II UKN 438/97

Wyrok z dnia 13 stycznia 1998 r.

II UKN 438/97

Stwierdzenie choroby zawodowej przez Państwowego Inspektora Pracy

nie jest równoznaczne z ustaleniem inwalidztwa z tytułu tej choroby.

Przewodniczący SSN: Teresa Romer, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 1998 r. sprawy z wniosku

Leona K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w T.G. o rentę

inwalidzką z tytułu choroby zawodowej, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku

Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 12

marca 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Wnioskodawca Leon K., pobierający od 5 lipca 1993 r. rentę inwalidzką na

podstawie przepisów ustawy z dnia 1 grudnia 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

górników i ich rodzin, we wniosku z 18 sierpnia 1994 r. domagał się przyznania gór-

niczej renty inwalidzkiej z tytułu choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w T.G. nie uwzględnił wniosku,

gdyż stwierdził inwalidztwo wnioskodawcy III grupy z ogólnego stanu zdrowia, nie

zaliczając go do żadnej grupy inwalidów w związku z chorobą zawodową.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wy-

rokiem z dnia 27 listopada 1996r. oddalił odwołanie wnioskodawcy i ustalił, że wnios-

kodawca już dochodził renty inwalidzkiej z tytułu wypadku przy pracy, jakiemu uległ w

- 2 -

dniu 18 stycznia 1988 r., powołując się na to samo schorzenie narządu słuchu.

Prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach z dnia 28 kwietnia 1995 r. [...] oddalone zostało odwoła-

nie wnioskodawcy. W sprawie o przyznanie renty inwalidzkiej z powodu choroby za-

wodowej zarówno Obwodowa, jak i Wojewódzka Komisja Lekarska do spraw Inwa-

lidztwa i Zatrudnienia oraz biegli lekarze z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Śro-

dowiskowego w S. nie stwierdzili inwalidztwa wnioskodawcy z przyczyn laryngolo-

gicznych. Trzej specjaliści z zakresu interny, otolaryngologii i chorób zawodowych nie

potwierdzili inwalidztwa z powodu zawodowego uszkodzenia słuchu, uznając jedynie

konieczność profilaktycznego odsunięcia od stanowisk, na których hałas przekracza

normy higieniczne.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił

apelację wnioskodawcy i podzielając stanowisko Sądu I instancji stwierdził, że profi-

laktyczna konieczność zmiany pracy nie jest równoznaczna z inwalidztwem, które

zgodnie z art.23 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pra-

cowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz.267 ze zm.) wymaga istotnego lub długo-

trwałego uszkodzenia organizmu, powodującego częściową lub całkowitą niezdol-

ność do wykonywania zatrudnienia. Tymczasem stwierdzony u ubezpieczonego nie-

dosłuch odbiorczy [...], przy zachowanej społecznej wydolności słuchu nie powoduje

niezdolności do pracy na dotychczasowym stanowisku, co skutkuje z kolei odmowę

prawa do świadczeń, określonych w art.18 ustawy wypadkowej z dnia 12 czerwca

1975 r.

Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok w drodze kasacji, zarzucając na-

ruszenie art.23 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p. przez przyjęcie, że odwo-

łujący pomimo istnienia choroby zawodowej może wykonywać dotychczasowe za-

trudnienie oraz naruszenie przepisów postępowania przez pominięcie dowodu z

opinii innego zakładu naukowego dla ustalenia, czy odwołujący może wykonywać

pracę sztygara, a także przekroczenie granic dyspozycji art.233 § 1 KPC.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna. Stwierdzenie choroby zawodowej przez Państwo-

- 3 -

wego Terenowego Inspektora Sanitarnego nie jest równoznaczne z istnieniem inwa-

lidztwa z tytułu choroby zawodowej. Choroba zawodowa - uszkodzenie słuchu - nie

zawsze bowiem oznacza taki ubytek słuchu, który upośledza społeczną jego wydol-

ność. Dopiero nasilenie tego schorzenia w stopniu co najmniej znacznie ogranicza-

jącym zdolność do wykonywanego zatrudnienia z powodu stałego lub długotrwałego

naruszenia sprawności organizmu, daje podstawę do ustalenia inwalidztwa z tytułu

choroby zawodowej. Nie został zatem naruszony art.23 ustawy z dnia 14 grudnia

1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin, skoro z niewadliwie

ustalonego przez Sąd I i II instancji stanu faktycznego wynika, że laryngologiczne

schorzenia wnioskodawcy nie powodują jego inwalidztwa żadnej grupy.

Sąd Najwyższy uznał również za niezasadny zarzut kasacji naruszenia art.233

§ 1 KPC. Sąd Wojewódzki przedstawił ustalony przez siebie stan faktyczny w

oparciu o opinię specjalistów lekarzy, zatrudnionych w Instytucie Medycyny Pracy,

placówki naukowej o kwalifikacjach odpowiednich dla schorzenia wnioskodawcy.

Wnioski, które z tego materiału dowodowego wyciągnęły obydwa Sądy orzekające w

sprawie są logiczne, zgodne z opinią specjalistów lekarzy i mieszczą się w granicach

swobodnej oceny dowodów. Gdy zaś chodzi o zarzut pominięcia dowodu z opinii

innego zakładu naukowego na okoliczność, czy wnioskodawca może wykonywać

dotychczasowe zatrudnienie na stanowisku sztygara, to wymaga zwrócenia uwagi, iż

pełnomocnik wnioskodawcy - wbrew wymaganiu art.393

3

KPC - nie podał podstaw

kasacyjnych, to znaczy nie wskazał konkretnych przepisów prawa procesowego,

które zostały naruszone.

W wyroku z dnia 14 listopada 1996 r., I CKN 6/96 Sąd Najwyższy stwierdził, iż

nie wskazanie naruszenia przez sąd orzekający konkretnego przepisu postępowania,

pozbawia taki zarzut znaczenia i skutkuje nieuwzględnienie kasacji.

Stosownie do art.393

11

KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach

kasacji, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Z wyjątkiem

zatem nieważności postępowania Sąd Najwyższy nie jest uprawniony ani zobowią-

zany do rozpoznania kasacji z uwzględnieniem innych podstaw kasacyjnych niż w

niej powołane (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1996 r., I

PKN 22/96 - OSNAPIUS 1997 nr 5 poz.74).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art.393

12

KPC Sąd Najwyższy

- 4 -

orzekł, jak w sentencji.

========================================