III ZP 37/97

Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 5 listopada 1997 r.

III ZP 37/97

Przewodniczący: Prezes SN Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Józef Iwulski, Jerzy

Kwaśniewski, Janusz Łętowski, Walerian Sanetra, Andrzej Wasilewski (współspra-

wozdawca), Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Włodzimierza

Skoniecznego, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 5 listopada 1997 r. wniosku

Rzecznika Praw Obywatelskich skierowanego przez Pierwszego Prezesa Sądu Naj-

wyższego do rozpoznania przez skład siedmiu sędziów Izby Administracyjnej, Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały zawierającej odpo-

wiedź na następujące zagadnienie prawne:

Czy skierowanie (odmowa skierowania) do zawarcia umowy najmu lokalu

mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu gminy jest aktem administracyjnym, o którym

mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie

Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) ?

p o d j ą ł następującą uchwałę:

Wybór osoby do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego z miesz-

kaniowego zasobu gminy nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji

publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Na-

czelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

U z a s ad n i e n i e

W uzasadnieniu wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie przez Sąd

Najwyższy uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych budzących

wątpliwości w praktyce stwierdza się, że art. 4 ustawy z dnia 22 lipca 1994 r. o najmie

lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 105, poz. 509 ze zm.)

ustanawia zadanie własne gminy polegające na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych

członków wspólnoty samorządowej. Od dnia wejścia w życie tej ustawy organy

samorządu terytorialnego dokonują tych świadczeń na rzecz członków wspólnoty

samorządowej na podstawie umowy. W przypadkach ściśle określonych przepisami tej

ustawy (m.in. art. 35,36, 56 ust. 5) członkom wspólnoty przysługuje roszczenie o

zawarcie umowy, natomiast w pozostałych przypadkach Aposzukiwanie przez obywa-

teli, którym odmówiono świadczenia w postaci najmu mieszkania komunalnego, ochro-

ny prawnej przed sądami powszechnymi nie przyniesie oczekiwanego rezultatu.@

Rzecznik Praw Obywatelskich powołał się na uzasadnienie orzeczenia Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 23 października 1995 r., K. 4/95 (OTK 1995 nr 2 poz. 11), w

którym przyjęto, że art. 4 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkanio-

wych nie stwarza przesłanek do skonstruowania prawa podmiotowego, na podstawie

którego mieszkańcowi gminy przysługiwałoby roszczenie o zaspokojenie potrzeb

mieszkaniowych, a także na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1997 r., III

CZP 13/97 ( nie publikowana), zgodnie z którą przepis art. 28 ust. 1 zdanie pierwsze

ustawy nie uzasadnia roszczenia osoby w tym przepisie wymienionej o zobowiązanie

gminy do zawarcia umowy o najem lokalu socjalnego. Za utrwalony należy zatem uznać

pogląd, że członkowi wspólnoty samorządowej nie służy roszczenie o zobowiązanie

gminy do zawarcia umowy o najem lokalu.

Z przepisu art. 5 ust. 3 ustawy wynika, że zasady gospodarowania mieszka-

niowym zasobem gminy oraz kryteria wyboru osób, z którymi umowy najmu powinny

być zawarte w pierwszej kolejności, ustala rada gminy, zaś art. 30 stanowi, że rada

gminy określa, z jakimi osobami powinny być zawierane w pierwszej kolejności umowy

najmu lokali socjalnych. Oba przepisy zawierają upoważnienie dla rady gminy do

stanowienia w tym zakresie przepisów gminnych. W ocenie Rzecznika Praw Obywatels-

kich analiza tych upoważnień prowadzi do wniosku, że ustawodawca przewidział

procedurę kwalifikacyjną mającą na celu wyłonienie osoby uprawnionej do zawarcia

umowy najmu mieszkania komunalnego. Procedura ta jest stosowana wobec obywateli,

którzy są informowani przez organy gminy, iż zostali bądź nie zostali zakwalifikowani do

zawarcia umowy najmu.

Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich skierowanie obywatela do zawarcia

umowy najmu bądź odmowa takiego skierowania nie jest czynnością o charakterze

cywilnoprawnym ani czynnością faktyczną sprowadzającą się do działania, które nie

jest skierowane na wywołanie bezpośrednich skutków prawnych ani też czynnością

psychofizyczną, czy też czynnością materialnotechniczną polegającą na prostym wy-

daniu przedmiotu świadczenia. Czynność ta musi być bowiem poprzedzona rozstrzyg-

nięciem, czy i komu oraz jaki lokal ma być przyznany. Oznacza to, że skierowanie

(odmowa skierowania) do zawarcia umowy najmu jest typowym aktem adminis-

tracyjnym jednostronnie i autorytatywnie rozstrzygającym sytuację prawną konkretnego

adresata. Akt ten ma ponadto charakter konstytutywny, a zatem dopiero z chwilą jego

podjęcia konkretyzują się uprawnienia do zawarcia umowy najmu. W konsekwencji

należy, zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich, uznać, że sprawa wyłonienia

kandydata do zawarcia najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy jest sprawą z

zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 20 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie

Administracyjnym. Problem polega na tym, że żaden z przepisów ustawy o najmie lokali

i dodatkach mieszkaniowych nie przewiduje wydania w tej sprawie decyzji

administracyjnej.

W ocenie Rzecznika Praw Obywatelskich rozwiązanie tego problemu jest

możliwe tylko przez przyjęcie, że w tym przypadku konkretyzacja przepisów gminnych

zawartych w uchwale rady gminy następuje w innej formie prawnej niż decyzja

administracyjna lub postanowienie, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o

Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Oznaczałoby to, iż skierowanie (odmowa skie-

rowania) do zawarcia umowy najmu jest aktem administracyjnym w rozumieniu art. 16

ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a tym samym podlega

kontroli Sądu po uprzednim wezwaniu przez obywatela właściwego organu do usunię-

cia naruszenia prawa w trybie art. 34 ust. 3 tej ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z przedstawionego przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienia prawnego

nie wynika jasno, czy dotyczy ono jedynie skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu

socjalnego, czy też zawarcia umowy najmu jakiegokolwiek samodzielnego lokalu

mieszkalnego należącego do mieszkaniowego zasobu gminy. Kwestia ta jest istotna,

bowiem zasady i tryb zawierania umów najmu lokali socjalnych są odrębnie

uregulowane w rozdziale 4 ALokale socjalne@ ustawy z dnia z dnia 2 lipca 1994 r. o

najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 105 poz. 509 ze

zm.), a lokale socjalne są , obok lokali zamiennych, wyraźnie wyodrębnioną kategorią

lokali należących do zasobu mieszkaniowego gminy. Wynika to z przepisu art. 3 usta-

wy, który zawiera definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego, lokalu zamiennego i

lokalu socjalnego oraz z przepisu art. 5 ust. 2 stanowiącego, że Amieszkaniowy zasób,

o którym mowa w ust. 1, gmina tworzy w drodze budowy lub nabywania budynków

mieszkalnych i utrzymuje go na poziomie umożliwiającym zaspokojenie potrzeb rodzin

o niskich dochodach, a także - w wypadkach przewidzianych w ustawie - zapewnia

lokale zamienne lub socjalne. Gmina może także ustanowić własność poszczególnych

lokali w celu ich zbycia, na zasadach określonych odrębnymi przepisami, kierując się

względami racjonalnej gospodarki mieszkaniowym zasobem.@ Skoro zatem w pytaniu

Rzecznika Praw Obywatelskich nie ma mowy o najmie lokali socjalnych ani najmie

lokali zamiennych należy przyjąć, że dotyczy ono najmu lokali mieszkalnych nie

będących lokalami socjalnymi lub lokalami zamiennymi.

Kolejna wątpliwość dotyczy charakteru prawnego czynności nazwanej we

wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich skierowaniem do zawarcia umowy najmu

lokalu mieszkalnego. Otóż żaden przepis ustawowy nie zna takiej instytucji, która jest

wytworem bliżej nieokreślonej praktyki organów samorządowych ukształtowanej, jak się

należy domyślać, na podstawie uchwał określających kryteria wyboru osób, z którymi

umowy najmu są zawierane w pierwszej kolejności. Ponadto nie da się wykluczyć

sytuacji, w których rady gmin ustanowiły lub ustanowią inne formy i procedury

dotyczące wyłaniania takich osób, a zatem odpowiedź na przedstawione zagadnienie

prawne dotyczyłaby jedynie części stanów faktycznych objętych przepisem art. 5 ust. 3

ustawy.

Punktem wyjścia rozważań należy uczynić przepis art. 4 ustawy o najmie lokali

mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, który stanowi, że zaspokajanie potrzeb

mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej jest zadaniem własnym gminy.

Powyższy przepis był przedmiotem wykładni Trybunału Konstytucyjnego, który w pkt 1

orzeczenia z dnia 23 października 1995 r., K. 4/95 (OTK 1995 nr 2 poz. 11) stwierdził, iż

APrzepis art. 4 ustawy (...) rozumiany w ten sposób, że nie przyznaje praw

podmiotowych członkom wspólnoty samorządowej, jest zgodny z art. 1, art. 79 ust. 1,

art. 71 ust. 2 oraz art. 73 ust. 1 i 2 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992

r., jak również z art. 1, art. 5 i art. 6 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy

na podstawie art. 77 powołanej Ustawy Konstytucyjnej.@ W uzasadnieniu tego

orzeczenia Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 4 ustawy ustanawia nowe zadanie

własne gminy i wyznacza sferę jej właściwości rzeczowej. W ocenie Trybunału przepis

ten określa kierunek działań gminy podejmowanych w tej sferze w odpowiednich dla

gminy formach prawnych i przy pomocy posiadanych przez nią środków, natomiast nie

jest to przepis kompetencyjny. W dalszej części uzasadnienia Trybunał stwierdził, że

przepis art. 4 ustawy nie stwarza przesłanek do skonstruowania prawa podmiotowego,

na podstawie którego mieszkańcowi gminy przysługiwałoby roszczenie o zaspokojenie

potrzeb mieszkaniowych. Ustawa bowiem nie określa, na czym konkretnie miałaby

polegać realizacja tego prawa, w jakim momencie roszczenie miałoby być wymagalne i

w jaki sposób można by dochodzić jego wykonania. Wykładnię tę podzielił Sąd

Najwyższy, który w uzasadnieniu uchwały z dnia 30 kwietnia 1997 r., III CZP 13/97

przyjął, że przepis art. 4 uzupełnia jedynie zadania własne gminy w zakresie

zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, określone w art. 7

ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (jednolity tekst: Dz.U. z

1996 r. Nr 13, poz. 74).

Powyższy pogląd Sądu Najwyższego jest trafny. Przepis art. 4 ustawy o najmie

lokali i dodatkach mieszkaniowych nie ma bowiem innego znaczenia prawnego niż

wynikające z jego wykładni językowej. Przepis ten ustanawia zadanie własne gminy,

polegające na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty sa-

morządowej, czyli mieszkańców gminy. Brak jest podstaw, aby przepis prawny usta-

nawiający nowe zadanie własne gminy był interpretowany inaczej niż przepis art. 7

ustawy o samorządzie terytorialnym, który stanowi w ust. 1, że zaspokajanie zbioro-

wych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, a w ust. 2 wymienia sprawy

należące do tych zadań, w tym komunalnego budownictwa mieszkaniowego. W

doktrynie i orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że przepis art. 7 ustawy nie

może stanowić podstawy decyzji administracyjnej w sferze objętej zadaniem własnym,

bowiem taką podstawą są jedynie przepisy materialnego prawa administracyjnego, do

których ten przepis nie należy. W związku z tym trzeba stwierdzić, że przepis art. 4,

określający zadanie własne gminy w postaci zaspokajania potrzeb mieszkaniowych

członków wspólnoty mieszkaniowej, nie jest normą prawa materialnego, która tworzy

uprawnienie mieszkańca gminy do żądania zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych

i nie ustanawia kompetencji organu gminy do autorytatywnej konkretyzacji tego

uprawnienia w drodze decyzji administracyjnej. Mimo tego zasadniczego podobieństwa

obu przepisów należy zwrócić uwagę, że przepis art. 4 ustawy o najmie lokali

mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych jest Amocniejszy@ w tym sensie, że nie ma

w nim mowy o zaspokajaniu Azbiorowych potrzeb wspólnoty@, jak w przepisie art. 7

ustawy o samorządzie terytorialnym, lecz o zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych

Aczłonków wspólnoty samorządowej@, co wskazuje na silniejsze powiązanie

obowiązku gminy z potrzebami mieszkaniowymi poszczególnych mieszkańców gminy a

nie ich ogółu. Nie zmienia to jednak przedstawionej wyżej oceny tego przepisu.

Przepis art. 5 ust. 3 ustawy stanowi, że zasady gospodarowania mieszkaniowym

zasobem gminy oraz kryteria wyboru osób, z którymi umowy najmu powinny być

zawierane w pierwszej kolejności, określa rada gminy. Sprawy te powinny być poddane

kontroli społecznej. Przepis ten upoważnia radę gminy do określenia kryteriów wyboru

osób, z którymi umowy najmu powinny być zawierane w pierwszej kolejności. Należy

przy tym podkreślić, że rada gminy jest w tym zakresie związana przepisem art. 5 ust. 2

ustawy, który odwołuje się do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych Arodzin o niskich

dochodach.@ Przepis art. 5 ust. 3 ustawy nie określa wprawdzie prawnej formy

działania rady gminy w tym przedmiocie, jednakże nie ulega wątpliwości, że określenie

kryteriów wyboru osób, z którymi umowy najmu powinny być zawierane w pierwszej

kolejności, następuje w drodze uchwały rady gminy. Uchwała taka należy do kategorii

uchwał tzw. wykonawczych, o których mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie

terytorialnym; zawiera zatem przepisy gminne powszechnie obowiązujące na obszarze

gminy, których adresatami są nie tylko organy gminy, lecz także mieszkańcy gminy.

Określenie w uchwale rady gminy kryteriów, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy,

zobowiązuje zatem właściwy organ gminy do ich przestrzegania w procedurze

zawierania umów najmu lokali mieszkalnych należących do zasobu mieszkaniowego

gminy, a osoby spełniające te kryteria są uprawnione do żądania zachowania się

organu zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa. Osobom tym, jak

trafnie wskazał Trybunał Konstytucyjny i Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanych

wyżej orzeczeń, nie służy natomiast roszczenie w rozumieniu prawa cywilnego o

zawarcie z nimi umów najmu lokalu mieszkalnego, poza przypadkami wyraźnie

przewidzianymi w ustawie, ani tym bardziej nie powstaje po stronie takich osób

publiczne prawo podmiotowe do uzyskania takiego lokalu.

Przepisy ustawy nie regulują zasad i trybu postępowania w sprawie wyboru

osób, z którymi umowy najmu powinny być zawierane w pierwszej kolejności. Stanowią

jedynie, że sprawy te powinny być poddane kontroli społecznej. Powstaje w związku z

tym problem, czy do postępowania w tej sprawie stosuje się przepisy Kodeksu

postępowania administracyjnego, czy też rada gminy jest upoważniona do ure-

gulowania w uchwale również zagadnień związanych z procedurą wyłaniania kandy-

datów do zawarcia umów najmu lokali z zasobu mieszkaniowego gminy. Można bowiem

reprezentować stanowisko, że norma nakazująca poddanie tych spraw kontroli

społecznej upoważnia(zobowiązuje) radę gminy do określenia przynajmniej minimum

wymagań proceduralnych względnie organizacyjnych, jakim taka kontrola powinna

odpowiadać. Można też przyjąć, że poddanie tych spraw kontroli społecznej wyklucza

jakąkolwiek formę kontroli instancyjnej, czy kontroli sądowej zważywszy, że generalnie

sprawy najmu lokali mieszkalnych należą do kategorii spraw cywilnych a nie spraw

administracyjnych. Przeciwko stosowaniu w tych sprawach Kodeksu postępowania

administracyjnego przemawia ponadto wyrażona w art. 1 ust. 2 ustawy zasada, że w

zakresie w niej nie uregulowanym do najmu lokali mieszkalnych stosuje się przepisy

Kodeksu cywilnego, a także to, iż przepisy ustawy o najmie lokali nie przewidują

podejmowania przez organy gminy jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tej sprawie ani też

nie ustanawiają właściwości organu gminy do załatwiania spraw tego rodzaju. Z

wymienionych przez art. 1 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego

przesłanek jego zastosowania pozostawałby zatem jedynie indywidualny charakter

sprawy wyboru osoby, z którą zawiera się umowy najmu w pierwszej kolejności.

Przyjęcie, że w sprawie wyboru osoby, z którą umowa najmu lokalu powinna być

zawarta w pierwszej kolejności, organ gminy podejmuje decyzję administracyjną,

wymagałoby oparcia się na domniemaniu załatwienia tej sprawy w formie decyzji.

Tymczasem opowiedzenie się za instytucją domniemania decyzji w sytuacji, w której

sprawa będąca przedmiotem Arozstrzygnięcia@ ma charakter sprawy prima facie cy-

wilnej (zawarcie umowy najmu) nie jest trafne. Koncepcja domniemania decyzji ad-

ministracyjnej w wersji skrajnej nie uwzględnia bowiem, że w sprawach cywilnych

właściwe są sądy powszechne, a jedynie wyjątkowo, na mocy wyraźnego przepisu

ustawy może być właściwa droga postępowania administracyjnego. Ponadto, jak

wskazano wyżej, wcale nie jest oczywiste, że na etapie poprzedzającym zawarcie

umowy stosowana jest w każdym przypadku jakakolwiek procedura wyłaniania kan-

dydatów do zawarcia z nimi umów najmu lokali, ani też że podejmowane są w tej

kwestii jakiekolwiek rozstrzygnięcia.

Kodeks postępowania administracyjnego wymaga, aby sprawa rozstrzygana w

formie decyzji administracyjnej należała do właściwości organu administracji pańs-

twowej. Tymczasem przepisy ustawy o najmie lokalu nie przewidują zarówno rozstrzyg-

nięcia sprawy w formie decyzji ani też nie określają organu gminy właściwego do

załatwienia sprawy wyboru osoby, z którymi umowy najmu są zawierane w pierwszej

kolejności. Wprawdzie właściwość taką można ustalić na podstawie szeregu

domniemań wynikających z przepisów art. 7, 18 i 39 ustawy o samorządzie terytorial-

nym, lecz domniemania takie mogą być przyjęte jedynie wówczas, gdy dotyczą sprawy

administracyjnej, gdy tymczasem sprawa wyłonienia kandydata do zawarcia z nim

umowy najmu lokalu mieszkalnego jest sprawą cywilną.

W kwestii, czy ustalenie w uchwale rady gminy kryteriów wyboru osób, z którymi

umowy najmu są zawierane w pierwszej kolejności, rodzi po stronie osób spełniających

te kryteria jakiekolwiek prawa podmiotowe, należy zwrócić uwagę, że z przepisu art. 5

ust. 2 ustawy wynika, że ustawodawca wyraźnie odróżnia zaspokajanie potrzeb

mieszkaniowych (mieszkańców gminy) od zapewnienia lokalu (socjalnego lub

zamiennego). Jeżeli Amocniejsze@ sformułowanie: Agmina (...) w wypadkach

przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale zamienne lub socjalne@ nie skłoniło Sądu

Najwyższego do stwierdzenia, iż osoby spełniające określone w uchwale rady gminy

kryteria mają roszczenie o zawarcie z nimi umowy najmu lokalu socjalnego, to tym

bardziej trudno jest uzasadnić istnienie interesu prawnego tych osób na podstawie

?słabszego@ sformułowania, że ?mieszkaniowy zasób, o którym mowa w ust. 1, gmina

tworzy w drodze budowy lub nabywania budynków mieszkalnych i utrzymuje go na

poziomie umożliwiającym zaspokojenie potrzeb rodzin o niskich dochodach.@

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wybór osoby, z którą umowa

najmu lokalu mieszkalnego powinna być zawarta w pierwszej kolejności, nie jest

decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administra-

cyjnego. Nie jest to także inna czynność, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o

Naczelnym Sądzie Administracyjnym, bowiem kognicji Sądu podlegają inne niż

określone w pkt 1-3 tego przepisu akty i czynności z zakresu administracji publicznej

dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynika-

jących z przepisów prawa. Tymczasem sprawa wyboru osoby, z którą umowa najmu

jest zawierana w pierwszej kolejności, nie jest sprawą z zakresu administracji publicz-

nej. Przede wszystkim zaś w drodze tej czynności nie przyznaje się ani nie stwierdza

się lub uznaje uprawnienia wynikającego z przepisu prawa, bowiem zgodnie z utrwa-

lonym orzecznictwem Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego, z przepisów

ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych nie wynika upraw-

nienie osób o niskich dochodach do żądania zawarcia z nimi umowy najmu lokalu z

zasobu mieszkaniowego gminy.

Z przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wynika,

że sąd administracyjny jest właściwy w sprawach określonych w art. 16 i 17 tej ustawy,

gdy skargę wniesiono na działanie lub bezczynność organu administracji publicznej.

Zgodnie zaś z przepisem art. 20 ust. 3 tej ustawy kognicji sądu administracyjnego

podlegają działania i sprawy załatwiane przez organy administracji publicznej, które nie

mają charakteru cywilnoprawnego. Skoro zatem sprawa wyboru osoby, z którą umowa

najmu lokalu mieszkalnego jest zawierana w pierwszej kolejności oraz czynność wyboru

tej osoby mają charakter cywilnoprawny, to brak jest podstaw do przyjęcia, że czynność

ta może być przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

N o t k a

Powołana w uzasadnieniu uchwała z dnia 30 kwietnia 1997 r., III CZP 13/97 została

opublikowana w MoP 1997 nr 7 s. 5.

========================================