II UKN 380/97

Wyrok z dnia 5 grudnia 1997 r.

II UKN 380/97

Nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej, w rozumieniu art.

393

1

pkt 2 KPC, zarzut naruszenia przepisów postępowania do jakiego doszło

w innej, prawomocnie zakończonej sprawie.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka,

Maria Tyszel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 1997 r. sprawy z po-

wództwa Stanisława M. przeciwko Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "C.Ł." SA w

Ł. o zasądzenie renty wyrównawczej, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 16 kwietnia

1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Łodzi wyrokiem z dnia 22 listopada 1996 r. [...]

oddalił powództwo Stanisława M. przeciwko Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu

"C.Ł." S.A. w Ł. o zasądzenie renty wyrównawczej, nie obciążając go kosztami pro-

cesu.

Sąd Rejonowy oparł się na następujących ustaleniach faktycznych:

Stanisław M. uległ wypadkowi przy pracy w pozwanym Przedsiębiorstwie w dniu 27

września 1981 r. Decyzją z dnia 7 sierpnia 1991 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych

Oddział w Ł. przyznał powodowi rentę inwalidzką według III grupy inwalidów w

związku z tym wypadkiem. W dniu 31 grudnia 1991 roku powód wniósł do Sądu Re-

jonowego w Łodzi pozew skierowany przeciwko pozwanemu o zasądzenie renty

uzupełniającej oraz o odszkodowanie z powodu pogorszenia się następstw tego wy-

padku. Na rozprawie w dniu 4 marca 1992 r., Stanisław M. za zgodą strony pozwanej

- 2 -

, cofnął pozew o rentę z uwagi na upływ 10-letniego terminu przedawnienia. Posta-

nowieniem, zawartym w wyroku z dnia 8 czerwca 1993 r. [...], Sąd Rejonowy - Sąd

Pracy w Łodzi umorzył postępowanie w tym zakresie.

Sąd Rejonowy - w rozpatrywanej sprawie - przyjął zgodnie z zarzutem strony

pozwanej, że roszczenie powoda o rentę wyrównawczą uległo przedawnieniu sto-

sownie do przepisu art. 442 § 1 KC stanowiącego, że roszczenie o naprawienie

szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, przedawnia się z upływem 3 lat od

dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej

naprawienia, najpóźniej jednak z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło

zdarzenie wyrządzające szkodę. Zdaniem Sądu, powód dowiedział się o szkodzie i

osobie obowiązanej do jej naprawienia w 1981 r., ponieważ jednak wówczas prawo

nie przewidywało możliwości dochodzenia, na podstawie przepisów prawa cywil-

nego, roszczeń z tytułu wypadków przy pracy, bieg terminu przedawnienia nie mógł

rozpocząć się przed dniem 1 stycznia 1990 r. Sąd przyjął, że: "W przedmiotowej

sprawie bieg terminu przedawnienia rozpoczął się w dniu 7 sierpnia 1991 r., kiedy

została wydana decyzja o przyznaniu powodowi renty inwalidzkiej. Od tego dnia po-

wód mógł stwierdzić, czy przyznane mu świadczenie wyczerpuje jego roszczenie z

tytułu wypadku przy pracy".

Sąd Rejonowy uznał, że wniesiony w dniu 31 grudnia 1991 r. pozew o zasą-

dzenie renty wyrównawczej, nie wywołuje żadnych skutków prawnych wobec jego

cofnięcia, nie powoduje też przerwania biegu terminu przedawnienia w myśl art. 123

§ 1 KC, w konsekwencji roszczenie powoda przedawniło się w dniu 8 sierpnia 1994 r.

Powód wniósł pozew w przedmiotowej sprawie 19 czerwca 1995 r., a zatem po

upływie tego terminu. Wobec nie zrzeczenia się przez pozwanych korzystania z za-

rzutu przedawnienia i podniesienia go w toku procesu, Sąd Rejonowy oddalił po-

wództwo. Na podstawie art. 102 KPC Sąd Rejonowy nie obciążył powoda kosztami

procesu poniesionymi przez stronę pozwaną.

Powyższy wyrok zaskarżył Stanisław M. zarzucając błąd w ustaleniach fak-

tycznych polegający na przyjęciu, że powód cofnął pozew w sprawie [...], choć w

istocie nie miał on takiego zamiaru. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii

biegłego psychologa na okoliczność, czy był on w stanie świadomie i swobodnie

podjąć decyzję w przedmiocie cofnięcia pozwu w powyższej sprawie.

- 3 -

Z apelacji wynika pośrednio, że powód wniósl o zmianę zaskarżonego wy-

roku przez zasądzenie renty wyrównawczej.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi, wyrokiem

z dnia 16 kwietnia 1997 r. [...], oddalił apelację powoda podzielając zarówno ustale-

nia stanu faktycznego dokonane przez Sąd pierwszej instancji, jak i pogląd prawny

wyrażony w zaskarżonym wyroku. W uzasadnieniu swego wyroku Sąd ten podkreślił,

że: "Powód mógł zaskarżyć postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie [...]

o ile kwestionował okoliczności cofnięcia pozwu lub zgodność tej czynności z pra-

wem lub zasadami współżycia społecznego. Stanisław M. nie wniósł jednak zażale-

nia na postanowienie w tym przedmiocie. Dlatego też w niniejszej sprawie nie może

on już kwestionować faktu, że powództwo w sprawie [...] zostało cofnięte, postępo-

wanie umorzone w zakresie roszczenia o rentę wyrównawczą."

Z tego również względu Sąd Wojewódzki nie uznał za celowe dopuszczenie

wnioskowanego w apelacji dowodu z opinii biegłego psychologa.

W kasacji wniesionej od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubez-

pieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 16 kwietnia 1997 r., pełnomocnik powoda za-

rzucając: "1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik

sprawy (art. 393

1

KPC), a w szczególności naruszenie art. 5 i art. 327 § 1 KPC - po-

przez nieudzielenie powodowi działającemu bez adwokata wskazówek i pouczeń, iż

cofnięcie w dniu 4 marca 1992 r. pozwu o rentę zamknie mu drogę o dochodzenie

roszczenia o rentę wyrównawczą, 2) naruszenie prawa materialnego poprzez nie-

zastosowanie art. 444 § 2 KC w zw. z art. 300 KP", wnosił o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu w

Łodzi, przy uwzględnieniu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Rozpoznając sprawę w granicach kasacji Sąd Najwyższy wziął pod uwagę

co następuje:

Rozpatrywana kasacja jest nieuzasadniona. Chybionym jest zarzut naru-

szenia zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania, w szczególności przepisów

art. 5 i 327 § 1 KPC. Przepisy te regulują obowiązki Sądu orzekającego wobec

strony działającej bez adwokata, jednakże ten zarzut kasacyjny dotyczy wyłącznie

- 4 -

postępowania sądowego w sprawie [...] zakończonej prawomocnym orzeczeniem z

dnia 4 marca 1992 r. W uzasadnieniu wniesionej kasacji ani jednym zdaniem nie

wykazano naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania przez Sąd orzekający w

rozpatrywanej sprawie, zakończonej wydaniem zaskarżonego wyroku.

Nie stanowi usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej, w rozumieniu przepisu

art. 393

1

pkt 2 KPC zarzut naruszenia przepisów postępowania do jakiego doszło w

innej, prawomocnie zakończonej sprawie.

Zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisów

art. 444 § 2 KC w związku z art. 300 KP nie został w kasacji uzasadniony. Przepis

art. 444 § 2 KC określa przesłanki, których spełnienie uzasadnia żądanie przyznania

osobie poszkodowanej odpowiedniej renty od zobowiązanego do naprawienia

szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym; przepis art. 300 KP określa zasady

stosowania prawa cywilnego w sprawach z zakresu prawa pracy. Wnoszący kasację

nie wskazał w jaki sposób zaskarżony wyrok narusza te przepisy. Oddalenie po-

wództwa czyli odmowa przyznania powodowi żądanego świadczenia nie stanowi

podstawy uznania za zasadny zarzutu naruszenia wskazanych przepisów prawa

materialnego za zasadny, skoro w kasacji nie przytoczonego żadnego wywodu

prawnego dla wykazania prawidłowości odmiennego stanowiska niż to, które przyjęto

w zaskarżonym wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, wobec braku usprawiedliwio-

nych podstaw, na podstawie przepisu art. 393

12

KPC orzekł jak w sentencji.

========================================