II UKN 262/97

Wyrok z dnia 26 września 1997 r.

II UKN 262/97

Dopuszczalny jest zarzut kasacji, że sąd II instancji naruszył przepis art.

233 § 1 KPC przez błędne przyjęcie, iż sąd I instancji w ramach swobodnej

oceny dowodów wnikliwie ocenił materiał dowodowy (art. 382 KPC).

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie SN: Maria Tyszel,

Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 26 września 1997 r. sprawy z wniosku

Stanisława B. przeciwko Polskim Kolejom Państwowym-Oddziałowi Drogowemu w

O. o sprostowanie protokołu powypadkowego, na skutek kasacji powoda od wyroku

Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Olsztynie z dnia 27

stycznia 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Powód Stanisław B. w kasacji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z

dnia 27 stycznia 1997 r. [...] oddalającego apelację powoda od wyroku Sądu Rejono-

wego w Olsztynie z dnia 25 października 1996 r. [...] oddalającego powództwo

Stanisława B. o sprostowanie protokołu powypadkowego przez ustalenie, że 14 lute-

go 1994 r. powód uległ wypadkowi przy pracy w postaci dyskopatii, zarzucił zaskar-

żonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie

art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 105 ze zm.) przez

przyjęcie, że wypadek, któremu uległ powód nie jest wypadkiem przy pracy oraz na-

ruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 KPC przez ustalenie, że Sąd Rejo-

nowy dokonał wnikliwej i rzetelnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w

ramach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy ocena ta jest dowolna i przekracza

granice swobodnej oceny dowodów. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o uchylenie poprzedzają-

2

cego go wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 25 października 1996 r. i prze-

kazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W ocenie skarżącego nie wszystkie okoliczności sprawy da się udowodnić

„jednoznacznie i całkowicie.” Są to wymagania nierealne, a żądanie dokładnego i

jednoznacznego udowodnienia swoich racji jest „postulatem życzeniowym i niereal-

nym.” Gdyby Sąd Wojewódzki posługiwał się kryteriami takimi jak „poczucie sensu,

logiki i dobrej wiary”, to treść wyroku powinna być inna. Powód nie zgadza się z

twierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu Wojewódzkiego, że zapisy w

kartach pracy odzwierciedlają stan faktyczny, bowiem powód wykazał, że zapisy te

wielokrotnie nie pokrywały się z rzeczywistością. Nie zdołano tego wprawdzie wyka-

zać w przypadku powoda, ale skoro wykazał to w innych przypadkach to uzasadnio-

ny jest wniosek, że w jego przypadku mogło być tak samo. Nie jest trafne stwierdze-

nie, że powód w dniu 14 i 15 lutego 1994 r. nie zgłaszał żadnych dolegliwości bólo-

wych oraz że nie istniały żadne przeszkody, aby powód w tych dniach zgłosił fakt

doznania urazu przy wykonywanych pracach. Jest to bowiem interpretacja dowolna i

na niekorzyść powoda.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący zarzuca, że Sąd drugiej instancji naruszył art. 233 § 1 KPC przez

błędne przyjęcie, iż Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej i rzetelnej oceny mate-

riału dowodowego w ramach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy według wno-

szącego kasację ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest dowolna i prze-

kracza granice swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu Najwyższego zarzut taki

jest dopuszczalny i podlega rozpoznaniu przez sąd kasacyjny, bowiem zarzut skarżą-

cego jest skierowany w istocie przeciwko wyrokowi Sądu drugiej instancji, który orze-

kał na podstawie materiału dowodowego zebranego w pierwszej instancji (art. 382

KPC). Skoro Sąd Wojewódzki ocenił zebrany w pierwszej instancji materiał dowodo-

wy i uznał, iż ocena tego materiału dokonana przez Sąd Rejonowy jest „logicznie

spójna i w pełni przekonywająca”, „dokonana w ramach swobodnej, acz nie dowolnej

oceny”, to mimo iż skarżący nie powołał przepisu art. 382 jako podstawy kasacyjnej

należało uznać, że z uwagi na treść przepisu art. 233 § 1 KPC, który odnosi się do

oceny „zebranego materiału”(dowodowego) kasacja jest w tym zakresie dopuszczal-

3

na.

Zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 233 § 1 KPC nie zasługuje na

uwzględnienie. Skarżący nie wykazał bowiem, aby Sąd Wojewódzki przekroczył gra-

nice swobodnej oceny dowodów, a nadto aby naruszenie to mogło mieć decydujący

wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych zawiera nieuprawnioną

polemikę skarżącego z ocenami i ustaleniami Sądu lub ogranicza się do stawiania

nieumotywowanych bliżej hipotez i przypuszczeń. Za taką polemikę należy uznać

kwestionowanie poglądu Sądu Wojewódzkiego, że zapisy w kartach pracy odzwier-

ciedlają stan faktyczny przy jednoczesnym stwierdzeniu, że pogląd ten jest trafny w

odniesieniu do powoda. Podobnie należy ocenić zarzut, że błędne jest twierdzenie

Sądu, że powód w dniu 14 i 15 lutego 1994 r. nie zgłaszał żadnych dolegliwości bólo-

wych, czemu zdaniem skarżącego przeczą zeznania świadków Tomasza S. i

Eugeniusza M. oraz, że nietrafne jest stwierdzenie Sądu, iż nie istniały żadne przesz-

kody do tego, aby powód tak w dniu 14 lutego, jak i 15 lutego 1994 r. zgłosił fakt doz-

nania urazu przy wykonywanych pracach, ponieważ jest to „interpretacja dowolna i

na niekorzyść powoda.” Skarżący nie wykazał w żadnym z tych przypadków, że oce-

na zebranego materiału dowodowego była dowolna, lecz jedynie polemizował ze

stwierdzeniami Sądu powziętymi w wyniku dokonania tej oceny, co sprawia, że kasa-

cja nie ma usprawiedliwionych podstaw w tym zakresie.

Zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadcze-

niach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 30,

poz. 105 ze zm.) nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu kasacji nie przeds-

tawiono żadnych argumentów prawnych przemawiających za trafnością tego zarzutu

ze względu na błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie przez Sąd przepisu

art. 6 ust. 1 tej ustawy. Wnoszący kasację, jak się zdaje, nie docenił doniosłości za-

wartego w przepisie art. 3931

KPC zróżnicowania podstaw kasacyjnych wychodząc

zapewne z założenia, że ewentualne uwzględnienie przez Sąd Najwyższy zarzutu

naruszenia art. 233 § 1 KPC sprawi, że kasacja będzie miała usprawiedliwione pods-

tawy także w zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Jeżeli zatem skar-

żący przedstawił zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, to był obowiązany

wykazać, że Sąd dokonał błędnej wykładni przepisu lub zastosował ten przepis nie-

właściwie. Skoro tego nie uczynił należało uznać, że zarzut naruszenia art. 6 ust. 1

ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych nie ma

usprawiedliwionych podstaw.

4

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

========================================