II UKN 379/97

Wyrok z dnia 9 grudnia 1997 r.

II UKN 379/97

Przepisy ustawy z dnia 14 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

funkcjonariuszy Policji (Dz.U. Nr 53, poz. 214 ze zm.) i wydanego z jej delegacji

zarządzenia Nr 53 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 maja 1994 r. w

sprawie szczególnych zasad przeliczania uposażenia funkcjonariuszy dla ce-

lów emerytalnych (Dz.Urz. MSW Nr 2, poz. 26) nie uzasadniają żądania przez

ubezpieczonego podwyższenia świadczeń - w razie podwyżki uposażeń funk-

cjonariuszy służby czynnej - na podstawie indywidualnej decyzji opartej na po-

równaniu zajmowanego przez niego stanowiska i zaszeregowania z daty

przyznania emerytury lub renty ze stanowiskiem podobnym pod względem

nazwy lub zaszeregowania w aktualnym schemacie organizacyjnym Policji.

Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie SN: Roman Kuczyński

(sprawozdawca), Maria Mańkowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 1997 r. sprawy z wniosku

Andrzeja C. przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu MSW o wysokość eme-

rytury, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 2 kwietnia 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 4 listopada 1996 r., Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie Andrzeja C., pobierającego eme-

ryturę policyjną, od decyzji Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych w przedmiocie zmiany grupy uposażenia dla celów podwyższenia i

waloryzacji emerytury.

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 1997 r. oddalił ape-

- 2 -

lację ubezpieczonego uzasadniając, że zgodnie z art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 18 lu-

tego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony

Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz

ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.) stawki uposażenia zasadniczego oraz do-

datku za stopień z dnia zwolnienia ze służby funkcjonariusza, zastępuje się stawkami

uposażenia z dnia wejścia w życie ustawy. Na podstawie delegacji z art. 58 ust. 7 tej

ustawy Minister Spraw Wewnętrznych zarządzeniem Nr 31 z dnia 24 maja 1994 r.

(Dz. Urz. MSW Nr 2, poz. 260) określił szczegółowe zasady przeliczania uposażenia

funkcjonariuszy dla celów emerytalnych, według których grupy zaszeregowania

funkcjonariuszy z dnia zwolnienia ze służby przed wejściem w życie ustawy zastę-

puje się grupami z dnia wejścia w życie ustawy, wymienionymi w załączniku do za-

rządzenia. Zgodnie z wymienioną tam grupą ubezpieczonego dotyczy grupa 09.

Kasacja ubezpieczonego od tego wyroku zarzuca niewyjaśnienie wszystkich

okoliczności sprawy, a w szczególności, czy stanowisko służbowe o nazwie Kierow-

nik Zakładu Kryminalistyki zostało wprowadzone obok czy też zamiast byłego stano-

wiska "Naczelnika Wydziału Kryminalnego..." oraz naruszenie prawa materialnego -

zarządzenia Nr 31 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 maja 1994 r. w sprawie

szczegółowych zasad uposażania funkcjonariuszy dla celów emerytalnych (Dz. Urz.

MSW Nr 2, poz. 26) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 24 czerwca

1994 r. w sprawie szczegółowych zasad waloryzacji policyjnych emerytur i rent (Dz.

U. Nr 79, poz. 366) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zao-

patrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.).

W odpowiedzi na kasację Zakład Emerytalno-Rentowy Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty kasacji są oczywiście bezzasadne. Ubezpieczony pozostaje w błęd-

nym przekonaniu, że przy każdorazowej zmianie organizacji i nazewnictwa stanowisk

w Policji jego ostatnio zajmowane stanowisko w Milicji Obywatelskiej powinno być

przyporządkowane do najbardziej zbliżonego pod względem nazwy i aktualnego

uposażenia. Na wniosek taki nie pozwala wykładnia językowa § 2 ust. 2 zarządzenia

- 3 -

nr 31 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 maja 1994 r. w sprawie szczegóło-

wych zasad przeliczania uposażenia funkcjonariuszy dla celów emerytalnych (Dz.

Urz. MSW Nr 2, poz. 26), które zostało wydane na podstawie delegacji z art. 58 ust.

7 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Poli-

cji... (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.). Zarządzenie to, jak i wskazane przepisy ustawy

przewidują sytuację, w której funkcjonariusz, posiadający określoną grupę zaszere-

gowania, opuszczał swoje stanowisko w związku z przejściem na emeryturę przed

datą wejścia w życie tej ustawy. Ustawa ta bowiem w art. 6 ust. 1 wprowadziła za-

sadę rewaloryzacji rent i emerytur polegającą na tym, że podlegają one waloryzacji w

takim samym stopniu i terminie, w jakim następuje wzrost uposażenia funkcjona-

riuszy pozostających w służbie i zajmujących analogicznie zaszeregowane stano-

wiska. Zasada ta nie jest jednak równoznaczna z porównywaniem stanowiska (wraz

z jego zaszeregowaniem) emeryta lub rencisty z daty jego opuszczenia ze stanowis-

kiem funkcjonariusza policji pozostającego w służbie. Nie można bowiem zakładać

niezmienności rodzajów i nazw poszczególnych stanowisk w Policji na przestrzeni

lat. W tym celu powołane zarządzenie Nr 31 wprowadziło na użytek przeliczania rent

i emerytur funkcjonariuszy zwolnionych ze służby przed dniem wejścia w życie

ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... tabelę stanowisk po-

równywalnych, odpowiadających uprzednio stosowanym nazwom i ustalając dla nich

zaszeregowanie niejako w sposób zryczałtowany. Nie można wykluczyć, że i w tego

rodzaju uregulowaniu będą mogły występować zmiany. Powinny one jednak być

regulowane w podobny sposób, tj. zarządzeniem ministra z delegacji ustawowej. Nie

jest natomiast możliwe dokonywanie takiego porównywania stanowisk i zaszere-

gowania indywidualnie w stosunku do każdego emeryta lub rencisty w każdym

przypadku podwyższenia płac funkcjonariuszom pozostającym w czynnej służbie.

Sąd Najwyższy podziela argumentację zawartą w motywach zaskarżonego

wyroku Sądu Apelacyjnego. W istocie ubezpieczony domaga się wydawania w swo-

jej sprawie indywidualnych decyzji w przedmiocie porównywania ówczesnych i

obecnych stanowisk służbowych w Milicji Obywatelskiej (zwolniony ze służby został z

dniem 31 lipca 1985 r.) i Policji. Dla uwzględnienia jego stanowiska brak jest ja-

kichkolwiek podstaw prawnych. Tym samym całkowicie chybiony jest zarzut kasacji

niewyjaśnienia, czy stanowiska służbowe z daty zwolnienia i wymienione w zarzą-

- 4 -

dzeniu Nr 31 są tożsame, gdyż na przeprowadzanie tego rodzaju porównania nie

pozwalają sądowi ani przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji.., ani wydane z jej upoważnienia przepisy wykonawcze. Z kolei przepisy roz-

porządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 29 czerwca 1994 r. w sprawie szcze-

gółowych zasad waloryzacji emerytur i rent mają zastosowanie do już zaktualizowa-

nych w zarządzeniu Nr 31 stanowisk i zaszeregowań i w przedmiotowej sprawie

także nie zostały naruszone.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw

dla uwzględnienia kasacji i na zasadzie art. 393

12

KPC orzekł jak w sentencji wyroku.

========================================