III RN 45/97

Wyrok z dnia 24 września 1997 r.

III RN 45/97

Przepis art. 40 ustawy z dnia 25 października 1974 r. Prawo budowlane

(Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) wykluczał możliwość legalizacji obiektu budowla-

nego wybudowanego niezgodnie z przepisami, jeżeli spełnione były określone w

art. 37 Prawa budowlanego przesłanki prawne uzasadniające wydanie decyzji o

przymusowej rozbiórce tego obiektu.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Janusz Łętowski,

Andrzej Wasilewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 24 września 1997 r. sprawy ze skargi

Janiny T. i Lecha T. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 15 lipca 1994 r. [...] w przedmiocie

nakazania rozbiórki garażu, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu

Administracyjnego w Warszawie [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-

Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 20 marca 1997 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

U z a s a d n i e n i e

Kierownik Urzędu Rejonowego w Z. decyzją z dnia 16 czerwca 1994 r. [...]

wydaną na podstawie art. 40 w związku z art. 54 ust. 1 i art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24

października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał

inwestorowi - Janinie T. podjęcie czynności niezbędnych w celu legalizacji samowolnie

wybudowanego garażu samochodowego na nieruchomości położonej w Z. przy P.T.

W wyniku rozpatrzenia wniesionych od tej decyzji odwołań, Wojewoda Ł. decyzją

z dnia 15 lipca 1994 r. [...] uchylił decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. w

całości i na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazał Janinie T. i

Lechowi T., który na mocy aktu darowizny stał się również wpółwłaścicielem nie-

ruchomości, rozbiórkę samowolnie wzniesionego garażu w terminie do dnia 31 sierpnia

1994 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, między innymi, że

istniejący garaż został wybudowany w sposób, który nie czyni zadość przepisom

dotyczącym odległości od sąsiadującego z nim budynku mieszkalnego oraz innym

warunkom technicznym (w tym przepisom przeciwpożarowym) jakim powinny odpo-

wiadać tego typu obiekty zgodnie z wymaganiami obowiązującego prawa, a usunięcie

wskazanych naruszeń prawa nie jest możliwe na drodze dokonania ewentualnych

przeróbek i dodatkowych zabezpieczeń tego obiektu. Ponadto w uzasadnieniu decyzji

stwierdzono także, że przedmiotowy garaż został zlokalizowany i wybudowany z naru-

szeniem uzasadnionych interesów osób trzecich, a więc niezgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6

Prawa budowlanego.

W skardze złożonej przez Janinę T. i Lecha T. w dniu 19 sierpnia 1994 r. do

Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi

zarzucono, że decyzja Wojewody jest niezgodna z prawem, błędnie ocenia stan fak-

tyczny sprawy i z tej przyczyny powinna zostać uchylona.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 marca 1997 r. [...] oddalił

skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organ odwoławczy trafnie ocenił

okoliczności rozpoznawanej sprawy i słusznie zwrócił uwagę na to, że przedmiotowy

garaż został zlokalizowany i wybudowany w sposób drastycznie naruszający przepis §

156 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środo-

wiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowia-

dać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), który określa normy odległości od budynków

sąsiednich. W tej sytuacji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak było

podstaw do legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, natomiast

zachodziły przewidziane w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przesłanki prawne

nakazania jego rozbiórki.

Rewizję nadzwyczajną od tego wyroku złożył Prezes Naczelnego Sądu Admi-

nistracyjnego [...] zarzucając, że rażąco narusza on art. 7, art. 15 oraz art. 77 KPA i na

podstawie art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Ad-

ministracyjnym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Naczel-

nemu Sądowi Administracyjnemu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Łodzi do ponownego

rozpoznania. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że w

rozpoznawanej sprawie uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego wydającego

wyrok uszła istotna okoliczność, a mianowicie to, że: ?organ I instancji decyzją z dnia

16 czerwca 1994 r. nie orzekał w sprawie merytorycznie, gdyż podjął rozstrzygnięcie

incydentalne, tzn. postanowienie dowodowe - zobowiązujące inwestora do

przedstawienia informacji o warunkach zabudowania i zagospodarowania terenu,

inwentaryzacji, a także opinii o stanie technicznym garażu. Wprawdzie organ I instancji

nadał temu rozstrzygnięciu formę decyzji, jednakże oczywistym jest, iż stanowiło

jedynie postanowienie dowodowe. Świadczy o tym nie tylko powołanie w podstawie

prawnej rozstrzygnięcia przepisów art. 40, 54 i 56, a także treść decyzji. (...)

Tymczasem organ II instancji uchylając w całości decyzję z dnia 16 czerwca 1994 r.

orzekł merytorycznie w sprawie i nakazał rozbiórkę garażu.@ W ten sposób, zdaniem

rewizji nadzwyczajnej, organ II instancji: ?pogwałcił zasadę dwuinstancyjności

postępowania administracyjnego, a tym samym naruszył w sposób rażący przepis art.

15 KPA@. Ponadto w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej zarzuca się, że wyrok ten

został wydany także z naruszeniem art. 7 i art. 77 KPA, bowiem: ?Sąd nie ocenił

legalności zaskarżonej decyzji w świetle zarzutów zgłoszonych w skardze (...) i

ograniczył się do powołania oświadczeń stron złożonych na rozprawie z pominięciem

materiału dowodowego zebranego w sprawie@. W odpowiedzi na rewizję nadzwyczaj-

ną Anna K. - uczestnicząca w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyj-

nym na prawach strony wniosła - o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 KPA), od decyzji wydanej w

pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu drugiej instancji (art. 127 § 1

KPA). Organ odwoławczy, w wyniku rozpoznania sprawy wydaje decyzję, którą sto-

sownie do okoliczności danej sprawy może także uchylić zaskarżoną decyzję w całości i

w tym zakresie orzec co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 KPA). Z kolei Naczelny Sąd

Administracyjny orzekając w sprawie skargi na decyzję administracyjną (art. 16 ust. 1

pkt 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz.U. Nr 74,

poz. 368 ze zm.) dokonuje oceny zgodności tej decyzji z przepisami prawa

materialnego i prawa procesowego (art. 21 ustawy o NSA), a w razie stwierdzenia, że w

sprawie będącej przedmiotem skargi brak jest podstaw do jej uwzględnienia, skargę

oddala (art. 27 ust. 1 ustawy o NSA).

W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny oparł swoje rozs-

trzygnięcie na stwierdzeniu, że decyzja Wojewody Ł. z 15 lipca 1994 r., mocą której w

całości uchylona została decyzja kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia 16

czerwca 1994 r. i równocześnie nakazano Janinie T. i Lechowi T. rozbiórkę garażu, jest

w pełni zgodna z obowiązującym prawem. Organ pierwszej instancji wydał bowiem

decyzję w niniejszej sprawie na podstawie art. 40 oraz art. 54 ust. 1 i art. 56 ust. 1-3

ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze

zm.), zobowiązując Janinę T., która samowolnie wybudowała garaż samochodowy, do

podjęcia czynności niezbędnych dla legalizacji tej inwestycji. Oznacza to, że decyzja

organu pierwszej instancji oparta była na założeniu, iż w rozstrzyganej sprawie już co

do zasady jest prawnie dopuszczalne i faktycznie możliwe doprowadzenie danego

obiektu budowlanego (garażu) do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem, jak trafnie

wywiódł w uzasadnieniu swej decyzji organ drugiej instancji, a następnie także w

uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, oparcie rozstrzygnięcia w

niniejszej sprawie na podstawie art. 40 Prawa budowlanego było niedopuszczalne

zarówno z przyczyn prawnych, jak i z uwagi na okoliczności faktyczne rozpoznawanej

sprawy. Art. 40 Prawa budowlanego, który powołany został jako podstawa

rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, stanowi wyraźnie, że właściwy organ

administracji publicznej nakazuje inwestorowi wykonanie w oznaczonym terminie zmian

i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z

przepisami jedynie w wypadku, gdy: ?nie zachodzą okoliczności określone w art. 37@.

Natomiast art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, że obiekty wybudowane

niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej

rozbiórce, gdy organ administracji publicznej stwierdzi, że dany obiekt budowlany lub

jego część, między innymi, powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, albo

niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W

rozpoznawanej sprawie organ drugiej instancji ustalił w sposób nie budzący

wątpliwości, że przedmiotowy garaż, który wybudowany został samowolnie (tzn. bez

wymaganego zezwolenia), jest faktycznie zlokalizowany w sposób rażąco naruszający

obowiązujące prawnie normy odległości tego typu obiektów od budynków mieszkalnych

na sąsiednich działkach budowlanych (§ 156 rozporządzenia Ministra Administracji,

Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie

warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze

zm.). Należy mieć na względzie, że w danym wypadku, jak to wynika z ustaleń

dokonanych w toku postępowania administracyjnego, zaistniała sytuacja nie tylko

spowodowała istotne naruszenie praw osób trzecich i stworzyła zagrożenie pożarowe

dla otoczenia, ale równocześnie garaż wybudowany został niezgodnie z

obowiązującymi przepisami w sposób, który ze względu na istniejące okoliczności

faktyczne praktycznie uniemożliwiał doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem

(nie jest bowiem możliwe zadośćuczynienie wymaganiom prawnym dotyczącym

minimalnej odległości tego garażu od budynków mieszkalnych zlokalizowanych na

sąsiednim gruncie inaczej, jak poprzez nakazanie rozbiórki tego garażu). W danym

wypadku zaistniały przeto przesłanki prawne uzasadniające wydanie decyzji

nakazującej przymusową rozbiórkę garażu (art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), co

oznacza, że brak było podstaw dla wydania decyzji na podstawie art. 40 Prawa

budowlanego. W tej sytuacji, trafnie wywodzi w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd

Administracyjny, że decyzja wydana przez organ drugiej instancji jest zgodna z

obowiązującymi przepisami prawa materialnego (art. 37 ust. 1 pkt 2 oraz art. 40 Prawa

budowlanego w związku z art. 103 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budo-

wlane, Dz.U. Nr 89, poz. 414) i zmierzając do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w

żadnym razie nie narusza ona zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 w

związku z art. 138 § 1 pkt 2 KPA). Stąd zaskarżony wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego, w którym wskazano na trafność rozstrzygnięcia prawnego organu

drugiej instancji w niniejszej sprawie, w niczym nie uchybia obowiązującym przepisom

prawnym, a w szczególności nie narusza on postanowień art. 7 i art. 77 KPA.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 10 ustawy z 1

marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta

Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu

postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189) w związku z art. 393

12

KPC orzekł,

jak w sentencji.

========================================