-

zorczej o rozwiązaniu z nimi umowy o pracę bez wypowiedzenia i wystąpili z powódz-

twami, ostatecznie żądając wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.

Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone postanowieniem Sądu Rejono-

wego w Nowej Soli z dnia 24 października 1996 r. [...].

Sąd Wojewódzki uznał, że powodom nie przysługuje wynagrodzenie za pracę za

okres od listopada 1993 r. do czerwca 1996 r., a powodowi Zdzisławowi B. - do stycznia

1995 r., gdyż podstawą tych roszczeń nie była umowa o pracę. Powodowie wykonywali

czynności likwidacyjne w spornym okresie na innych zasadach niż w ramach umowy o

pracę, jednakże ewentualnych roszczeń na zasadach przepisów prawa spółdzielczego,

czy prawa cywilnego mogą dochodzić w drodze powództwa cywilnego.

Powyższy wyrok zaskarżyli powodowie kasacją, zarzucając naruszenie prawa

materialnego przez błędną wykładnię art. 8

7

, 13

13

, 18, 80

5

i 84 Kodeksu pracy przez

przyjęcie, że mimo wykonywania obowiązków likwidatorów nie przysługuje im wynagro-

dzenie oraz art. 316 § 1 KPC przez przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy

stanowi dostateczną podstawę do uchylenia wyroku Sądu Rejonowego w Nowej Soli i

oddalenia powództwa. Powodowie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i

zasądzenie na ich rzecz wynagrodzeń z odsetkami, ewentualnie o przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393

11

KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach ka-

sacji, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpozna-

wanej sprawie Sąd Najwyższy nie stwierdził nieważności postępowania, zatem pos-

tępowanie kasacyjne polegało jedynie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych,

którymi jest związany. Wskazanie przez powodów, jako podstawy kasacyjnej, nieis-

tniejących przepisów prawa materialnego, to jest art. art. 8

7

, 13

13

i 80

5

Kodeksu pracy,

uniemożliwia kontrolę sądową kasacji w tym zakresie i czyni skargę w tej części nie

nadającą się do rozwinięcia postępowania kasacyjnego (por. uchwałę składu siedmiu

sędziów SN z dnia 30 kwietnia 1938 r., C.III. 31/37 - Zb. O. 1938, poz. 303,

postanowienie SN z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN 24/96 - OSNAPiUS 1997 nr 13 poz.

242).

Niezasadnie również powołano w kasacji art. 18 i 84 Kodeksu pracy, które do-

tyczą stosunku pracy, skoro z ustalonego przez Sąd drugiej instancji stanu faktycznego

wynika, że w okresie objętym kasacją nie doszło do restytucji stosunku pracy. Sąd

Najwyższy w toku postępowania kasacyjnego nie może zmieniać ustaleń faktycznych

dokonanych przez sądy niższej instancji, działa zatem w ramach ustalonego stanu

faktycznego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia.

W kasacji powodów nie powołano przepisów prawa materialnego ani proceso-

wego, które miały być naruszone przy ustalaniu stanu faktycznego przez Sąd Wo-

jewódzki. Nie można więc uznać, że w sprawie doszło do naruszenia powołanego w

kasacji art. 316 KPC, który w obecnym brzmieniu prawnym stanowi, że po zamknięciu

rozprawy sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy, istniejący w chwili

zamknięcia rozprawy. Sąd Wojewódzki nie naruszył tego przepisu w sytuacji, gdy

wydany wyrok został oparty o stan faktyczny, istniejący w chwili zamknięcia rozprawy i

ustalony po uzupełnieniu przez ten Sąd postępowania dowodowego.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że kasacja powodów nie ma

usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 393

12

KPC.

========================================