II UKN 153/98

Wyrok z dnia 29 lipca 1998 r.

II UKN 153/98

Warunkiem kontynuacji wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego dla dziecka,

które ukończyło 16 lat, jest dalsza potrzeba stałej opieki polegającej na pielęg-

nacji lub na systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i re-

habilitacyjnym ze strony innej osoby, stwierdzona orzeczeniem komisji do

spraw inwalidztwa i zatrudnienia (art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r.

o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych, jednolity tekst:

Dz.U. z 1998 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska, Sędziowie SN: Barbara Wagner

(sprawozdawca), Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 1998 r. sprawy z wniosku Te-

resy K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w R. o zasiłek

pielęgnacyjny, na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego-

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 18 listopada 1997 r. [...]

o d d a l i ł k a s a c j ę.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro-

kiem z dnia 22 września 1997 r. [...], oddalił odwołanie Teresy K. od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w B. odmawiającej przyznania zasiłku pielęgna-

cyjnego na urodzonego 11 października 1980 r. syna - Emila. Podstawę faktyczną

rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że Emil K., u którego rozpoznano zespół złego

wchłaniania i któremu do ukończenia 16 roku przysługiwał z tego tytułu zasiłek pie-

lęgnacyjny, nie jest inwalidą i nie wymaga stałej opieki polegającej na pielęgnacji lub

systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i rehabilitacyjnym. Nie

zostały zatem spełnione warunki do przyznania wnioskowanego świadczenia, okreś-

2

lone w art. 14 ustawy z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych i pielęgnacyj-

nych (Dz.U. z 1995 r. Nr 4, poz. 17), powoływanej dalej jako „ustawa zasiłkowa”.

Wnioskodawczyni zaskarżyła ten wyrok apelacją zarzucając, że syn od uro-

dzenia przebywa na bardzo kosztownej diecie bezglutenowej i po wstrzymaniu zasił-

ku pielęgnacyjnego nie wystarcza jej środków na utrzymanie dziecka.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro-

kiem z dnia 18 listopada 1997 r. [...] oddalił apelację. Sąd wywiódł, że wysokie koszty

diety bezglutenowej nie są przesłanką nabycia (lub zachowania) prawa do zasiłku

pielęgnacyjnego. Prawo do tego świadczenia uwarunkowane jest takim stanem

zdrowia dziecka, z którego wynika konieczność stałej nad nim opieki ze strony osoby

trzeciej. Przy stosowaniu diety pokarmowej Emil K. jest całkowicie sprawny.

Teresa K. zaskarżyła ten wyrok kasacją i wskazując jako jej podstawę naru-

szenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 14 ust. 3 ustawy

zasiłkowej wniosła o jego zmianę i uwzględnienie wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest ściśle prawnym środkiem zaskarżenia, o ograniczonym zakresie

podmiotowym, przedmiotowym i czasowym. Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 393

11

KPC, jest związany jej podstawami. Skarżąca nie zarzuca wyrokującemu Sądowi

uchybień proceduralnych. W takim przypadku ustalenia stanowiące faktyczną pods-

tawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku muszą być uznane za nie-

wadliwe. Kontroli kasacyjnej podlega w związku z tym jedynie prawidłowość kwalifi-

kacji i oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej zasiłek pielęgnacyjny przysłu-

guje dziecku w wieku powyżej 16 lat, jeżeli jest inwalidą II grupy, a inwalidztwo to

powstało w wieku uprawniającym do zasiłku rodzinnego. Sąd ustalił, że Emil K. uro-

dzony 11 października 1980 r. nie jest inwalidą II grupy. Powołany przepis nie może

więc stanowić podstawy prawnej przyznania mu wnioskowanego świadczenia.

Według art. 14 ust. 4 ustawy zasiłkowej zasiłek przysługujący dziecku w wieku

do 16 lat wypłaca się po osiągnięciu tego wieku do czasu ukończenia nauki w szkole,

w przypadku stwierdzenia przez komisję do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, że

nadal odpowiada ono warunkom określonym w ust. 3 pkt 1, tj. wówczas, gdy ze

względu na stan zdrowia wymaga ze strony innej osoby stałej opieki polegającej na

3

pielęgnacji lub na systematycznym współdziałaniu w postępowaniu leczniczym i re-

habilitacyjnym. Sąd ustalił, że syn wnioskodawczyni - uczeń III klasy Technikum Sa-

mochodowego - nie wymaga opieki tego rodzaju. Zatem i art. 14 ust. 4 ustawy z dnia

1 grudnia 1994 r. nie może być podstawą prawną dla przyznania Emilowi K. zasiłku

pielęgnacyjnego.

W tej sytuacji zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd wyrokujący w

sprawie w drugiej instancji jest bezzasadny.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy, stosownie do art. 393

12

KPC, orzekł

jak w sentencji.

========================================