I PKN 502/97

Wyrok z dnia 17 lutego 1998 r.

I PKN 502/97

Negatywna ocena pracownika, który wskutek niedostatecznego przy-

gotowania zawodowego i praktycznego nie potwierdził zakładanej przez pra-

codawcę przydatności do pełnienia funkcji kierowniczej, stanowi uzasadnioną

przyczynę wypowiedzenia warunków pracy (art. 45 § 1 w związku z art. 42 § 1

KP).

Przewodniczący SSN: Józef Iwulski, Sędziowie SN: Roman Kuczyński,

Zbigniew Myszka (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 1998 r. sprawy z powódz-

twa Ryszarda S. przeciwko Głównemu Urzędowi Ceł w W. i Urzędowi Celnemu w T.

o przywrócenie do pracy na dotychczasowych warunkach, na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie

z dnia 12 czerwca 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację i zasądził od powoda na rzecz Urzędu Celnego w T.

kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie wyro-

kiem z dnia 12 czerwca 1997 r. oddalił apelację powoda Ryszarda S. od wyroku

Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Lublinie z dnia 30 grudnia 1996 r. [...], oddalające-

go jego powództwo przeciwko Głównemu Urzędowi Ceł w W. i Urzędowi Celnemu w

T. o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach.

Sąd Wojewódzki podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, z

których wynikało, że powód nie był pracownikiem nienagannie wykonującym swoje

obowiązki na kierowniczym stanowisku pracy, albowiem niewłaściwie lub niesku-

tecznie nadzorował pracę podległych mu jednostek organizacyjnych oraz wydawał

- 2 -

decyzje wykraczające poza jego kompetencje służbowe, co wynikało z braku przy-

gotowania zawodowego i praktycznego do zajmowania kierowniczego stanowiska

pracy. W tej sytuacji brak było podstaw prawnych do uznania bezzasadności wypo-

wiedzenia powodowi warunków pracy.

W kasacji powoda podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego przez

niezastosowanie art. 45 § 1 KP, pomimo że materiał dowodowy wskazywał, iż wypo-

wiedzenie powodowi umowy o pracę było nieuzasadnione, albowiem wszystkie sta-

wiane mu zarzuty „są nieprawdziwe lub wyolbrzymione”.

Sąd Najwyższy uznał, że kasacja jest bezzasadna.

Zgodnie z dyspozycjami art. 393

11

KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę

w granicach kasacji, które wytyczają wskazane w skardze kasacyjnej podstawy, a

które skarżący ograniczył wyłącznie do zarzutu naruszenia prawa materialnego - art.

45 § 1 KP. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podejmowana była po-

lemika z ustaleniami i oceną materiału dowodowego przez Sądy orzekające w spra-

wie, tyle że skarżący nie zarzucił Sądowi drugiej instancji naruszenia jakichkolwiek

przepisów postępowania, które w sposób istotny mogło wpłynąć na wynik sprawy.

Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego brak wyartykułowania

naruszonych norm procedury cywilnej oraz uzasadnienia, że takie uchybienie mogło

mieć decydujący wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 393

1

pkt 2 KPC - powo-

duje, że dla oceny przez Sąd Najwyższy zarzutu naruszenia przepisu prawa mate-

rialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania przez Sąd

drugiej instancji. Dlatego Sąd Najwyższy był związany dokonanymi, w przeważającej

mierze udokumentowanymi ustaleniami faktycznymi, z których jednoznacznie

wynika, że powód wadliwie wykonywał obowiązki pracownicze na kierowniczym sta-

nowisku pracy, skoro niewłaściwie nadzorował lub nie kontrolował pracy podległych

mu jednostek organizacyjnych oraz podwładnych, wydawał decyzje wykraczające

poza jego kompetencje, co wynikało z niedostatecznego przygotowania zawodowego

i praktycznego do pełnienia powierzonej mu funkcji kierowniczej. Tych negatywnych

ustaleń dyskwalifikujących powoda do dalszego zajmowania stanowiska kie-

rowniczego nie mogły przeważyć podnoszone przez skarżącego przypadki skutecz-

- 3 -

nych lub trafnych decyzji przyczyniających się do poprawy działalności podległych

mu służb celnych, ponieważ od pracownika pełniącego funkcję kierowniczą należy

oczekiwać generalnego, a nie jedynie incydentalnego działania w interesie praco-

dawcy.

Na tle wiążących ustaleń faktycznych zarzut naruszenia art. 45 § 1 KP w

związku z art. 42 § 1 KP (w stosunku do powoda zastosowano jedynie wypowiedze-

nie warunków pracy) jest oczywiście chybiony. Dlatego Sąd Najwyższy jedynie pot-

wierdził wypracowane w orzecznictwie reguły dopuszczające ostrzejsze kryteria

oceny pracy pracowników zajmujących kierownicze stanowiska pracy, które pozos-

tawiają w gestii pracodawcy zmiany osobowe na kierowniczym stanowisku pracy w

razie niekorzystnej oceny pracy dotychczasowego kierownika. W tych okolicznoś-

ciach Sąd drugiej instancji trafnie konstatował, że negatywna ocena pracy powoda,

który wskutek niedostatecznego przygotowania zawodowego i praktycznego nie

potwierdził zakładanej przez pozwanego przydatności do efektywnego pełnienia

funkcji kierowniczej, stanowiła uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia powodowi

warunków pracy (art. 45 § 1 w związku z art. 42 § 1 KP).

Mając powyższe na uwadze kasacja podlegała oddaleniu na podstawie art.

393

12

KPC. O kosztach zastępstwa procesowego pozwanego za instancję kasacyjną

orzeczono zgodnie z dyspozycjami art. 98 KPC

========================================