II UKN 469/97

Wyrok z dnia 27 stycznia 1998 r.

II UKN 469/97

1. Ustalenie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską związku scho-

rzenia ze służbą wojskową nie jest równoważne ze stwierdzeniem inwalidztwa

związanego z tą służbą. Związek inwalidztwa ze służbą wojskową stwierdza

komisja lekarska do spraw inwalidztwa i zatrudnienia z udziałem przedstawi-

ciela Związku Inwalidów Wojennych RP (art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 maja

1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin, jed-

nolity tekst: Dz.U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.).

2. Jeżeli schorzenie pozostające w związku ze służbą wojskową nie

może ulec pogorszeniu, ani też ujemnie wpływać na schorzenia samoistne,

powodujące inwalidztwo z ogólnego stanu zdrowia, to zarzut kasacji, iż w po-

nawianym postępowaniu o rentę inwalidzką wojskową, wnioskodawca nie był

kierowany do badania przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską, jest bez-

zasadny.

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Roman Kuczyński

(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 1998 r. sprawy z wniosku

Waldemara M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w Ł. o

rentę inwalidy wojskowego, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apela-

cyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 27 maja 1997 r., [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Łodzi oddalił odwołanie Waldemara M. od decyzji Oddziału Za-

kładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. w przedmiocie odmowy przyznania mu renty

- 2 -

2

inwalidy wojennego. Sąd Wojewódzki ustalił, że wnioskodawca uległ wypadkowi

podczas odbywania służby wojskowej w dniu 13 czerwca 1959 r., w wyniku którego

doznał stłuczenia miednicy oraz ogólnego potłuczenia. Jego roszczenie o rentę in-

walidzką w związku ze służbą wojskową zgłoszone w 1987 r. zostało oddalone wyro-

kiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia

22 maja 1987 r. [...] wobec stwierdzenia przez biegłych lekarzy sądowych neurologa,

chirurga i internisty, iż cierpi on na dyskopatię bez związku ze służbą wojskową i nie

jest inwalidą żadnej z grup. Natomiast w postępowaniu toczącym się wskutek wnios-

ku o taką samą rentę w 1996 r. wnioskodawca poddany został badaniu przez Obwo-

dową i Wojewódzką Komisję Lekarską d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia, a także przez

biegłych sądowych lekarzy neurologa i ortopedę. W świetle zgodnych opinii tych

zespołów lekarskich wnioskodawca w 1996 r. stał się inwalidą trzeciej grupy z powo-

du zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa z dyskopatią i zespołem bólowym, lecz inwa-

lidztwo to pozostaje bez jakiegokolwiek związku z wypadkiem podczas służby

wojskowej.

Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 27 maja 1997 r. w całej rozciągłości

podzielił stanowisko Sądu Wojewódzkiego.

Kasacja od tego wyroku zarzuca naruszenie prawa materialnego - art. 57

ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych

oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) oraz prawa

procesowego - art. 223 § 1 KPC w zw. z art. 316 § 2 KPC "przez dokonanie oceny

dowodów pomimo nie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez powoda dla

udowodnienia istotnych okoliczności sprawy, co uniemożliwiło sądowi wszechstronne

rozważenie materiału dowodowego".

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 ustawy z

dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich ro-

dzin (jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r. Nr 13, poz. 68 ze zm.) związek (...) kontuzji i

innych obrażeń lub chorób (...) ze służbą wojskową ustala wojskowa komisja lekars-

- 3 -

3

ka. W przedmiotowej sprawie Sądy obu instancji dysponowały protokołem powypad-

kowym Jednostki Wojskowej [...] w S. [...] oraz orzeczeniem Rejonowej Wojskowej

Komisji Lekarskiej w Ł., w którym to orzeczeniu rozpoznano m.in. dawno przebyty

uraz górnej nasady prawego uda oraz mięśni bez uszczerbku na zdrowiu, które to

zdarzenie pozostaje w związku ze służbą wojskową w następstwie urazu doznanego

w 1959 r. [...]

Nie zachodziła zatem potrzeba ponownego kierowania wnioskodawcy na ba-

danie przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską, ponieważ nie zgłaszał on jakie-

gokoliwiek innego urazu doznanego podczas służby wojskowej i w innym niż 1959 r.

czasie.

Nie zmienił się też od 1959 r. rodzaj schorzenia, gdyż u wnioskodawcy nie

stwierdzono takich następstw wypadku, które miałyby charakter postępujący.

Z kolei ustęp 2 art. 57 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. stanowi, że grupę inwa-

lidztwa, datę jego powstania i związek inwalidztwa (...) ze służbą wojskową ustala

komisja lekarska do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, w skład której wchodzi przeds-

tawiciel Związku Inwalidów Wojennych RP.

Wnioskodawca był badany przez obydwie Komisje d/s Inwalidztwa i Zatrud-

nienia z udziałem takiego przedstawiciela i obydwie te komisje nie zaliczyły go do

żadnej z grup inwalidów w związku ze służbą wojskową.

Sąd Najwyższy nie dopatruje się zatem jakiegokolwiek naruszenia przepisu

art. 57 ustawy z dnia 29 maja 1974 r.

Chybione są też zarzuty kasacji dotyczące naruszenia przepisów postępowa-

nia. Wskazanie przepisu art. 223 § 1 KPC, który stanowi o nakłanianiu stron do za-

warcia ugody oraz art. 316 § 2 KPC, który nakazuje otwarcie rozprawy na nowo w

razie ujawnienia się istotnych okoliczności po jej zamknięciu, jest oczywiście

nieadekwatne do opisu postawionego zarzutu, a nie jest rzeczą Sądu Najwyższego

domyślać się, o jakie przepisy prawa autorowi kasacji chodzi. W kwestii natomiast

prawidłowości ustaleń faktycznych Sąd Najwyższy nie dopatruje się uchybień proce-

sowych, bowiem zarówno w świetle orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji

Lekarskiej, jak i wszystkich orzeczeń Obwodowych i Wojewódzkich KiZ oraz opinii

biegłych sądowych na przestrzeni lat 1986-1996 u wnioskodawcy stwierdzano, jako

- 4 -

4

powodujące uszczerbek na zdrowiu zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z dyskopa-

tią, nie pozostające w żadnym związku z urazem podczas służby wojskowej. Wszel-

kie łączenie przez wnioskodawcę obecnych dolegliwości i inwalidztwa ze służbą

wojskową jest subiektywne i nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponowienie

wniosku o rentę inwalidzką wojskową okazało się więc zupełnie bezprzedmiotowe,

gdyż na przestrzeni lat 1959-1996 przebyty uraz górnej nasady prawego uda oraz

mięśni podczas służby wojskowej nie spowodował żadnego inwalidztwa. Natomiast

istniejące już w 1986 r. schorzenia samoistne kręgosłupa, nie powodujące wówczas

inwalidztwa, uległy pogorszeniu i aktualnie uzasadniają uznanie wnioskodawcy za

inwalidę trzeciej grupy, a nie można wykluczyć, że ulegną one pogorszeniu; nie bę-

dzie jednak nadal możliwym wiązanie ich z urazem doznanym w 1959 r. podczas

odbywania służby wojskowej.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych pods-

taw do uwzględnienia kasacji i na zasadzie art. 393

12

KPC orzekł jak w sentencji wy-

roku.

========================================