I PKN 443/97

Wyrok z dnia 19 grudnia 1997 r.

I PKN 443/97

W przypadku ciągłego naruszania obowiązków pracowniczych, termin z

art. 52 § 2 KP rozpoczyna bieg od ostatniego ze zdarzeń składających się na to

zachowanie.

Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Adam

Józefowicz, Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 1997 r. sprawy z po-

wództwa Waldemara M. przeciwko PKP Zakładowi Maszyn Torowych w G. o przy-

wrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 15 lipca

1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Powód Waldemar M. w sprawie przeciwko PKP-Zakładowi Maszyn Toro-

wych w G. o przywrócenie do pracy wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 15

lipca 1997 r. [...] Zaskarżonym wyrokiem odrzucono apelację powoda od wyroku

Sądu I instancji, zasądzającego na rzecz powoda odszkodowanie z tytułu wadliwego

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz uwzględniono apelację pozwa-

nego, oddalając powództwo. Oba Sądy zgodnie uznały, że zachowanie powoda po-

legające na samowolnym (wbrew poleceniu) użyciu w dniach 2 i 9 września 1996 r.

samochodu służbowego stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pra-

cowniczych uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy

powoda. Sąd I instancji zasądził odszkodowanie dlatego, że pozwany naruszył ins-

trukcję o prowadzeniu dochodzeń służbowych A/res/28, zaś Sąd II instancji ustalił, iż

- 2 -

ta instrukcja nie ma do powoda zastosowania i z tego względu oddalił powództwo.

W kasacji zarzucono naruszenie art. 52 § 1 KP przez błędne przyjęcie, że

wyjazdy samochodem w dniach 2 i 9 września 1996 r. stanowiły ciężkie naruszenie

podstawowych obowiązków pracowniczych, mimo że było to w interesie pracodawcy

lub na jego polecenie; art. 52 § 2 KP przez bezpodstawne odniesienie podanej przez

pracodawcę przyczyny rozwiązania umowy w dniu 18 września 1996 r. do zdarzeń,

które miały miejsce wcześniej niż przed upływem miesiąca przed tym dniem oraz "z

ostrożności procesowej" zarzucono także naruszenie art. 233 § 1 KPC przez

sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału oraz

nieracjonalną i dowolną ocenę dowodów. Wniesiono o uchylenie obu wyroków i

przywrócenie powoda do pracy ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu II instancji i

oddalenie apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego względnie o uchylenie

wyroku Sądu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona.

Zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC nie może być rozpatrywany przez Sąd

Najwyższy, ponieważ nie został on uzasadniony. Nie wskazano w kasacji, które do-

wody - zdaniem wnoszącego kasację - zostały błędnie ocenione przez Sąd z punktu

widzenia ich wiarygodności i mocy dowodowej i dlaczego stawiany jest ten zarzut.

Stanowi to istotne naruszenie art. 393

3

KPC, który wymaga, aby kasacja zawierała

nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych (przepisów prawa), ale także ich uza-

sadnienie. Skutkiem tej wady kasacji jest rozpatrywanie sprawy według stanu fak-

tycznego ustalonego przez oba Sądy.

Według art. 52 § 1 pkt 1 KP pracodawca może rozwiązać umowę o pracę

bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez niego

podstawowych obowiązków pracowniczych. Powód był zatrudniony jako mistrz

transportu (dyspozytor) i do jego obowiązków nie należało prowadzenie samocho-

dów, jednakże sporadycznie wykonywał tę czynność na polecenie przełożonych. W

dniu 3 lutego 1996 r. powód uczestniczył w kolizji drogowej prowadząc samochód

pracodawcy i wydano mu polecenie zakazujące kierowania pojazdami służbowymi.

- 3 -

Powód nie respektował tego polecenia i nadal od czasu do czasu kierował tymi po-

jazdami. Sąd Najwyższy podziela poglądy Sądów obu instancji, że niewykonanie

polecenia zgodnego z prawem stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiąz-

ków przez powoda tym bardziej, że powód kilkakrotnie postępował wbrew zakazowi

prowadzenia pojazdów pracodawcy. Zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 KP nie jest

zatem uzasadniony.

Zgodnie z art. 52 § 2 KP rozwiązanie umowy o pracę z winy pracownika nie

może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o

okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Pozwany jako przyczynę rozwiąza-

nia w dniu 18 września 1996 r. podał "nieprzestrzeganie zakazu prowadzenia samo-

chodów służbowych wydanego przez dyrektora". Zdaniem Sądu Najwyższego wyka-

zanie przez pozwanego dwóch tego rodzaju zdarzeń zaistniałych przed upływem

miesiąca (w dniach 2 i 9 września 1996 r.) świadczy o zachowaniu tego terminu.

Przepis art. 52 § 2 KP nie został zatem naruszony. Dodać nadto należy, że nie jest

uzasadnione twierdzenie wnoszącego kasację, iż pracodawca, a także Sądy, nie

mogły nawiązywać do sprzecznego z poleceniem prowadzenia samochodów praco-

dawcy, które zdarzały się wcześniej niż miesiąc przed dniem rozwiązania umowy o

pracę. Zachowanie powoda miało bowiem charakter ciągły - polegało na wykorzys-

tywaniu tej samej sposobności, było jednorodzajowe i mieściło się w zwartym od-

cinku czasu. W takim przypadku termin miesięczny rozpoczyna bieg od ostatniego

zdarzenia zakwalifikowanego jako część zachowania ciągłego. Oznacza to, że w

niniejszej sprawie termin do rozwiązania umowy rozpoczął bieg od dnia 9 września

1996 r.

Z tych względów na podstawie art. 393

12

KPC orzeczono jak w sentencji.

========================================