I PKN 417/97

Wyrok z dnia 4 grudnia 1997 r.

I PKN 417/97

Brak zmniejszenia zatrudnienia przesądza o wadliwości wypowiedze-

nia pracownikowi umowy o pracę na podstawie art. 1 ust. 1 w związku z art. 10

ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o

zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 1997 r. sprawy z po-

wództwa Barbary H. przeciwko Urzędowi Gminy M. o uznanie za bezskuteczne wy-

powiedzenia umowy o pracę, na skutek kasacji pozwanego od wyroku Sądu Woje-

wódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 28 maja 1997 r.

[...]

o d d a l i ł kasację i zasądził od pozwanego na rzecz powódki 10 zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Pozwany Urząd Gminy w M. w sprawie z powództwa Barbary H. o uznanie

wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne, a następnie o przywrócenie do

pracy, wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Łodzi z dnia 28 maja 1997 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem zmieniono

wyrok Sądu I instancji oddalający powództwo i przywrócono powódkę do pracy oraz

orzeczono o kosztach postępowania. Sąd II instancji ustalił, że u strony pozwanej nie

było zmniejszenia zatrudnienia, a zmiany organizacyjne nastąpiły dopiero około 3

tygodnie po złożeniu powódce wypowiedzenia. Brak było zatem podstaw do wypo-

wiedzenia umowy o pracę w oparciu o art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r.

- 2 -

o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przy-

czyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr

4, poz. 19 ze zm.). W kasacji postawiono zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 tej ustawy.

Zdaniem skarżącego polega ono na błędnym uznaniu, że w miejsce powódki

zatrudniono co najmniej 2 osoby oraz wadliwym przyjęciu, że wypowiedzenie nie

mogło wyprzedzać podjęcia przez Radę Gminy uchwały w przedmiocie zmian w re-

gulaminie organizacyjnym Urzędu. Wniesiono o zmianę wyroku Sądu II instancji i

oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie wyroków Sądów obu instancji i prze-

kazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Powódka wnisła o oddalenie kasacji i zasądzenie kosztów zastępstwa pro-

cesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja nie jest uzasadniona.

Według art. 393

11

KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach ka-

sacji, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Kasacja nie

stawia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a zatem Sąd Najwyższy jest

związany stanem faktycznym ustalonym przez Sąd II instancji. Wynika stąd wprost,

że skoro Sąd ten ustalił, iż u strony pozwanej nie było zmniejszenia zatrudnienia, to

nie było podstaw do wypowiedzenia powódce umowy o pracę w oparciu o art. 1 ust.

1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. W tak ustalonym stanie

faktycznym Sąd II instancji prawidłowo zastosował prawo materialne (art. 1 ust. 1

ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r.), a kasacja w istocie rzeczy nie kwestionuje inter-

pretacji tego przepisu, lecz ustalenia faktyczne dotyczące braku przesłanki jego

zastosowania, to jest zmniejszenia zatrudnienia. Brak zmniejszenia zatrudnienia

przesądza o wadliwości wypowiedzenia umowy o pracę na podstawie art. 1 ust. 1 w

związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r., co czyni zbędnym rozwa-

żania dotyczące dopuszczalności złożenia wypowiedzenia przed podjęciem uchwały

o reorganizacji Urzędu.

Z tych względów na podstawie art. 393

12

KPC orzeczono jak w sentencji.

========================================