II UKN 180/98

Wyrok z dnia 12 sierpnia 1998 r.

II UKN 180/98

Warunkiem nabycia prawa do renty inwalidzkiej funkcjonariusza Policji

jest nie tylko związek inwalidztwa ze służbą, lecz także powstanie inwalidztwa

w okresie 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby (art. 19 ustawy z dnia 18 lutego

1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony

Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin, Dz.U. Nr 53, poz. 214).

Przewodniczący SSN: Barbara Wagner (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Teresa Romer, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 1998 r. sprawy z wniosku

Lucjana S. przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu - Ministerstwu Spraw Wew-

nętrznych i Administracji w W. o rentę inwalidzką policyjną, na skutek kasacji wnios-

kodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Warszawie z dnia 25 listopada 1997 r. [...]

I. o d d a l i ł kasację,

II. zasądził od Lucjana S. na rzecz pełnomocnika organu rentowego kwotę

250 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro-

kiem z dnia 25 listopada 1997r. [...] oddalił apelację Lucjana S. od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 9

czerwca 1997 r. [...]. Sąd pierwszej instancji ustalił, że Lucjan S. zwolniony ze służby

w Milicji Obywatelskiej z dniem 31 maja 1978 r. jest inwalidą III grupy od 1995 r.

Rozpoznany u niego zespół [...] nie pozostaje w związku ze służbą. Ze względu na

czas powstania inwalidztwa i brak jego związku ze służbą, Lucjan S. nie spełnia wa-

2

runków do przyznania policyjnej renty inwalidzkiej, określonych w art. 19 ustawy z

dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu

Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Wię-

ziennej oraz ich rodzin (Dz.U Nr 53, poz. 214), powoływanej dalej jako „ustawa zao-

patrzeniowa”. Zarówno te ustalenia, jak też ich prawna ocena i kwalifikacja stały się

podstawą rozstrzygnięcia zawartego w wyroku Sądu drugiej instancji.

Lucjan S. zaskarżył powyższy wyrok kasacją i wskazując jako jej podstawę

naruszenie prawa materialnego, a to art. 19 pkt 1 - 3 ustawy zaopatrzeniowej, wniósł

o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej ins-

tancji i przekazanie sprawy temu ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Skarżący zakwestionował prawidłowość opinii biegłych w części określającej datę

powstania jego inwalidztwa na 1995 r. Twierdził, że „Sąd wbrew ustaleniu, iż powód

w trakcie służby w Policji cierpiał na gruźlicę, a w związku z tym był poddany opera-

cji, usunięcia części płuca, bezpodstawnie przyjął, iż powód nie nabył prawa do renty

inwalidzkiej”. Jego zdaniem opinia biegłych jest w tym zakresie niepełna. Biegli nie

dokonali analizy rozpoznanych u niego schorzeń przebytych w czasie służby, nie

stwierdzili jednoznacznie „czy gruźlica może być samodzielną podstawą przyznania

renty inwalidzkiej”. W jego ocenie „oczywiste jest' iż tego typu schorzenie ogranicza

sprawność organizmu człowieka i ogranicza jego możliwości zarobkowe”.

W odpowiedzi na kasację organ rentowy wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

Wywodził, że kasacja nie spełnia wymagań formalnych określonych w art. 393

3

KPC

albowiem nie precyzuje i nie uzasadnia w sposób dostateczny podstaw kasacyjnych,

a stopień jej ogólności „ nie pozwala na zbadanie prawdziwości zarzutów”. W

przedmiocie zarzutu naruszenia art. 19 ustawy zaopatrzeniowej, organ rentowy

wskazał na jego bezzasadność w kontekście poczynionych przez Sądy ustaleń.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest ściśle prawnym środkiem zaskarżenia o ograniczonym zakresie

podmiotowym, przedmiotowym i czasowym. Zgodnie z art. 393

11

KPC Sąd

Najwyższy rozpoznaje kasację w jej granicach. Ponieważ skarżący nie wskazuje jako

podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, to ustalenia stanowiące

faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku należy uznać

za niewadliwe.

3

Sąd ustalił, że Lucjan S. jest inwalidą III grupy od 1995 r., a inwalidztwo to,

spowodowane zespołem [...], nie pozostaje w związku ze służbą w Milicji Obywatels-

kiej, z której został zwolniony w 1978 r. Przebyta gruźlica płuc - leczona operacyjnie

resekcją II segmentu płata górnego lewego nie czyni wnioskodawcy inwalidą.

Zgodnie z art. 19 ustawy zaopatrzeniowej, renta inwalidzka przysługuje funk-

cjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który stał się inwalidą wskutek stałego lub

długotrwałego naruszenia sprawności organizmu w czasie pełnienia służby albo w

ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem ura-

zów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie, bądź

w ciągu trzech lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem wy-

padku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby powstałej w

związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Inwalidztwo Lucjana

S. nie jest następstwem urazu doznanego w czasie pełnienia służby, choroby pows-

tałej w tym czasie, wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, ani cho-

roby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.

Poza wszystkim powstało po 17 latach od zwolnienia ze służby.

Sąd drugiej instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował powołany przepis.

Kasacja Lucjana S. nie ma usprawiedliwionej podstawy. Z tego też względu Sąd

Najwyższy, stosownie do art. 393

12

KPC, orzekł jak w sentencji.

========================================