III ZP 8/97

Uchwa³a Sk³adu Siedmiu Sêdziów S¹du Najwy¿szego

z dnia 21 paŸdziernika 1997 r.

III ZP 8/97

Przewodnicz¹cy SSN: Teresa Romer, Sêdziowie SN: Teresa Flemming-Kulesza,

Maria Mañkowska (sprawozdawca), Jadwiga Skibiñska-Adamowicz, Stefania Szymañska

(wspó³sprawozdawca-autor uzasadnienia), Maria Tyszel, Barbara Wagner.

S¹d Najwy¿szy, z udzia³em prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra Wiœniewskiego,

w sprawie z wniosku Janiny G. przeciwko Zak³adowi Ubezpieczeñ Spo³ecznych I Oddzia³ w

W. o rentê inwalidy wojennego, po rozpoznaniu w dniu 21 paŸdziernika 1997 r. zagadnienia

prawnego przekazanego przez sk³ad trzech sêdziów S¹du Najwy¿szego postanowieniem z

dnia 5 lutego 1997 r., sygn. akt II UKN 44/96:

Czy osoba pobieraj¹ca rentê inwalidy wojennego przed dniem wejœcia w ¿ycie

ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach bêd¹cych ofiarami

represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.) mo¿e byæ na

podstawie jej przepisu art. 25 ust. 2 pkt 1 pozbawiona tego œwiadczenia ?

p o d j ¹ ³ nastêpuj¹c¹ uchwa³ê:

Osoba pobieraj¹ca przed dniem 1 stycznia 1991 r. rentê inwalidy wojennego

przyznan¹ na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu

inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr

13, poz. 68 ze zm.) nie mo¿e byæ pozbawiona tej renty z mocy art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy

z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach bêd¹cych ofiarami

represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 17, poz. 75 ze zm.).

U z a s a d n i e n i e

1. W myœl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz

niektórych osobach bêd¹cych ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr

17, poz. 75 ze zm.) osoby, które uzyska³y uprawnienia kombatanckie na podstawie

dotychczasowych przepisów, zachowuj¹ te uprawnienia z wyj¹tkiem osób taksatywnie

wyliczonych w ust. 2. Przedstawione zagadnienie prawne sprowadza siê do wyk³adni tego

przepisu. W szczególnoœci chodzi o wyjaœnienie, czy osobê pobieraj¹c¹ przed dniem

wejœcia w ¿ycie tej ustawy rentê inwalidy wojennego, mo¿na pozbawiæ tego œwiadczenia

na podstawie art. 25 ust. 2. Udzielenie odpowiedzi na przedstawione pytanie wymaga

rozwa¿enia, czy zawarte w art. 25 ust. 1 i ust. 2 okreœlenie "uprawnienia kombatanckie"

obejmuje tak¿e prawo do renty inwalidy wojennego.

2. Prawo do renty inwalidy wojennego reguluje ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o

zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z

1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.). Ustawa ta, tak jak poprzednio obowi¹zuj¹ca ustawa z dnia 23

stycznia 1968 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U.

Nr 3, poz. 11 ze zm.), nie zawiera pojêcia "kombatant", a tylko "inwalida wojenny" i

"inwalidztwo powsta³e w zwi¹zku z dzia³aniami wojennymi lub maj¹cymi charakter

wojennych". W stosunku do renty inwalidy wojennego ustawa ta nigdy nie odnosi³a i nadal

nie odnosi pojêcia "uprawnienie kombatanckie". Inwalidzi wojenni uznani zostali za

kombatantów dopiero z mocy ustawy z dnia 23 paŸdziernika 1975 r. o dalszym zwiêkszeniu

œwiadczeñ dla kombatantów i wiêŸniów obozów koncentracyjnych (Dz. U. Nr 34, poz.

186), co zosta³o nastêpnie potwierdzone w ustawie z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych

uprawnieniach kombatantów (Dz. U. Nr 16, poz. 122) oraz w omawianej ustawie z dnia 24

stycznia 1991 r. Ustawowe zaliczenie inwalidów do krêgu kombatantów nie oznacza jednak,

¿e prawo do pobierania renty inwalidy wojennego jest uprawnieniem kombatanckim, to

znaczy takim, którego Ÿród³em jest jedna ze wskazanych wy¿ej ustaw o kombatantach. Te

ustawy natomiast przyzna³y inwalidom wojennym dodatkowe uprawnienia przewidziane dla

wszystkich kombatantów.

Nale¿y podkreœliæ, ¿e pojêcia "kombatant" i "inwalida wojenny" nie s¹ pojêciami

to¿samymi. Utrwalony jest pogl¹d, ¿e nie ka¿dy kombatant jest inwalid¹ wojennym. Je¿eli

zaœ chodzi o inwalidê wojennego, to wprawdzie najczêœciej inwalida wojenny jest

kombatantem, ale wystêpuj¹ tak¿e sytuacje, ¿e nie odpowiada on pojêciu kombatanta, co

oznacza, i¿ jego dzia³alnoœæ, w wyniku której sta³ siê inwalid¹, nie jest dzia³alnoœci¹

kombatanck¹ w rozumieniu przepisów o kombatantach. Odnosi siê to na przyk³ad do osób,

które sta³y siê inwalidami z tytu³u inwalidztwa bêd¹cego nastêpstwem zranieñ lub kontuzji

doznanych w zwi¹zku z rozminowywaniem kraju w czasie pe³nienia s³u¿by w Si³ach

Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej po zakoñczeniu wojny 1939-1945 (por. art. 8

pkt 5 ustawy o z.i.w.).

W stanie prawnym obowi¹zuj¹cym przed wejœciem w ¿ycie ustawy z dnia 24

stycznia 1991 r. o kombatantach, ani w doktrynie ani w orzecznictwie s¹dowym nie by³o

w¹tpliwoœci, ¿e Ÿród³em prawa do renty inwalidzkiej wojennej dla kombatantów bêd¹cych

inwalidami wojennymi s¹ przepisy reguluj¹ce uprawnienia inwalidów wojennych i

wojskowych, tj. przepisy ustawy z 29 maja 1974 r. o z.i.w. Taki wniosek by³ wyprowadzony

z brzmienia art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 paŸdziernika 1975 r. o dalszym zwiêkszeniu

œwiadczeñ dla kombatantów i wiêŸniów obozów koncentracyjnych, a nastêpnie art. 9 ust. 1

ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów. Przepisy te

stanowi³y, ¿e kombatantom bêd¹cym inwalidami wojennymi, przys³uguj¹ œwiadczenia

pieniê¿ne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu inwalidów

wojennych i wojskowych oraz ich rodzin. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy z 1975 r., jak i art. 9

ust. 1 ustawy z 1982 r., odnosi³ siê tylko do inwalidów wojennych (w art. 9 ust. 1 ustawy z

1982 r. dodatkowo wymieniono tak¿e inwalidów wojskowych). Kwestiê kto jest inwalid¹

wojennym (wojskowym) regulowa³y przepisy ustawy z 29 maja 1974 r. o z.i.w. Dlatego za

s³uszny nale¿y uznaæ pogl¹d, ¿e przepisy art. 4 ust. 1 ustawy z 1975 r. i art. 9 ust. 1

póŸniejszej ustawy z 1982 r. maj¹ charakter deklaratywny. Nie stwarzaj¹ one bowiem dla

inwalidów wojennych (wojskowych) ¿adnego prawa w zakresie objêtym ustaw¹ o z.i.w., a

jedynie stanowi¹ potwierdzenie przys³uguj¹cych im praw na podstawie tej ustawy. Mo¿na

wiêc nawet twierdziæ, ¿e nie maj¹ one charakteru normatywnego. Dlatego osobom

spe³niaj¹cym wymagania przewidziane w ustawie o z.i.w. do renty inwalidy wojennego

przyznawano takie renty oraz inne uprawnienia przewidziane w tej ustawie na podstawie jej

przepisów, a nie na podstawie przepisów kolejnych ustaw o kombatantach. Dotyczy³o to

tak¿e, miêdzy innymi, inwalidów wojennych, których inwalidztwo pozostawa³o w zwi¹zku z

pobytem w obozie jenieckim.

Charakter konstytutywny mia³ natomiast przepis art. 4 ust. 2 ustawy z 1975 r., a

nastêpnie art. 9 ust. 2 ustawy z 1982 r. Te przepisy stanowi³y bowiem Ÿród³o prawa

wiêŸniów obozów koncentracyjnych i wiêzieñ hitlerowskich do œwiadczeñ pieniê¿nych i

innych uprawnieñ przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i

wojskowych oraz ich rodzin. Chodzi o osoby, których osadzenie w obozie koncentracyjnym

lub wiêzieniu hitlerowskim nie by³o spowodowane wczeœniejsz¹ ich dzia³alnoœci¹

wymienion¹ w ustawie o z.i.w. Okreœlenie tych osób w art. 9 ust. 2 ustawy z 1982 r. jako

"kombatantów" nale¿y uznaæ za umowne, gdy¿ kombatantami s¹ osoby, które legitymuj¹ siê

czynnym udzia³em w walce (por. art. 13 ustawy o kombatantach z 1975 r.).

Je¿eli chodzi o art. 12 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r., to deklaratywny charakter

ma tak¿e jego ust. 1. Stanowi on bowiem, tak jak poprzednio omówione przepisy, i¿

kombatantom bêd¹cym inwalidami wojennymi lub wojskowymi oraz pozosta³ym po nich

cz³onkom rodziny przys³uguj¹ œwiadczenia pieniê¿ne i inne uprawnienia przewidziane w

przepisach o zaopatrzeniu inwalidów wojennych oraz ich rodzin. Te osoby maj¹ zatem

przyznawane renty inwalidy wojennego na podstawie ustawy o z.i.w., a nie ustawy o

kombatantach.

Charakter konstytutywny ma natomiast ust. 2 art. 12. W przepisie tym - w

porównaniu do poprzedniego stanu prawnego - znacznie rozszerzono kr¹g osób

uprawnionych do œwiadczeñ pieniê¿nych i innych uprawnieñ przewidzianych w ustawie o

z.i.w., co jest zrozumia³e z uwagi na okres, w którym ustawa ta zosta³a uchwalona. Tylko w

stosunku do osób wymienionych w art. 12 ust. 2 ustawa z 24 stycznia 1991 r. stanowi Ÿród³o

uprawnieñ do œwiadczeñ przewidzianych w przepisach o z.i.w. i dlatego te osoby powinny

wykazaæ siê posiadaniem uprawnieñ kombatanckich.

3. Ustawa z 29 maja 1974 r. o z.i.w. i ustawa z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach s¹

aktami prawnymi równorzêdnymi, z tym i¿ przepisy ustawy o kombatantach s¹ póŸniejsze i -

pod wzglêdem podmiotowym - maj¹ charakter przepisów ogólnych (odnosz¹ siê do

wszystkich osób w niej wymienionych), natomiast przepisy ustawy o z.i.w. maj¹ charakter

przepisów szczególnych (odnosz¹ siê tylko do inwalidów wojennych i wojskowych). Nie ma

podstawy do wniosku, ¿e ustawa z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach jest ustaw¹

"nadrzêdn¹' w stosunku do ustawy o z.i.w. i ¿e jej przepisy mog¹ niejako "automatycznie"

uchylaæ przepisy ustawy o z.i.w. Zmiana przepisów ustawy o z.i.w. mo¿e zatem nast¹piæ

tylko w drodze wyraŸnej zmiany ustawowej. S³usznoœci tego stanowiska dowodz¹ zmiany

dokonane w tej ustawie ju¿ po wejœciu w ¿ycie ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach,

których celem by³o dostosowanie ustawy o z.i.w. do ustawy o kombatantach. I tak: a) na

mocy art. 35 ustawy z 17 paŸdziernika 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent (Dz. U. Nr

104, poz. 450 ze zm.) w ustawie o z.i.w. zmieniono lub wykreœlono przepisy daj¹ce

uprawnienia do renty inwalidy wojennego z powodu inwalidztwa doznanego w czasie pe³nie-

nia s³u¿by w Si³ach Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie walk o

utrwalenie w³adzy ludowej, a tak¿e funkcjonariuszom MO i organów bezpieczeñstwa oraz

cz³onkom ORMO i funkcjonariuszom Stra¿y Ochrony Kolei pe³ni¹cym wojskow¹ s³u¿bê

komunikacyjn¹ w pu³ku podlegaj¹cym dowództwu grupy operacyjnej "Wis³a"; pozostawiono

tylko uprawnienia z powodu uczestniczenia w walkach z oddzia³ami UPA oraz grupami

Wehrwolfu (na wzór ustawy z 1991 r. o kombatantach); b) z mocy art. 1 ustawy z dnia 17

grudnia 1993 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin (Dz. U. z 1994 r. Nr 10, poz. 37) dodano w art. 8 jako nowy tytu³ do uznania za

inwalidê wojennego "udzia³ w Powstaniu Wielkopolskim oraz Powstaniach Œl¹skich" -

dostosowuj¹c tym samym we wskazanym zakresie ustawê o z.i.w. do ustawy o kombatantach.

Ustawa z 17 paŸdziernika 1991 r. o rewaloryzacji wesz³a w ¿ycie z dniem 15 listopada 1991

r., a wiêc blisko rok po wejœciu w ¿ycie ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach. Przez

ten czas przepisy ustaw o z.i.w. i o kombatantach w zakresie wy¿ej omówionym nie by³y

zatem zsynchronizowane. Dokonanie w ustawie o z.i.w. wy¿ej wymienionych zmian dowo-

dzi natomiast s³usznoœci stanowiska, ¿e zmian tej ustawy nie mo¿na domniemywaæ. Musz¹

one nastêpowaæ na mocy konkretnego przepisu odnosz¹cego siê do tej ustawy i wynikaæ z

jego treœci. Dlatego pozbawienie prawa do renty inwalidy wojennego, przyznanej na mocy

tej ustawy, mog³oby nast¹piæ w wyniku wyraŸnego przepisu. Taki przepis móg³by byæ

zawarty nawet w ustawie o kombatantach, ale treœæ jego powinna byæ jednoznaczna.

Ustawodawca mo¿e pozbawiæ praw nabytych szczególnie wówczas, je¿eli uznaje je za

nabyte nies³usznie, ale przepis, bêd¹cy wyrazem takiej woli ustawodawcy musi byæ

sformu³owany w sposób jasny, nie nasuwaj¹cy w¹tpliwoœci. Wymaga tego zasada

bezpieczeñstwa prawnego.

4. Osoby bêd¹ce inwalidami wojennymi w rozumieniu ustawy o z.i.w., których

Ÿród³em prawa do tego œwiadczenia jest ta ustawa, nie musia³y i nadal nie musz¹,

wykazywaæ siê posiadaniem uprawnieñ kombatanckich, o których jest mowa w kolejnych

ustawach o kombatantach. ¯aden przepis ustawy o z.i.w. nie zawiera bowiem takiego

wymagania. Natomiast - niew¹tpliwie - posiadaniem takich uprawnieñ musz¹ legitymowaæ

siê osoby, których Ÿród³em prawa do renty przewidzianej w ustawie o z.i.w. by³y (i s¹ nadal)

przepisy kolejnych ustaw o kombatantach. Ma to istotne znaczenie dla dokonania

prawid³owej wyk³adni zawartego w art. 25 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach

okreœlenia "uprawnienia kombatanckie". Przeprowadzona wyk³adnia art. 4 ustawy o

kombatantach z 1975 r., art. 9 ustawy o kombatantach z 1982 r. i art. 12 ustawy o

kombatantach z 1991 r. uprawnia do wniosku, ¿e okreœleniem tym nie jest objêta renta

inwalidy wojennego przyznana na podstawie ustawy o z.i.w., poniewa¿ to œwiadczenie nie

by³o - i nie jest - zwi¹zane ze spe³nianiem wymagañ dotycz¹cych posiadania uprawnieñ

przewidzianych w tych¿e ustawach. Okreœleniem tym natomiast objête s¹ renty inwalidzkie

osób, które naby³y prawo do takich œwiadczeñ na podstawie kolejnych ustaw o

kombatantach, oraz uprawnienia przyznane wszystkim osobom, które uzyska³y dotychczas

status kombatanta, przewidziane w tych ustawach.

Ani w dotychczasowym orzecznictwie S¹du Najwy¿szego ani Trybuna³u Kons-

tytucyjnego nie rozwa¿ano, jak nale¿y rozumieæ pojêcie "uprawnienia kombatanckie". W

uchwale S¹du Najwy¿szego z 21 grudnia 1993 r., II UZP 25/93 (OSNCP 1994 z. 11 poz.

200), jak i w orzeczeniu Trybuna³u Konstytucyjnego z 15 lutego 1994 r., K. 15/93, (OTK

1994 - czêœæ I, poz. 4) powtarza siê okreœlenie zawarte w przepisach. Je¿eli chodzi o

uchwa³ê S¹du Najwy¿szego, to z uwagi na treœæ pytania prawnego nie wystêpowa³a

wówczas potrzeba rozwa¿ania tego problemu, bowiem uchwa³a dotyczy³a stosowania art. 25

ust. 2 pkt 1 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach, tj. samej zasady pozbawiania

uprawnieñ kombatanckich, a nie zakresu tego pozbawienia. Rozwa¿ania takiego nie zawieraj¹

tak¿e inne orzeczenia S¹du Najwy¿szego, w tym wyroki w sprawach: III ARN 98/95, III

ARN 21/96 i III ARN 3/96 (OSNAPiUS 1996 nr 22, poz. 327, 328 i 329).

Przepis art. 25 ustawy z 24 stycznia 1991 r. jest przepisem przejœciowym,

reguluj¹cym sytuacjê prawn¹ osób, które uzyska³y okreœlone uprawnienia kombatanckie na

podstawie dotychczasowych przepisów. Tymi dotychczasowymi przepisami by³y przepisy

ustawy z dnia 29 maja 1982 r., a poprzednio ustawy z 23 paŸdziernika 1975 r. Skoro zaœ -

jak wy¿ej wykazano - Ÿród³em prawa do renty inwalidy wojennego dla kombatantów

bêd¹cych inwalidami wojennymi s¹ przepisy reguluj¹ce uprawnienia inwalidów wojennych i

wojskowych, a nie przepisy kolejnych ustaw o kombatantach, to uprawniony jest wniosek, ¿e

takie renty nie mog¹ byæ objête okreœleniem "uprawnienia kombatanckie" z art. 25 ustawy z

24 stycznia 1991 r. Za takim stanowiskiem przemawia tak¿e art. 26 tej¿e ustawy, który

wyraŸnie stanowi, ¿e osoby, o których mowa w art. 25, pozbawione prawomocn¹ decyzj¹

uprawnieñ kombatanckich, trac¹ uprawnienia wynikaj¹ce z ustawy. W przypadku inwalidów

wojennych chodzi wiêc tylko o uprawnienia przyznane na podstawie tej ustawy.

Utrata przez osoby wymienione w art. 25 ust. 2 statusu kombatanta i zwi¹zanych z

nim uprawnieñ, których Ÿród³em jest ustawa o kombatantach, jest niew¹tpliwie wyrazem

dezaprobaty dla dzia³alnoœci tych osób, uznanej przez ustawodawcê za niemoraln¹. Osoby te

zosta³y wiêc pozbawione zaszczytnego tytu³u kombatanta i uprawnieñ z nim zwi¹zanych. Nie

ma jednak podstaw prawnych do pozbawienia ich tak¿e prawa do renty inwalidy wojennego,

któr¹ otrzymali na podstawie ustawy o z.i.w. Pozbawienie takie - jak wy¿ej podkreœlono -

musia³oby mieæ podstawê w wyraŸnym przepisie prawa, zawieraj¹cym wskazanie, ¿e chodzi

tak¿e o rentê inwalidy wojennego. Dodatkowym argumentem przemawiaj¹cym za takim

stanowiskiem jest zaopatrzeniowy charakter tego œwiadczenia. Renta inwalidy wojennego

jest w polskim systemie prawa œwiadczeniem szczególnym. Nie jest ono bowiem

przyznawane ani na podstawie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym, ani te¿ innych

przepisów o ubezpieczeniu spo³ecznym, które okreœlaj¹ szereg wymagañ, od ³¹cznego

spe³nienia których uzale¿nione jest przyznanie przewidzianych œwiadczeñ rentowych. Nato-

miast przyznanie renty inwalidy wojennego jest uzale¿nione wy³¹cznie od wystêpowania

inwalidztwa, z tym i¿ musi ono pozostawaæ w zwi¹zku z dzia³aniami wojennymi lub

maj¹cymi taki charakter. Stanowi wiêc ze strony Pañstwa sui generis rekompensatê za

utracon¹ zdolnoœæ do zatrudnienia i zarobkowania. W tym sensie zatem ma charakter

odszkodowawczy, co podkreœlano niejednokrotnie w orzecznictwie S¹du Najwy¿szego (tak

wyrok II UKN 112/90, oraz uchwa³y: II UZP 112/92, II UZP 4/92, II UZP 9/92 i II UZP

12/92).

5. Ustawa z 24 stycznia 1991 r. zosta³a znowelizowana ustaw¹ z dnia 25 kwietnia

1997 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach bêd¹cych ofiarami represji

wojennych i powojennych (Dz. U. Nr 68, poz. 436). W znowelizowanym art. 26 po wyrazach

"z ustawy" dodano wyrazy "z wyj¹tkiem uprawnieñ, o których mowa w art. 12". Oznacza to,

¿e osoby wymienione w art. 25, pozbawione prawomocn¹ decyzj¹ uprawnieñ kombatanckich,

zachowuj¹ jednak uprawnienia okreœlone w art. 12 ustawy, a tym samym prawo do renty

inwalidzkiej wojennej. Dlatego aktualne brzmienie art. 26 mo¿e stanowiæ dodatkowy

argument dla stanowiska, ¿e osoby wymienione w art. 25, które otrzyma³y przed 1 stycznia

1991 r. renty inwalidzkie wojenne z ustawy o z.i.w. (która to ustawa stanowi³a Ÿród³o prawa

ich œwiadczeñ), zachowa³y prawo do tej renty tak¿e po wejœciu w ¿ycie ustawy z 24

stycznia 1991 r. Osoby te nie s¹ wiêc objête dyspozycj¹ art. 3 ustawy z 25 kwietnia 1992 r. o

zmianie ustawy o kombatantach. Powy¿szy przepis natomiast niew¹tpliwie odnosi siê do

osób, których Ÿród³em prawa do renty inwalidzkiej przewidzianej w ustawie o z.i.w. by³y

przepisy kolejnych ustaw o kombatantach.

Zmiany treœci art. 26 nie mo¿na traktowaæ jako daj¹cej wyraz temu, ¿e dopiero

nowelizacja wymienionego przepisu stworzy³a podstawê do ponownego pobierania przez

osoby okreœlone w art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1991 r. renty inwalidy wojennego,

przyznanej na podstawie ustawy o z.i.w. Nowelizacja przepisów mo¿e bowiem wskazywaæ

tak¿e kierunek, w jakim nale¿a³o dokonaæ wyk³adni przepisów w brzmieniu obowi¹zuj¹cym

przed ich zmian¹. Odnosi siê to równie¿ do art. 25 ust. 2 omawianej ustawy. Znaczenie

zmiany przepisu nale¿y rozwa¿aæ w œwietle tak¿e innych przepisów danego aktu prawnego

oraz innych aktów prawnych maj¹cych z nim zwi¹zek.

Kieruj¹c siê powy¿szymi argumentami prawnymi S¹d Najwy¿szy podj¹³ uchwa³ê o

treœci przytoczonej w sentencji. Podjêta uchwa³a jest zgodna z pogl¹dem

przedstawionym we wniosku Prokuratora Prokuratury Krajowej, wystêpuj¹cego w tej sprawie

przed S¹dem Najwy¿szym.

========================================