II UKN 531/97

Wyrok z dnia 24 marca 1998 r.

II UKN 531/97

O uznaniu za pracę górniczą zatrudnienia pracowników przedsię-

biorstw montażowych, skierowanych do pracy w kopalni węgla brunatnego

decyduje to, czy wykonują oni pracę na stanowiskach, na których zatrudnienie

uważa się za pracę górniczą (art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. o

zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin, jednolity tekst: Dz.U. z 1995 r.

Nr 30, poz. 154).

Przewodniczący SSN: Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Stefania

Szymańska (sprawozdawca), Maria Tyszel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 4 marca 1998 r. sprawy z wniosku

Ryszarda J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w T.G. o

prawo do emerytury górniczej, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu

Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 18

marca 1997 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu-

Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach do ponownego rozpoznania

z pozostawieniem temuż Sądowi orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Wyrokiem z 21 listopada 1996 r. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Katowicach oddalił odwołanie Ryszarda J. od decyzji Zakładu Ubez-

pieczeń Społecznych w T.G. z 18 marca 1996 r. odmawiającej przyznania górniczej

emerytury z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

górników i ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 1995 r. Nr 30, poz. 154).

Sąd uznał, że organ rentowy prawidłowo zaliczył wnioskodawcy na prawo do

górniczej emerytury jego pracę w rozmiarze 5 lat 3 miesięcy i 10 dni w Przedsię-

- 2 -

biorstwie Montażu Urządzeń Elektrycznych P.W w okresach: 21 marzec 1972 - 31

maj 1974 r., 1 kwiecień 1974 r. - 31 lipiec 1975 r. i 1 sierpień 1975 r. - 30 czerwiec

1977 r. Natomiast odnośnie okresów pracy w tym Przedsiębiorstwie przy robotach

wykonywanych na odkrywce Kopalni Węgla Brunatnego "T." na stanowisku elek-

tromontera i na odkrywce Kopalni Węgla Brunatnego "B." na stanowisku brygadzisty

- montera stwierdził, że zakład pracy jest objęty dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy

o z.e.g., a zatem praca wnioskodawcy nie jest objęta dyspozycją ani art. 8 ust. 1 pkt

4 ani art. 5 ust. 1 pkt 5 tejże ustawy. Z art. 5 ust. 1 pkt 3 bowiem wynika jednoznacz-

nie, że za pracę górniczą w przedsiębiorstwach montażowych uważa się pracę wy-

konywaną pod ziemią, a nie na odkrywce, przy czym uznaje się tylko te miesiące

pracy, w których co najmniej połowę dniówek roboczych pracownik przepracował pod

ziemią. Natomiast w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o z.e.g. nie wymieniono przedsię-

biorstw montażowych, lecz tylko przedsiębiorstwa i inne podmioty wykonujące roboty

górnicze dla kopalń. Przedsiębiorstwo, w którym wnioskodawca był zatrudniony, nie

wykonywało robót górniczych ale montażowe i konserwacyjne. Skoro więc

przedsiębiorstwa montażowe nie są objęte dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o

z.e.g., ich pracowników nie dotyczy załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Pracy i

Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie określenia niektórych stano-

wisk pracy górniczej oraz stanowisk pracy zaliczanej w wymiarze półtorakrotnym przy

ustaleniu prawa do górniczej emerytury lub renty (Dz.U. z 1995 r. Nr 2, poz. 8).

Ponadto w powołanym pkt. 32 tego załącznika nie ma wymienionego stanowiska

elektromontera, a tylko elektryka. Sąd uznał zatem, że wnioskodawca nie spełnił

wymagań z art. 9 ust. 1 ustawy o z.e.g.

W apelacji wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego przez

przyjęcie, że praca na stanowisku elektromontera i brygadzisty elektromontera w

Przedsiębiorstwie Montażu Urządzeń Elektrycznych PW w K. nie jest pracą górniczą

w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o z.e.g. oraz nie stanowi pracy górniczej

określonej w pkt 32 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki So-

cjalnej z dnia 23 grudnia 1994 r. Podniósł ponadto, że nie należy posługiwać się naz-

wą przedsiębiorstwa, lecz rodzajem robót wykonywanych dla kopalń, służących

bezpośredniemu wydobywaniu kopalin.

Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 18 marca 1997 r. oddalił apelację,

- 3 -

uznając, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2-4

i 5 ustawy o z.e.g., w związku z czym nie naruszył art. 9 ust. 1 tejże ustawy. Sąd

Apelacyjny podzielił pogląd, że w art. 5 ust. 1 zostały osobno wymienione w pkt 1, 2 i

3 podmioty, w których zatrudnienie uważa się za pracę górniczą. W pkt 1 wymie-

niono kopalnie, zarówno głębinowe jak i odkrywkowe, w pkt 2 przedsiębiorstwa bu-

dowy kopalń oraz przedsiębiorstwa i inne podmioty wykonujące dla tych kopalń ro-

boty górnicze lub przy budowie szybów, zaś w pkt 3 przedsiębiorstwa montażowe,

przedsiębiorstwa maszyn górniczych, zakłady naprawcze i inne podmioty wykonu-

jące dla kopalń określonych w pkt 1 podziemne roboty budowlano-montażowe, ro-

boty przy naprawie maszyn i wdrażaniu nowych urządzeń. Tylko w pkt 3 występuje

wymaganie, że za pracę górniczą uznaje się pracownikom tych przedsiębiorstw te

miesiące zatrudnienia, w których co najmniej połowę dniówek roboczych przepraco-

wali pod ziemią; a zatem "już podmiotowo" przedsiębiorstwa montażowe zostały wy-

łączone z dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 4 i 5. Wyłączenie to powtórzono w art. 5 ust. 1

pkt 4 i 5 przez wymienienie tylko "przedsiębiorstw i innych podmiotów wykonujących

roboty górnicze dla kopalń siarki i węgla brunatnego", co stanowi oczywiste, dosłow-

ne nawiązanie do ust. 1 pkt 2, a nie pkt 3.Bezsporne jest przy tym, że pierwsza

część dyspozycji pkt 4 i 5 dotyczy zatrudnienia w kopalniach siarki i węgla brunat-

nego, a zatem określa pracodawcę, niezależnie od rodzaju wykonywanych prac.

Skoro zatem przedsiębiorstwa wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o z.e.g. zos-

tały wyłączone z dyspozycji pkt 4 i 5 tego przepisu, nie dotyczą ich także przepisy

rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1994 r. w spra-

wie określenia niektórych stanowisk pracy górniczej. Prawidłowe jest zatem stano-

wisko, że wnioskodawca nie spełnił wymagania legitymowania się okresem pracy

górniczej określonym w art. 9 ust. 1 ustawy o z.e.g.

W kasacji wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego przez

błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: 1) art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 5

ust. 5 ustawy o z.e.g. oraz 2) § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z

23 grudnia 1994 r. w sprawie określenia niektórych stanowisk pracy górniczej przez

przyjęcie, że jego praca nie stanowi pracy górniczej w rozumieniu tych przepisów.

Wskazując na powyższe podstawy kasacji wnosił: 1) o zmianę zaskarżonego wyroku

i ustalenie, że jego praca na odkrywce węgla brunatnego w okresach: 4 listopad

- 4 -

1961 r. - 28 kwiecień 1968 r. i 16 maj 1968 r. - 31 październik 1993 r. na stanowis-

kach elektromontera i brygadzisty elektromontera w kopalniach węgla brunatnego

jest pracą w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 1 lutego

1983 r. o z.e.g, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 30 czerwca 1994 r. o zmianie

ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich rodzin oraz o zmianie niektórych

ustaw i przyznanie uprawnień do emerytury górniczej oraz zasądzenie zwrotu kosz-

tów procesu na jego rzecz, ewentualnie 2) o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania - przy uwzględnieniu kosztów postępowania przed Są-

dem Najwyższym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Spór w sprawie sprowadza się do kwestii, czy praca wnioskodawcy zatrud-

nionego w Przedsiębiorstwie Montażu Urządzeń Elektrycznych Przemysłu Węglo-

wego, ale oddelegowanego do pracy na odkrywce węgla brunatnego "T." i "B." na

stanowisku elektromontera i brygadzisty elektromontera, jest pracą górniczą w ro-

zumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o z.e.g.

Sąd Apelacyjny zaakceptował stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że skoro w

art. 5 ust. 1 pkt 1 - 3 tejże ustawy zostały osobno wymienione podmioty, w których

zatrudnienie uważa się za pracę górniczą, w tym przedsiębiorstwa montażowe (pkt

3), to tym samym " już podmiotowo" przedsiębiorstwa te zostały wyłączone z dyspo-

zycji art. 5 ust. 1 pkt 4. Świadczy o tym: 1) wymienienie w pkt 4 i 5 tego przepisu

tylko "przedsiębiorstw i innych podmiotów wykonujących roboty górnicze dla kopalni

siarki i węgla kamiennego" oraz 2) pierwsza część dyspozycji pkt 4 i 5, odnosząca

się do zatrudnienia w kopalniach siarki i węgla brunatnego, a więc określające pra-

codawcę, niezależnie od rodzaju wykonywanych prac. Dlatego w sprawie nie ma

zastosowania rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia

1994 r.

Stanowiska tego nie można zaaprobować. Trafnie podniesiono w uzasad-

nieniu kasacji, że art. 5 ust. 1 ustawy o z.e.g. w 12-tu punktach wyszczególnia, jakie

zatrudnienie uznaje się za pracę górniczą, rozróżniając prace pod ziemią, na od-

krywkach i wykonywane w innych sytuacjach i zawodach. Punkt 3 tego przepisu do-

- 5 -

tyczy, między innymi, przedsiębiorstw montażowych, których pracownicy wykonują

dla kopalń określonych w pkt 1 prace pod ziemią z zastrzeżeniem, że uznaje się za

pracę górniczą tylko te miesiące ich zatrudnienia, w których co najmniej połowę

dniówek roboczych przepracowali pod ziemią. Jeżeli zaś chodzi o art. 5 ust. 1 pkt 4

ustawy o z.e.g. to odnosi się on do zatrudnienia wykonywanego na odkrywce i w ko-

palniach otworowych siarki oraz na odkrywce węgla brunatnego. W części pierwszej

tego przepisu wyszczególnione są rodzaje prac, w tym prace przy bieżącej konser-

wacji agregatów i urządzeń wydobywczych. W części końcowej zaś jest mowa o za-

trudnieniu także w przedsiębiorstwach i innych podmiotach wykonujących roboty

górnicze dla kopalń siarki i węgla brunatnego. Przepis ten - na co trafnie zwrócono

uwagę w uzasadnieniu kasacji - dotyczy więc wyłącznie robót wykonywanych na od-

krywce i w kopalniach otworowych siarki oraz na odkrywce węgla brunatnego; odnosi

się zatem do innych sytuacji niż wymienione w pkt 1-3, przy czym nie zawiera on

żadnych ograniczeń, gdy chodzi o wymienione w jego końcowej części "przedsię-

biorstwa i inne podmioty", a zawiera tylko wymaganie, aby wykonywały one na rzecz

kopalni siarki lub węgla brunatnego roboty górnicze. Skoro więc ustawa o z.e.g. nie

określa bliżej - w tym zakresie - podmiotów gospodarczych, to uzasadnione jest sta-

nowisko, że o uznaniu za pracę górniczą zatrudnienia pracowników skierowanych

przez te podmioty do pracy w takich kopalniach decyduje to, czy wykonywują oni

pracę na stanowiskach, na których zatrudnienie uważa się za pracę górniczą. To, że

w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o z.e.g., wymienione są także przedsiębiorstwa monta-

żowe - gdy chodzi o wykonywanie robót pod ziemią - nie oznacza, że przedsiębiors-

twa te nie mogą wykonywać pracy na odkrywce, a ich pracownicy nie mogą wykony-

wać pracy górniczej. Takie wyłączenie musiałoby znaleźć wyraz w odpowiedniej re-

dakcji przepisu.

Ustawodawca nowelizując w 1994 r. ustawę o z.e.g. uwzględnił w art. 5 ust.

1 pkt 4 także kopalnie węgla brunatnego, a wobec zmian przepisów o działalności

gospodarczej dodał wyrazy "i innych podmiotach", oznacza to, że nie miał na myśli

zawężenia tego przepisu. W myśl art. 5 ust. 5 ustawy o z.e.g., Minister Pracy i Poli-

tyki Socjalnej w porozumieniu z właściwymi ministrami, w drodze rozporządzenia,

określa stanowiska pracy w kopalniach i w przedsiębiorstwach wymienionych w ust.

1 pkt 4 tego przepisu, na których zatrudnienie uważa się za pracę górniczą określoną

- 6 -

w ust. 1 pkt 4. Wykaz stanowisk pracy, na których zatrudnienie na odkrywce w

kopalniach węgla brunatnego oraz przedsiębiorstwach i innych podmiotach wyko-

nujących roboty górnicze dla kopalń węgla brunatnego uważa się za pracę górniczą,

zawiera załącznik nr 2 do rozporządzenia tegoż Ministra z dnia 23 grudnia 1994 r. w

sprawie określenia stanowisk pracy górniczej...; gdy chodzi o powołany przez oba

Sądy pkt 32 załącznika , to należy podkreślić, iż w odniesieniu do osób w nim

wymienionych istnieje wymaganie stałego zatrudnienia przy wykonywaniu wyszcze-

gólnionych rodzajów robót.

Stanowisko zajęte przez organ rentowy i oba Sądy mogłoby doprowadzić do

sytuacji, w której pracownik przedsiębiorstwa montażowego wykonujący takie same

prace na odkrywce w kopalniach węgla brunatnego jak pracownik tejże kopalni, byłby

w gorszej sytuacji - gdy chodzi o ocenę prawa do świadczeń emerytalnych z ustawy

o z.e.g. tylko dlatego, że był pracownikiem przedsiębiorstwa montażowego. Sytuacji

takiej nie można byłoby zaakceptować. Dlatego decydujące znaczenie ma ocena,

czy praca wykonywana na tym stanowisku jest w świetle obowiązujących przepisów

pracą górniczą.

W świetle wyżej przytoczonych wywodów wyrok Sądu Apelacyjnego nie

może ostać się. Sprawa wymaga ponownego rozpoznania, gdyż brak jest ustaleń,

czy praca wnioskodawcy na odkrywce węgla brunatnego była pracą górniczą w ro-

zumieniu art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o z.e.g. w związku z § 2 rozporządzenia Ministra

Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 23 grudnia 1994 r., a w przypadku pozytywnej oceny

- czy wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia. W tym miejscu Sąd Najwyż-

szy ponadto zaznacza, że prawo wnioskodawcy do górniczej emerytury podlega

rozpoznaniu pod kątem spełnienia wymagań z art. 9 ust. 2 ustawy o z.e.g., a nie - jak

to przyjął organ rentowy i Sądy obu instancji - art. 9 ust. 1. Wnioskodawca jest uro-

dzony 15 czerwca 1943 r., nie osiągnął więc jeszcze 55 lat. Dlatego w odniesieniu do

niego może mieć zastosowanie art. 9 ust. 2 ustawy o z.e.g.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał, iż kasacja jest uzasad-

niona, w związku z czym orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 393

13

KPC.

========================================