Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Sąd Najwyższy Wyrok · 19 listopada 1997 r.

I PKN 373/97

Wydział I

Przepisy powołane w orzeczeniu

Treść orzeczenia

Wyrok z dnia 19 listopada 1997 r.

I PKN 373/97

Dysponowanie przez pracodawcę środkami zakładowego funduszu

świadczeń socjalnych bez uzgodnienia z zakładowymi organizacjami związko-

wymi, uprawnia te organizacje do żądania przekazania przez pracodawcę na

rzecz funduszu rozdysponowanych kwot (art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca

1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, jednolity tekst: Dz.U. z

1996 r. Nr 70, poz. 335 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 1997 r. sprawy z powódz-

twa Komisji Międzyzakładowej Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego

"Solidarność" PKP w B. przeciwko PKP Wagonowni B., Oddziałowi Zmechanizowa-

nych Robót Drogowych PKP B.-S. i PKP Oddziałowi Drogowemu w B. o zapłatę, na

skutek kasacji pozwanych od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Strona pozwana - trzy jednostki organizacyjne PKP w B.: Wagonownia, Od-

dział Zmechanizowanych Robót Drogowych i Oddział Drogowy, w sprawie z powódz-

twa Komisji Międzyzakładowej NSZZ "Solidarność" PKP w B. o zapłatę na rzecz fun-

duszu świadczeń socjalnych każdy z tych jednostek organizacyjnych (pracodawców)

wniosła kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo-

łecznych w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 1997 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem od-

dalono apelacje pozwanych od wyroku Sądu I instancji, zasądzającego na rzecz tych

funduszy kwoty 9.842 zł, 6.280 zł i 6.000 zł z odsetkami z tytułu należnych im

- 2 -

świadczeń od pozwanych pracodawców za 1994 r. W kasacji postawiono zarzut na-

ruszenia art. 8 ust. 2 i art. 11 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu

świadczeń socjalnych (jednolity tekst: Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 ze m.). Zda-

niem wnoszących kasację przekazanie tych środków na rzecz Oddziału Socjalnego

PKP w W. nastąpiło w uzgodnieniu z organizacjami związkowymi, zgodnie z art. 8

ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r., a zatem nie mogą one domagać się ich zasą-

dzenia na rzecz funduszy istniejących u pozwanych pracodawców. Nie wskazano w

kasacji, na czym polega naruszenie art. 11 tej ustawy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona.

Zarzut naruszenia art. 11 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. nie może być rozpa-

trywany przez Sąd Najwyższy. Zgodnie z tym przepisem środki funduszu nie wyko-

rzystane w danym roku kalendarzowym przechodzą na rok następny. Skarżący nie

wykazali, że przepis został naruszony orzeczeniem Sądu II instancji. Sąd Najwyższy

rozpatruje sprawę w granicach kasacji biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważ-

ność postępowania (art. 393

11

KPC). Nie jest zatem zobowiązany, ani uprawniony do

domyślania się, z jakich przyczyn - zdaniem strony wnoszącej kasację - przepis

prawa powołany jako podstawa kasacyjna został naruszony.

Zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 tej ustawy także nie może być uznany za wys-

tarczający do uchylenia zaskarżonego wyroku. Według zdania pierwszego tego prze-

pisu zasady przeznaczania środków funduszu na poszczególne cele i rodzaje dzia-

łalności socjalnej oraz zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowych

z funduszu, określa kierownik zakładu pracy w regulaminie uzgodnionym z zakłado-

wymi organizacjami związkowymi. W kasacji nie postawiono zarzutu naruszenia pra-

wa procesowego. Następstwem tego jest orzekanie przez Sąd Najwyższy na podsta-

wie stanu faktycznego ustalonego przez Sądy obu instancji. Skoro zatem zostało us-

talone, że przekazanie środków finansowych na rzecz funduszu centralnego

(Oddziału Socjalnego PKP w W.) nastąpiło bez odpowiedniego uzgodnienia z

organizacjami związkowymi, to należy podzielić pogląd Sądu II instancji, iż naruszyło

to art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 4 marca 1994 r.

Z tych względów na podstawie art. 393

12

KPC orzeczono jak w sentencji.

- 3 -

========================================

Lexeva pokazuje treść orzeczenia, nie udziela porad prawnych i nie ocenia, co z niego wynika w konkretnej sprawie. Moc prawną ma wyłącznie dokument wydany przez sąd.