I PKN 343/97

Wyrok z dnia 13 listopada 1997 r.

I PKN 343/97

Wielokrotne nieusprawiedliwione nieobecności pracownika oraz

używanie alkoholu w pracy mogą, w razie niewłaściwego podania przez

pracodawcę przyczyny rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia,

uzasadniać zasądzenie na rzecz pracownika odszkodowania zamiast

dochodzonego przywrócenia do pracy (art. 56 § 2 w związku z art. 45 § 2 KP).

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Kazimierz

Jaśkowski (sprawozdawca), Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 1997 r. sprawy z po-

wództwa Józefa F. przeciwko Zespołowi Szkół Rolniczych w Kl. o przywrócenie do

pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 15 maja 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Powód Józef F. w sprawie przeciwko Zespołowi Szkół Rolniczych w K. o

przywrócenie do pracy wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 15 maja 1997 r. [...]. Zaskarżonym wy-

rokiem zmieniono wyrok Sądu I instancji, oddalający powództwo i zasądzono od

pozwanego na rzecz powoda odszkodowanie w wysokości 3-miesięcznego wyna-

grodzenia oraz koszty procesu. Sąd II instancji podzielił pogląd Sądu Rejonowego,

że 3-dniowa nieusprawiedliwiona nieobecność powoda w pracy w lipcu 1996 r. sta-

nowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych uzasadniające

rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 KP.

Pozwany naruszył w oświadczeniu o rozwiązaniu przepis art. 30 § 4 KP wskazując

jako przyczynę rozwiązania ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków

- 2 -

pracowniczych. Zdaniem Sądu II instancji jest to określenie zbyt ogólne i nie-

wystarczające dla oceny zasadności rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedze-

nia. Powołując się na znowelizowany przepis art. 56 KP Sąd ten uznał jednak, że

okoliczności sprawy nie dają podstaw do uwzględnienia roszczenia o przywrócenie

do pracy i dlatego zasądził odszkodowanie.

W kasacji zarzucono naruszenie art. 30 § 4, art. 52 § 1 pkt 1, art. 52 § 3, art.

30 § 5 oraz art. 56 KP oraz rażące naruszenie przepisów prawa procesowego. W

uzasadnieniu podniesiono, iż art. 56 KP zezwala na zasądzenie odszkodowania w

miejsce dochodzonego przywrócenia do pracy w bardzo wyjątkowych sytuacjach,

które nie zostały w niniejszej sprawie wykazane przez Sąd II instancji. Pozostałe za-

rzuty dotyczące prawa materialnego zostały uzasadnione poprzez odesłanie do ar-

gumentów podniesionych w apelacji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja nie jest uzasadniona.

Z przepisu art. 393

3

KPC wynika wprost, iż kasacja powinna przytaczać

podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Wymóg ten jest spełniony tylko w odniesie-

niu do art. 56 KP. Pozostałe zarzuty bądź to nie zawierają podstaw kasacyjnych (nie

powołano żadnego przepisu prawa procesowego, który zdaniem skarżącego był na-

ruszony) bądź też nie zostały uzasadnione. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem

Sądu Najwyższego nie stanowi wymaganego przez art. 393

3

KPC uzasadnienia

podstaw kasacyjnych odesłanie do wcześniejszych pism procesowych. Z tych wzglę-

dów zarzuty nie dotyczące naruszenia art. 56 KP nie mogą być rozpatrywane przez

Sąd Najwyższy.

Przepis art. 56 § 2 KP nakazuje w stosunku do rozwiązania umowy o pracę

bez wypowiedzenia odpowiednio stosować art. 45 § 2 i § 3 KP, dotyczące roszczeń

pracownika w razie wadliwego wypowiedzenia umowy. Według art. 45 § 2 KP sąd

pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezsku-

teczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest

niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.

Mimo że Sąd II instancji nie wskazał wyraźnie w uzasadnieniu przyczyn, dla których

- 3 -

przywrócenie powoda do pracy jest niecelowe, to jednak jego rozstrzygnięcie jest

trafne. Powód bowiem już wcześniej opuszczał pracę bez usprawiedliwienia,

nadużywał alkoholu, a ponadto nałożono na niego karę nagany.

Z tych względów na podstawie art. 393

12

KPC orzeczono jak w sentencji.

========================================