III RN 24/98

Wyrok z dnia 8 maja 1998 r.

III RN 24/98

Rewizja nadzwyczajna od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w

sprawie podatkowej podlega oddaleniu, jeżeli w toku postępowania ustalono,

że pomimo stwierdzonego naruszenia obowiązujących przepisów prawa, po-

datnik skorzystał z przysługujących mu uprawnień, a Skarb Państwa (fiskus)

nie został narażony na szkodę.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Kazimierz

Jaśkowski, Andrzej Wasilewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 1998 r. sprawy ze skargi

Janusza S. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 7 września 1995 r. [...] w przed-

miocie wymiaru podatku dochodowego z tytułu udziału w zyskach osoby prawnej, na

skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Naczelnego

Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 27 czerwca

1997 r. [...]

o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną.

U z a s a d n i e n i e

Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia 13 grudnia 1993 r. [...] wymierzył

Januszowi Andrzejowi S. podatek dochodowy w kwocie 4.608.153.000 zł (przed de-

nominacją) od faktycznie uzyskanych pożytków z tytułu udziału w zyskach osoby

prawnej. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w dniu 7 października 1991 r.

wspólnicy Wielobranżowego Przedsiębiorstwa „P.” w P. - Spółki z o.o. podjęli

uchwałę o przekształceniu tej Spółki w spółkę akcyjną, podwyższając równocześnie

kapitał zakładowy Spółki z o.o. do kwoty 45.000.000.000 zł (przed denominacją).

Jednocześnie wspólnicy objęli całość akcji powstałej w wyniku przekształcenia spółki

akcyjnej. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 1991 r. Sąd Rejonowy w P. wykreślił z

2

rejestru sądowego Wielobranżowe Przedsiębiorstwo „P.” w P. - Spółkę z o.o. [...] i

postanowieniem z tej samej daty dokonał wpisu do rejestru sądowego Wielobranżo-

wego Przedsiębiorstwa „P.” w P. - Spółki Akcyjnej [...]. Przy czym z aktu notarialnego

z dnia 7 października 1991 r. o przekształceniu Wielobranżowego Przedsiębiorstwa

„P.” w P. - Spółki z o.o. w Spółkę Akcyjną wynika, że Janusz Andrzej S. w powstałej

Spółce Akcyjnej objął 2.670 akcji o łącznej wartości 12.015.000.000 zł (przed deno-

minacją). W świetle art. 15 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym

(jednolity tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 27, poz. 147 ze zm.) objęcie udziałów lub akcji z

majątku spółki, którego źródłem był zysk, jest faktycznym pożytkiem i stanowi oko-

liczność powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym. W tej sytuacji

Urząd Podatkowy przyjął, że Janusz Andrzej S. otrzymał faktyczne pożytki w postaci

objętych akcji w wysokości różnicy pomiędzy podwyższonym kapitałem a kapitałem

poprzednim w kwocie 4.608.153.000 zł (przed denominacją), czyli w kwocie

460.815,30 zł (po denominacji) i naliczył stosowny podatek dochodowy. Od tej decy-

zji Janusz Andrzej S. złożył odwołanie, w którego uzasadnieniu wywodził między in-

nymi, że w 1991 r. nie prowadził jakiejkolwiek działalności gospodarczej, zatem nie

był obowiązany do złożenia zeznania podatkowego i deklaracji podatkowych comie-

sięcznych, do składania których zobowiązane są osoby fizyczne prowadzące dzia-

łalność gospodarczą. Podnosił jednocześnie, że obowiązujący urzędowy wzór dekla-

racji podatkowej nie stwarzał możliwości złożenia zeznania podatkowego na okolicz-

ność uzyskania dochodu z tytułu tzw. „przyrostu wartości majątkowej akcji lub

udziałów” bez uprzedniego wezwania przez organ podatkowy. Dlatego, zdaniem od-

wołującego się, organ podatkowy nie mógł wydać decyzji ustalającej zobowiązanie

podatkowe, jeżeli od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podat-

kowy, dnia 31 grudnia 1994 roku upłynęły trzy lata. Ponadto, biorąc pod uwagę, że

decyzja obowiązuje od dnia doręczenia, a doręczona została ona odwołującemu się

podatnikowi po upływie okresu przedawnienia, nie mogła ona wywołać skutków

prawnych. Decyzję tę utrzymała w mocy Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 7 wrześ-

nia 1995 r. [...], przyjmując że okoliczności faktyczne jej wydania, tzn. uzyskanie

przez podatnika pożytków z tytułu udziału w zyskach osoby prawnej są w pełni uza-

sadnione. Natomiast w kwestii zarzutu przedawnienia Izba Skarbowa wywodziła, że

w tym wypadku zobowiązanie podatkowe powstawało z mocy prawa (art. 5 ust. 2

ustawy o zobowiązaniach podatkowych), a w takiej sytuacji, stosownie do postano-

wienia art. 21c ustawy o podatku dochodowym, podatnicy obowiązani są złożyć zez-

3

nanie podatkowe w określonym w ustawie terminie i wpłacić należny podatek. W

konsekwencji, w tym wypadku nie ma też zastosowania trzyletni termin przedawnie-

nia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, ale pię-

cioletni termin przedawnienia przewidziany w art. 30 tej ustawy, co oznacza, że w

danej sprawie termin ten upływałby z dniem 31 grudnia 1996 r.

W skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka

Zamiejscowego w Gdańsku Janusz Andrzej S. zarzucił, że obie wymienione wyżej

decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o zobo-

wiązaniach podatkowych oraz art. 21 § 1 pkt 3 w związku z art. 164 KPA i na pods-

tawie art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 KPA wniósł o stwierdzenie ich nieważności, powta-

rzając w jej uzasadnieniu argumentację podnoszoną uprzednio w odwołaniu od de-

cyzji. W piśmie z dnia 18 marca 1997 r. skarżący w uzupełnieniu skargi dodatkowo

zarzucił, że wysokość należnego podatku dochodowego została przez organy po-

datkowe obliczona nieprawidłowo, bowiem Spółka Akcyjna została wpisana do rejes-

tru w dniu 31 grudnia 1991 r., a wpis ten stał się prawomocny w styczniu 1992 r.,

kiedy obowiązywały już inne przepisy o podatku dochodowym. Ponadto skarżący

podniósł także, że przysługiwała mu ulga w podatku z uwagi na to, że ma na utrzy-

maniu małoletnie dziecko (art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o

zmianie ustawy o podatku dochodowym - Dz.U. z 1989 r. Nr 74, poz. 443). Nato-

miast Izba Skarbowa pismem z dnia 10 kwietnia 1997 r. w odpowiedzi na skargę

podtrzymała swe dotychczasowe stanowisko podnosząc równocześnie, że skarżący

uprzednio nie kwestionował wysokości należnego podatku, a ulga w podatku docho-

dowym z tytułu posiadania małoletniego dziecka przysługuje mu, jednak okoliczność

ta nie była znana organom podatkowym orzekającym w sprawie. Następnie, kolej-

nym pismem z dnia 11 czerwca 1997 r. Izba Skarbowa poinformowała Naczelny Sąd

Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku o wydanej przez Urząd Skarbowy

w B. decyzji z dnia 13 maja 1997 r. [...] w przedmiocie umorzenia w części zaległości

podatkowej w podatku dochodowym za rok 1991 w kwocie 963,02 zł wraz z odset-

kami za zwłokę w kwocie 4.192,72 zł, którą doręczono skarżącemu w dniu 2 czerwca

1997 r..

Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyrokiem z

dnia 27 czerwca 1997 r. [...] umorzył postępowanie w części dotyczącej zobowiąza-

nia skarżącego w podatku dochodowym w kwocie 963,02 zł z tytułu faktycznie uzys-

kanych pożytków z udziału w zyskach osoby prawnej, a w pozostałej części skargę

4

oddalił. W uzasadnieniu tego wyroku wywiedziono w szczególności, że nie są za-

sadne zarzuty skargi dotyczące wydania decyzji wymiarowej pomimo upływu terminu

okresu przedawnienia do jej wydania, bowiem organy podatkowe trafnie przyjęły, że

w niniejszej sprawie obowiązywał pięcioletni termin przedawnienia, o którym mowa w

art. 30 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Natomiast w kwestii podstawy

obliczenia podatku dochodowego od dochodu uzyskanego przez skarżącego Na-

czelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że skarżący uzyskał faktyczne

pożytki z tytułu udziału w zyskach osoby prawnej w wysokości różnicy pomiędzy ob-

jętym przez niego (z datą wpisania spółki akcyjnej do rejestru) kapitałem akcyjnym w

nowej spółce, a przypadającą na niego częścią kapitału zakładowego w spółce z

ograniczoną odpowiedzialnością. Ponieważ skarżący z dniem 31 grudnia 1991 r.

powiększył swój majątek obejmując, w miejsce dotychczasowych udziałów, akcje o

określonej wartości, przyrost ten należało (zgodnie z art. 15 ustawy o podatku do-

chodowym) uznać za dochód podlegający opodatkowaniu na podstawie przepisów

obowiązującej wówczas ustawy o podatku dochodowym.

Minister Sprawiedliwości pismem z dnia 10 marca 1998 r. [...] złożył rewizję

nadzwyczajną od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka

Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 1997 r. [...], w której zarzuca rażące

naruszenie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Admini-

stracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o zobo-

wiązaniach podatkowych i art. 15 ustawy o podatku dochodowym oraz art. 16 KPA i

na podstawie art. 57 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniósł o

uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjne-

mu-Ośrodkowi Zamiejscowemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W uzasad-

nieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, że dla oceny daty pow-

stania Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „P.” Spółki Akcyjnej i ewentualnego uzys-

kania przez podatnika pożytków z tytułu udziału w zyskach tej osoby prawnej istotne

jest to, że stosownie do postanowienia art. 335 § 1 KH spółka nabywa wprawdzie

osobowość prawną przez zarejestrowanie, ale dopiero po uprawomocnieniu się

wpisu do rejestru handlowego można stwierdzić prawnie skuteczne objęcie akcji,

czyli uzyskanie pożytków, a więc i powstanie obowiązku podatkowego. Wynika stąd,

że do czasu objęcia akcji skarżący był udziałowcem Przedsiębiorstwa Wielobranżo-

wego „P.” Spółki z o.o., która osiągała dochody z tytułu prowadzonej działalności.

Równocześnie, skoro rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy (art. 6 ustawy o

5

zobowiązaniach podatkowych), to w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie

miały podstaw, aby przyjąć, że skarżący uzyskał pożytki w postaci objęcia akcji

Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „P.” Spółki Akcyjnej już w 1991 r. i aby z tego

tytułu wymierzyć mu podatek dochodowy na podstawie art. 15 ustawy o podatku do-

chodowym. Tym bardziej, że w dacie wydania zaskarżonych decyzji podatkowych, w

obowiązującym wówczas stanie prawnym nie było wyraźnego przepisu prawnego

stwierdzającego, że dochodem osoby fizycznej z udziału w zyskach osób prawnych

jest nie tylko „dochód uzyskany faktycznie z tytułu tego udziału, ale także dochód

przeznaczony na powiększenie kapitału zakładowego lub akcyjnego”; takie posta-

nowienie zostało wprowadzone do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycz-

nych dopiero w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o po-

datku dochodowym od osób fizycznych (art. 54 ust. 2, Dz.U. Nr 80, poz. 350), która

weszła w życie z dniem 1 stycznia 1992 r. Tymczasem, wedle art. 2 ust. 2 ustawy o

zobowiązaniach podatkowych, obowiązek podatkowy określają tylko ustawy, a za-

kres przedmiotu opodatkowania w państwie prawnym nie może być interpretowany

rozszerzająco, na co wielokrotnie zwracał uwagę w swym orzecznictwie Trybunał

Konstytucyjny (por. orzeczenie z dnia 28 maja 1986 r. - 41/86, orzeczenie z dnia 5

listopada 1986 r. - 45/86 oraz orzeczenie z dnia 14 grudnia 1993 r. - K 8/93, OTK

1993 część II, poz. 43). Okoliczności tej nie uwzględnił jednak Naczelny Sąd Admi-

nistracyjny, czym rażąco naruszył prawo. Równocześnie Naczelny Sąd Administra-

cyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku orzekając w niniejszej sprawie w przedmio-

cie umorzenia postępowania w stosunku do części zaległości podatkowej z tytułu

podatku dochodowego od faktycznie uzyskanych pożytków z tytułu udziału w zys-

kach osoby prawnej za rok 1991 w kwocie 9.630.200 zł (po denominacji: 963,02 zł)

wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 4.192,72 zł (po denominacji) wyszedł poza

granice skargi, a tym samym naruszył art. 51 ustawy o Naczelnym Sądzie Adminis-

tracyjnym. Ponadto w rewizji nadzwyczajnej zarzucono także, że uwzględniając w

wyroku decyzję z dnia 13 maja 1997 r. [...] w sprawie umorzenia w części zaległości

podatkowej wraz z należnymi odsetkami Naczelny Sąd Administracyjny nie tylko nie

wiedział wówczas czy jest ona ostateczna, ale nie wziął także pod uwagę, że w dacie

jej wydania znana była okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania po-

datkowego zakończonego decyzją Urzędu Skarbowego w B. z dnia 13 grudnia 1993

r. [...], która następnie została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Izby Skarbo-

wej w B. z dnia 7 września 1995 r. [...]. Chodzi tu w szczególności o nieznaną

6

uprzednio organowi podatkowemu okoliczność faktyczną, uzasadniającą przysłu-

gującą skarżącemu - podatnikowi (na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku

dochodowym) ulgę w podatku dochodowym za 1991 r. z uwagi na posiadanie prze-

zeń małoletniego dziecka. Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w

Gdańsku wydając wyrok w sprawie nie wziął przy tym pod uwagę, że wspomniana

decyzja Urzędu Skarbowego w B. z dnia 13 maja 1997 r. [...] dotknięta jest wadą

nieważności, ponieważ dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją z dnia

13 grudnia 1993 r. [...].

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona.

W rewizji nadzwyczajnej podniesiony został zarzut, że organy podatkowe ra-

żąco naruszyły prawo wymierzając Janowi S. podatek dochodowy za rok kalenda-

rzowy 1991 (art. 6 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych,

jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 108, poz. 486 ze zm.), przyjmując na podstawie art.

15 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym (jednolity tekst: Dz.U. z

1989 r. Nr 27, poz. 147 ze zm.), że jego dochodem z udziału w zyskach Wielobran-

żowego Przedsiębiorstwa „P.” Spółki z o.o. w P. są pożytki faktyczne w postaci ob-

jęcia akcji w tym samym przedsiębiorstwie, które zostało jednak przekształcone, a

następnie dopiero w dniu 31 grudnia 1991 r. wpisane do rejestru handlowego jako

Wielobranżowe Przedsiębiorstwo „P.” Spółka Akcyjna w P. (art. 335 § 1 KH). Należy

mieć na uwadze, jak wywodzi się w rewizji nadzwyczajnej, że wielkość dochodów

tego Przedsiębiorstwa działającego w 1991 r. jako Spółka z o.o. nie była znana: „po-

nieważ z akt sprawy nie wynika, aby spółka ta sporządziła bilans za okres od 1

września 1991 r. do 31 grudnia 1991 r., kiedy to postanowieniem Sądu (...) została

wykreślona z rejestru handlowego. Ostatni bilans tej Spółki sporządzony został bo-

wiem na dzień 31 sierpnia 1991 r.”. Z kolei to samo Przedsiębiorstwo wpisane do

rejestru w dniu 31 grudnia 1991 r. jako Spółka Akcyjna nie prowadziło jeszcze w

1991 r. działalności gospodarczej, a więc nie wypracowało w tym roku żadnych do-

chodów. Zarzut ten jednak nie jest trafny. Bowiem słusznie wywiódł w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, że podstawą dla obliczenia

podatku dochodowego i wydania decyzji organów podatkowych określającej wyso-

kość zobowiązania podatkowego Janusza S. było przyjęcie, iż uzyskał on faktyczne

7

pożytki z tytułu udziału w zyskach działającego w 1991 r. Wielobranżowego Przed-

siębiorstwa „P.” Spółka z o.o. w P. w każdym razie w wysokości różnicy pomiędzy

wartością objętego przez niego kapitału akcyjnego w powstałego z datą wpisania

Wielobranżowego Przedsiębiorstwa „P.” Spółki Akcyjnej w P. do rejestru handlowego

(tj. z dniem 31 grudnia 1991 r.), a przypadającą na niego częścią kapitału zakłado-

wego istniejącego do tej daty Wielobranżowego Przedsiębiorstwa „P.” Spółki z o.o. w

P. Tym bardziej, że z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania

w rozpoznawanej sprawie bezspornie wynika, iż w podjętej w dniu 7 października

1991 r. uchwale w sprawie przekształcenia istniejącej „spółki z o.o.” w „spółkę akcyj-

ną” wspólnicy Wielobranżowego Przedsiębiorstwa „P.” Spółka z o.o. w P. postanowili

pokryć w całości podwyższony kapitał zakładowy tworzonego Wielobranżowego

Przedsiębiorstwa „P.” Spółki Akcyjnej w P. z dotychczasowego majątku spółki z o.o.,

łącznie z nie podzielonym zyskiem za 1990 rok. Oznacza to, jak trafnie przyjęły or-

gany podatkowe, że w danym wypadku Januszowi S. wprawdzie nie wypłacono pie-

niędzy z tytułu faktycznie uzyskanych pożytków z tytułu udziału w zyskach Wielo-

branżowego Przedsiębiorstwa „P.” Spółki z o.o. w P. w 1991 r., ale pożytki te pobrał

on w formie swego podwyższonego udziału w kapitale akcyjnym nowopowstałego w

wyniku przekształcenia prawnego Wielobranżowego Przedsiębiorstwa „P.” Spółki

Akcyjnej w P. Tym samym Janusz S. powiększył z dniem 31 grudnia 1991 r. swój

majątek o kwotę, która uznana została prawidłowo za dochód uzyskany w 1991 r. i

podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 15 ustawy o podatku dochodowym w

związku z art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od

osób fizycznych (Dz.U. Nr 80, poz. 350 ze zm.). W tej sytuacji za nietrafny uznać

należy również zarzut rewizji nadzwyczajnej, jakoby pojęcie dochodu w ujęciu art. 15

ustawy o podatku dochodowym, która obowiązywała jeszcze w 1991 r., nie

obejmowało dochodów przeznaczonych na powiększenie kapitału zakładowego lub

akcyjnego. Przeciwnie, ustawa ta wyraźnie przesądzała, że „dochodem z udziału w

zyskach osób prawnych są pożytki faktycznie uzyskane z tytułu tego udziału”, a więc

nie uzależniała zaliczenia określonych dochodów z tego typu zysków do pożytków

faktycznych od sposobu ich wykorzystania przez podatnika. Dodatkowo trzeba

nadmienić, że porównywanie w tym względzie przepisów tej ustawy z przepisami

obowiązującej następnie od 1 stycznia 1992 r. ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o

podatku dochodowym od osób fizycznych, w celu ustalenia znaczenia prawnego art.

15 ustawy o podatku dochodowym, na co powołuje się rewizja nadzwyczajna, nie

8

jest dopuszczalne, bowiem wspomniana ustawa o podatku dochodowym od osób

fizycznych nie miała na celu znowelizowania uprzednio obowiązującej ustawy, ale -

łącznie z analogiczną ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych - wprowa-

dzała nowe rozwiązania prawne w tym zakresie i równocześnie uchylała ustawę o

podatku dochodowym z 1991 r. (art. 54 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o

podatku dochodowym od osób fizycznych).

Ponadto w rewizji nadzwyczajnej słusznie zarzucono, że Naczelny Sąd Admi-

nistracyjny orzekając w przedmiocie umorzenia w części zaległości podatkowej na-

leżnej od Janusza S. z tytułu podatku dochodowego, a to wobec wydania przez or-

gan podatkowy decyzji z dnia 13 maja 1997 r. w sprawie uznania przysługującej po-

datnikowi na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym ulgi w

podatku dochodowym za 1991 r., naruszył obowiązujące przepisy prawa. Po pierw-

sze dlatego, że w dacie wyrokowania Naczelny Sąd Administracyjny nie wiedział

jeszcze czy decyzja ta jest ostateczna. A po wtóre z tej przyczyny, że decyzja ta wy-

dana została z naruszeniem zasady trwałości postępowania (art. 16 KPA) oraz zasad

dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 KPA), a

przy tym organ podatkowy jako podstawę prawną jej wydania powołał nieprawidłowo

art. 31 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Tym niemniej nie ulega

wątpliwości, że mimo wspomnianego naruszenia obowiązujących przepisów prawa,

w danym wypadku podatnik skorzystał z przysługujących mu w tym zakresie

uprawnień, a Skarb Państwa (fiskus) nie został narażony na szkodę.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz.

483) oraz art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania

cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo

o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr

43, poz. 189 ze zm.) w związku z art. 393

12

KPC orzekł, jak w sentencji.

========================================