I PKN 476/97

Wyrok z dnia 16 stycznia 1998 r.

I PKN 476/97

Przepis art. 22 ust. 2 Karty Nauczyciela nie ma zastosowania, jeżeli

szkoła gminna nie ma możliwości zatrudnienia nauczyciela w pełnym wymiarze

zajęć, a szkoła państwowa, w której prowadzi on zajęcia odmawia szkole

gminnej refundacji wynagrodzenia wypłaconego przez nią za pracę nauczyciela

w szkole państwowej.

Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN Kazimierz

Jaśkowski (sprawozdawca), Roman Kuczyński.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 1998 r. sprawy z po-

wództwa Ewy B. przeciwko [...] Liceum Ogólnokształcącemu [...] w L. o nawiązanie

stosunku pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 22 maja 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Powódka Ewa B. w sprawie przeciwko [...] Liceum Ogólnokształcącemu [...] w

L. o nawiązanie stosunku pracy, wniosła kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 22 maja 1997 r. [...]. Zas-

karżonym wyrokiem zmieniono pkt 1 wyroku Sądu I instancji (uznano w nim za bezs-

kuteczną decyzję pozwanego przenoszącą powódkę w stan nieczynny od dnia 1

października 1996 r.) i oddalono powództwo. W kasacji zarzuca się naruszenie art.

20 w związku z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela

(Dz. U. Nr 3, poz. 19 ze zm.) przez przyjęcie, że zmiana organu prowadzącego

szkołę uzasadnia ograniczenie wymiaru zatrudnienia nauczyciela mianowanego, a w

braku jego zgody na to ograniczenie można przenieść nauczyciela w stan nieczynny.

Zarzucono także naruszenie art. 38 KP (w związku z art. 91c Karty Nauczyciela)

- 2 -

przez jego niezastosowanie, gdy pozwany podjął zamiar wypowiedzenia powódce

umowy o pracę w trybie przewidzianym dla nauczycieli mianowanych. W uzasadnie-

niu podniesiono, że w stanie faktycznym sprawy nie istniała żadna okoliczność, która

uzasadniałaby przeniesienie powódki w stan nieczynny. Powódka nie mogła wyko-

nywać pracy u pozwanego w pełnym wymiarze czasu pracy, ale mogła ten wymiar

uzupełniać w innej szkole (w Zespole Szkół Chemicznych w L.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona.

Niesporne jest, że w pozwanym Liceum nie było wystarczającej liczby godzin

plastyki, aby powódka świadczyła pracę w pełnym wymiarze. Pozwany zwrócił się

zatem do powódki, na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r.

Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357), o wyrażenie

zgody na ograniczenie wymiaru godzin pracy i proporcjonalne zmniejszenie wyna-

grodzenia. Powódka nie wyraziła na to zgody. W tej sytuacji pozwany mógł skorzys-

tać z wynikającego z art. 22 ust. 2 Karty Nauczyciela uprawnienia do przeniesienia

powódki w stan nieczynny, jeżeli nie istniały warunki do uzupełnienia tygodniowego

obowiązkowego wymiaru zajęć w innej szkole. W poprzednich latach powódka uzu-

pełniająco pracowała w Zespole Szkół Chemicznych, a do dnia 31 grudnia 1995 r.

organem prowadzącym ten Zespół Szkół oraz pozwanego był Kurator Oświaty w L.

Od dnia 1 stycznia 1996 r. pozwane Liceum przejęła Gmina L. Za pracę w obu

szkołach wynagrodzenie powódce wypłacała strona pozwana. Zespół Szkół Che-

micznych odmówił refundacji pozwanemu wynagrodzenia wypłaconego za pracę po-

wódki w tym Zespole w 1996 r. Sąd II instancji trafnie przyjął, że nie można domagać

się od pozwanego, aby płacił powódce wynagrodzenie za pracę w innej szkole, fi-

nansowanej nie przez gminę, lecz przez budżet państwa. Należy także podzielić po-

gląd Sądu II instancji, że możliwość uzupełnienia wymiaru godzin pracy w innej

szkole, należy rozważać w odniesieniu do szkół prowadzonych i finansowanych

przez gminę, a brak tej możliwości został ustalony w postępowaniu dowodowym.

Podnieść również należy, że odmienne stanowisko naruszałoby ustawowo zagwa-

rantowaną samodzielność gmin (art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samo-

- 3 -

rządzie terytorialnym, jednolity tekst: Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.). Gmina z

własnych środków i wbrew swej woli musiałaby bowiem wypłacać powódce wyna-

grodzenie za pracę w szkole państwowej. Możliwość uzupełnienia w szkole pańs-

twowej wymiaru godzin pracy powódki istniałaby wtedy, gdyby gmina lub szkoła

gminna zawarła stosowną umowę z kuratorem oświaty lub szkołą państwową.

Także nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 38 KP. Zdaniem powódki,

ponieważ według art. 91c Karty Nauczyciela w zakresie spraw wynikających ze sto-

sunku pracy nie uregulowanych w tej ustawie, mają zastosowanie przepisy Kodeksu

pracy, a przeniesienie w stan spoczynku "stanowi quasi rozwiązanie stosunku pracy

za wypowiedzeniem", to pozwany powinien zachować przewidziany w art. 38 KP tryb

konsultacji ze związkami zawodowymi. Jest to pogląd błędny. Przepis art. 38 odnosi

się tylko do umów o pracę, a powódka była zatrudniona na podstawie nominacji. Po-

nadto nie złożono jej wypowiedzenia, a rozwiązano stosunek pracy w szczególnym

trybie określonym w art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 Karty Nauczyciela. Pracodawca

jest obowiązany do współdziałania ze związkami zawodowymi przy podejmowaniu

czynności zmierzających do ustania stosunku pracy tylko wtedy, gdy prawo go do

tego zobowiązuje.

Z tych względów na podstawie art. 393

12

KPC orzeczono, jak w sentencji.

========================================