I PKN 377/97

Wyrok z dnia 19 listopada 1997 r.

I PKN 377/97

Odmowa dopuszczenia dowodu nie pozbawia strony możności obrony

jej praw.

Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jadwiga

Skibińska-Adamowicz, Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 1997 r. sprawy z po-

wództwa Elżbiety K. przeciwko [...] Bankowi Kredytowemu Spółce Akcyjnej Oddział w

Ł. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódz-

kiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 23 kwietnia 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Elżbieta K. domagała się przywrócenia do pracy w [...] Banku Kredytowym

SA w Ł. kwestionując zasadność wypowiedzenia jej umowy o pracę.

Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Łodzi wyrokiem z dnia 31 października 1996 r.

[...] oddalił powództwo. Sąd ustalił, że Elżbieta K. była zatrudniona u strony pozwanej

od 4 listopada 1985 r. na stanowisku starszego inspektora ekonomicznego, a od 18

listopada 1988 r. jako starszy specjalista w I Wydziale Kredytów. Od 1993 r. pojawiły

się zastrzeżenia do jej postępowania. W arkuszu ocen za 1993 r., którego powódka

nie podpisała, znajduje się informacja, że pracuje "zrywami", a wydajność jej pracy

znacznie odbiega od wydajności pozostałych pracowników. W maju 1994 r. kierow-

niczka Sali Operacyjnej Centralnego Biura Maklerskiego złożyła do dyrektor E.W.

skargę na trudności we współpracy z powódką, częste spóźnienia oraz niestosowne

zachowanie wobec współpracowników i klientów. We wrześniu 1994 r. A.W., bezpoś-

rednia przełożona powódki, poinformowała dyrektor E.W. o niemożności współpracy

- 2 -

z powódką wobec jej konfliktowego postępowania. Z dniem 1 października 1994 r.

Elżbieta K. została przeniesiona do II Wydziału Kredytów. Oceny pracy za 1994 r.,

zawierającej krytyczne uwagi dotyczące zachowania i prawidłowości wykonywania

obowiązków, nie podpisała. W dniu 24 lutego 1995 r. udzielono powódce kary upom-

nienia za odmowę wykonania polecenia wydanego 20 lutego 1995 r. przez A.D. W

dniu 20 października 1995 r. Elżbieta K. otrzymała karę nagany w rezultacie skargi

klienta J.R. W dniu 21 stycznia 1996 r. [...] Bank Kredytowy w Ł. wypowiedział

Elżbiecie K. umowę o pracę.

Sąd oddalił wniosek dowodowy powódki o załączenie akt bankowych doty-

czących kredytu Adama W. i Leokadii K. oraz protokołu pokontrolnego rewidenta z

Centrali na okoliczność prawidłowego załatwienia ich wniosków o kredyty. Sprawa

kredytu dla A.W., którego wniosek opiniowała powódka, nie była przyczyną wypowie-

dzenia jej umowy o pracę. Strona pozwana powołała tę sprawę jako przykład nagan-

nego wykonywania przez powódkę obowiązków pracowniczych (kontrowersje między

przełożonymi a powódką w przedmiocie uzupełnienia danych, które w ocenie powód-

ki były zbędne do przyznania kredytu ).Wniosek o przeprowadzenie dowodu z zez-

nań świadka T.Ś.-K. zmierzały do wykazania, że przyczyną wypowiedzenia umowy o

pracę było jej szykanowanie przez Z.J. W ocenie Sądu dowód ten nie miał znaczenia

w sprawie, albowiem większość zarzutów pod adresem powódki dotyczyła okresu,

gdy dyrektorem [...] Banku Kredytowego była E.W. Sąd oddalił także wniosek o

dopuszczenie dowodu z akt zawieszonej sprawy [...] o sprostowanie opinii o pracy, w

której nie przeprowadzono postępowania dowodowego.

Elżbieta K. wyrok ten zaskarżyła apelacją i podnosząc zarzuty niewyjaśnie-

nia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz

pominięcia składanych przez nią wniosków dowodowych wniosła o jego uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub zmianę przez

uwzględnienie powództwa.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi, w pełni

podzielając ustalenia Sądu I instancji oraz ich ocenę i kwalifikację prawną, wyrokiem

z dnia 23 kwietnia 1997 r. [...], oddalił apelację. Sąd wywiódł, że wypowiedzenie

umowy o pracę jest uzasadnione w rozumieniu art. 45 KP, gdy spośród kilku sta-

wianych pracownikowi zarzutów co najmniej jeden jest prawdziwy. Strona pozwana

- 3 -

wykazała, że powódka była osobą konfliktową, trudną we współpracy, naruszała

obowiązki pracownicze, odmawiając wykonywania poleceń przełożonych i spóźniając

się do pracy. Takie zachowanie uzasadnia wypowiedzenie stosunku pracy. Bez

znaczenia dla oceny zasadności rozwiązania z powódką umowy o pracę są koligacje

rodzinne obecnego dyrektora [...] Banku Kredytowego Z.J. Obsługi kredytu dla A.W. i

L.K. strona pozwana nie podała jako przyczyny wypowiedzenia, wobec czego

wyjaśnianie okoliczności dotyczących tych spraw było zbędne.

Elżbieta K. od powyższego wyroku wniosła kasację wskazując jako jej pod-

stawę nieważność postępowania przez pozbawienie jej prawa do obrony (art. 379 pkt

5 KPC). Twierdziła, że nieuwzględnienie przez Sądy obu instancji zgłaszanych

wniosków dowodowych uniemożliwiło jej wykazanie, że faktyczną przyczyną zwolnie-

nia była obsługa kredytów dla Adama W. i Leokadii K. oraz że była szykanowana, z

przyczyn politycznych, przez Zbigniewa J. Sąd pozbawił ją prawa do obrony także

odmawiając sprostowania protokołów rozpraw.

W odpowiedzi na kasację strona pozwana wniosła o jej odrzucenie lub od-

dalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Elżbieta K. zarzuciła nieważność postępowania przez pozbawienie jej prawa

do obrony. W świetle zebranego w sprawie materiału jest to zarzut bezzasadny.

Skarżąca była prawidłowo zawiadamiana o terminach rozpraw i czynnie w nich

uczestniczyła. O pozbawieniu strony prawa do obrony nie może świadczyć odmowa

dopuszczenia wszelkich wnioskowanych przez nią dowodów. Sąd zobowiązany jest

do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Temu celowi pod-

porządkowane jest postępowanie dowodowe. Sąd może zatem odmówić dopuszcze-

nia dowodu wskazanego przez stronę, jeżeli uzna, iż wszystkie okoliczności sporne

miedzy stronami zostały wyjaśnione w sposób dostateczny (art. 217 §2 KPC). W

szczegółowym i wnikliwym uzasadnieniu wyroku z dnia 31 października 1996 r. Sąd I

instancji podał motywy, którymi kierował się odmawiając przeprowadzenia dowodu z

zeznań świadka T.Ś.-K., z akt bankowych dotyczących kredytów dla A.W. i L.K. oraz

akt sądowych w innej sprawie [...]. Odniósł się do nich z pełną aprobatą Sąd II

- 4 -

instancji.

Zarzut dotyczący odmowy prostowania protokołów rozpraw nie został przez

skarżącą uzasadniony. Nie jest w tej sytuacji możliwa jego kontrola kasacyjna.

Kasacja w zasadniczej swej części jest, wynikającą z odmiennej oceny do-

wodów, polemiką z ustaleniami Sądu stanowiącymi faktyczną podstawę rozstrzyg-

nięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Skarżąca nie wskazała jako podstawy ka-

sacyjnej naruszenia art. 233 KPC. Ustalenia te, zgodnie z treścią art. 393

11

KPC,

wiążą Sąd Najwyższy w rozpoznawanej sprawie.

Kasacja Elżbiety K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z tego też względu

Sąd Najwyższy, stosownie do treści art. 393

12

KPC, orzekł jak w sentencji.

========================================