III RN 83/98

Wyrok z dnia 3 września 1998 r.

III RN 83/98

Właściwość rzeczową organu administracyjnego do stwierdzenia nie-

ważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości należy oceniać według prze-

pisów prawa materialnego, obowiązujących w dacie wydania tej decyzji.

Przewodniczący SSN: Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie SN: Adam Józefowicz

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Włodzimierza

Skoniecznego, po rozpoznaniu w dniu 3 września 1998 r. sprawy ze skargi Woje-

wódzkiego Zarządu Polskiego Związku Działkowców oraz Pracowniczego Ogrodu

Działkowego [...] w P. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z

dnia 22 września 1997 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o

wywłaszczeniu nieruchomości, na skutek rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa

Sądu Najwyższego [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warsza-

wie z dnia 14 maja 1998 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Admi-

nistracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Urząd Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. P. orzeczeniem z

dnia 26 lipca 1968 r. [...] wywłaszczył na rzecz Skarbu Państwa za odszkodowaniem

nieruchomość, położoną w P., przy ul. L. o powierzchni 58.675 m

2

, stanowiącą

współwłasność Marianny B., Barbary B., Gracjana B. i Stefana B.

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast po rozpatrzeniu wniosku Beaty

N., pełnomocnika Witolda B., Gracjana B., Krystyny B. i Barbary Z. o stwierdzenie

nieważności powyższego orzeczenia o wywłaszczeniu wymienionej nieruchomości,

decyzją z dnia 31 lipca 1997 r. [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158

2

§ 1 KPA stwierdził nieważność orzeczenia z dnia 26 lipca 1968 r. [...]. W

uzasadnieniu tej decyzji Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził, że

sporna nieruchomość wywłaszczona została na cele użyteczności publicznej w

postaci przeznaczenia pod pracownicze ogrody działkowe. W ocenie tego organu nie

ma podstaw do przyjęcia, że przeznaczenie spornej nieruchomości pod pracownicze

ogrody działkowe było realizacją celu użyteczności publicznej, to jest obrony

Państwa lub wykonania zadań określonych w planach gospodarczych. Ogrody

działkowe stanowią użyteczność społeczną, co nie jest tożsame z pojęciem użytecz-

ności publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie

wywłaszczania nieruchomości (jednolity tekst: Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94). Zda-

niem organu orzekającego wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło z rażącym naru-

szeniem art. 3 ust. 1 tej ustawy na cel, który nie uzasadniał wywłaszczenia.

Wojewódzki Zarząd Polskiego Związku Działkowców w P. złożył wniosek o

ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 KPA zarzucając, że powyższa

decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy

prawnej i z naruszeniem art. 61 § 4 KPA.

Po rozpoznaniu tego wniosku Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast

decyzją z dnia 22 września 1997 r. [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 31

lipca 1997 r. W uzasadnieniu tej decyzji Prezes stwierdził, że w wyniku przeoczenia

nie doręczono Wojewódzkiemu Zarządowi Polskiego Związku Działkowców w P.,

zawiadomienia o wszczęciu postępowania, czego nie można oceniać jako rażące

naruszenie art. 61 § 4 KPC, gdyż Zarząd ten wiedział o złożonym wniosku i podję-

tych czynnościach przez Urząd Wojewódzki w P. i otrzymał decyzję z dnia 31 lipca

1997 r. i ma możność obrony swoich interesów.

W odniesieniu do zarzutu niewłaściwości rzeczowej Prezesa UM i RM wobec

orzeczenia wywłaszczeniowego organ orzekający stwierdził, że od tego orzeczenia z

dnia 26 lipca 1968 r. odwołanie przysługiwało do Komisji Odwoławczej do Spraw

Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych, jako organu centralnego.

Obecnie organem centralnym w zakresie wywłaszczenia nieruchomości jest Prezes

UM i RM, a to oznacza, że jest właściwy w świetle art. 157 § 2 KPA, jako organ nad-

zoru do orzekania wobec orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia 26 lipca 1968 r.

W kwestii celu użyteczności publicznej pracowniczych ogrodów działkowych

Prezes UM i RM stwierdził, że istotnie art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 9 marca 1949 r. o

pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 18, poz. 117) określał pracowniczy

3

ogród działkowy jako urządzenie użyteczności publicznej, a art. 7 ust. 3 tej ustawy

przyznał gminie prawo nabycia odpowiednich terenów w drodze wywłaszczenia.

Jednakże wyrokiem NSA z dnia 4 czerwca 1997 r. [...] uchylono decyzję Ministra

Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w przedmiocie odmowy stwierdzenia nie-

ważności orzeczenia wywłaszczeniowego poprzez uznanie ogrodów działkowych za

obiekty użyteczności publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 wymienionej ustawy z dnia

12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, gdyż z użytecz-

nością publiczną wiąże się zaspokajanie zbiorowych i powszechnych, a nie indywi-

dualnych lub grupowych potrzeb społecznych. Nie zdefiniowane w ustawie pojęcie

użyteczności publicznej nie może odbiegać od ustalonej doktrynalnie treści i być

szeroko interpretowane.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzkiego Zarządu Polskiego Związku Działkow-

ców oraz Pracowniczego Ogrodu Działkowego [...] w P. na powyższą decyzję Preze-

sa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 22 września 1997 r., Naczelny Sąd

Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 maja 1998 r. [...] stwierdził nie-

ważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 31 lipca

1997 r. oraz zasądził na rzecz Okręgowego Zarządu Polskiego Związku Działkowców

w P. oraz Pracowniczego Ogrodu Działkowego [...] w P. po 30 zł tytułem zwrotu

kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że mając na uwadze

art. 24 i art. 27 ustawy z 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych

(Dz.U. Nr 85, poz. 390) doszedł do przekonania, iż oba podmioty skarżące mają in-

teres prawny w występowaniu w sprawie ze skargą do sądu administracyjnego. [...]

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i

Rozwoju Miast nie był organem właściwym do wydania w niniejszej sprawie decyzji o

stwierdzenie nieważności. Stosownie do art. 157 § 1 KPA właściwy do stwierdzenia

nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia. Kwestionowana decyzja o wy-

właszczeniu nieruchomości, wobec niewniesienia od niej w terminie odwołania stała

się ostateczna. W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 29

kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jednolity

tekst: Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 48 ust. 1

tej ustawy o wywłaszczaniu orzekał w pierwszej instancji rejonowy organ rządowej

administracji ogólnej (art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o terenowych

organach rządowej administracji ogólnej, Dz. U. Nr 21, poz. 123 ze zm., obecnie jed-

nolity tekst: Dz. U. z 1998 r. Nr 32, poz. 176). Oznacza to, że organem odwoław-

4

czym, a zarazem organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 157 § 1 KPA od de-

cyzji wywłaszczeniowej był wojewoda (art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 2 KPA i

art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o terenowych organach rządowej administracji ogólnej).

Zdaniem NSA właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności kwes-

tionowanej w niniejszej sprawie decyzji wywłaszczeniowej i wydania w tej sprawie

decyzji w dacie orzekania nie był Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast,

lecz właściwy wojewoda. W związku z tym Prezes UM i RM powinien zgodnie z art.

65 § 1 KPA przekazać podanie do właściwego organu (wojewodzie). Zaskarżona

decyzja jest dotknięta wadą, określoną w art. 156 § 1 pkt 1 KPA, bowiem została wy-

dana z naruszeniem przepisów o właściwości. [...]

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wniósł rewizję nadzwyczajną od powyż-

szego wyroku zarzucając rażące naruszenie prawa przez obrazę art. 22 ust. 1 pkt 2 i

ust. 3 ustawy o NSA w związku z art. 156 § 1 pkt 1 KPA wobec braku podstaw do

powołania tych przepisów prawa w świetle art. 157 § 1 KPA w związku z art. 17 pkt 2

KPA i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszcza-

nia nieruchomości (jednolity tekst: Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.) oraz w

związku z art. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 dekretu z dnia 31 grudnia 1956 .r o wyłączeniu z

województw miast: Krakowa, Poznania i Wrocławia oraz nadaniu miejskim radom

narodowym tych miast uprawnień wojewódzkich rad narodowych (Dz. U. z 1957 r.,

Nr 1, poz. 1). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku NSA w Warszawie i

przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W zaskarżonym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie

skargi do ustalenia organu właściwego do wydania decyzji o stwierdzeniu nie-

ważności decyzji z dnia 26 lipca 1968 r. o wywłaszczeniu spornej nieruchomości, z

pominięciem innych aspektów legalności tej decyzji. Z tego względu rewizja nadzwy-

czajna w istocie dotyczy tego problemu, który - zdaniem wnoszącego rewizję nadz-

wyczajną - został rozwiązany w zaskarżonym wyroku z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy doszedł do przekonania, że należy podzielić

ten pogląd i uznać za uzasadnione zarzuty rewizji nadzwyczajnej. W dniu wydania

decyzji o wywłaszczeniu wyżej wymienionej nieruchomości, Prezydium Rady

Narodowej miasta P. było organem stopnia wojewódzkiego z mocy art. 1 pkt 2 i art. 2

5

ust. 1 dekretu z dnia 31 grudnia 1956 r. o wyłączeniu z województw miast Krakowa,

Poznania i Wrocławia oraz nadaniu radom narodowym tych miast uprawnień

wojewódzkich rad narodowych (Dz. U. z 1957 r. Nr 1, poz. 1). Prezydia tych miast

realizowały swoje kompetencje między innymi poprzez kierowników właściwych wy-

działów. Materialnoprawną podstawą uprawnień do wydania orzeczenia wywłasz-

czeniowego przez działający na prawach wydziału Urząd Spraw Wewnętrznych Pre-

zydium m. P. były przepisy art. 7,8 i 14 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i

trybie wywłaszczania nieruchomości (jednolity tekst: Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94

ze zm.). Przepis art. 14 ust. 1 tej ustawy wyraźnie stanowił, że „o wywłaszczeniu i

odszkodowaniu orzeka organ do spraw wewnętrznych prezydium wojewódzkiej rady

narodowej właściwej ze względu na położenie nieruchomości”. Stosownie do przepi-

su art. 157 § 1 KPA „właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach

wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia...”. Organem takim w stosunku

do wojewody jest w myśl art. 17 pkt 2 KPA właściwy w sprawie Minister. Zdaniem

Sądu Najwyższego właściwość rzeczową organu administracyjnego do stwierdzenia

nieważności decyzji wywłaszczeniowej należy oceniać według przepisów prawa

materialnego, obowiązujących w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postę-

powania w sprawie o stwierdzenie jej nieważności. Wyłącza to możliwość oceny

kwestii ważności decyzji ostatecznej na podstawie innych przepisów prawa, niż zas-

tosowano do jej wydania. Podobne stanowisko wyrażono także w orzecznictwie Na-

czelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 7 lipca 1993 r., I SA 116/93,

ONSA 1994, z. 3, poz. 109 i wyrok z dnia 25 marca 1997 r., IV SA 1257/95). Nie

można zatem zaakceptować odmiennego poglądu NSA wyrażonego w zaskarżonym

w niniejszej sprawie rewizją nadzwyczajną wyroku, iż do rozstrzygania wniosku o

stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej i wydania w takiej sprawie decy-

zji powołane są organy właściwe w dacie orzekania, a nie w dacie wywłaszczania.

Mając na uwadze przepis art. 157 § 1 zdanie 1 w związku z art. 17 pkt 2 KPA należy

przyjąć, że organem wyższego stopnia w stosunku do organu stopnia wojewódzkie-

go, którym w dacie wydania decyzji w 1968 r. był Urząd Spraw Wewnętrznych Pre-

zydium Rady Narodowej m. P. jest właściwy w sprawie minister w rozumieniu art. 5 §

2 pkt 4 KPA. W konkluzji należy uznać za wadliwe i rażąco naruszające prawo

wskazanie NSA w zaskarżonym wyroku, że w niniejszej sprawie właściwy do orzeka-

nia o nieważności decyzji wywłaszczeniowej jest Wojewoda P.

6

Dla oceny ważności orzeczenia o wywłaszczeniu spornej nieruchomości i

ustalenia właściwości rzeczowej do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności

tego orzeczenia nie ma - zdaniem Sadu Najwyższego - znaczenia materialno-

prawnego (poza określeniem kręgu uczestników postępowania w sprawie) kwestia

późniejszej komunalizacji wywłaszczonej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa i

dalsze czynności prawne co do tej nieruchomości, dokonane przez organy adminis-

tracji państwowej i samorządowej, które nie były brane pod uwagę przez NSA.

Pozostają one poza przedmiotem i granicami rewizji nadzwyczajnej i nie podlegają

rozpatrzeniu przez Sąd Najwyższy.

Przyjęcie powyższego stanowiska z kolei wymaga ustalenia, który z naczel-

nych (centralnych) organów administracji państwowej był właściwy do rozpoznania

wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej w dacie jego złożenia

w 1997 r. Problem ten wymaga rozważenia w związku z licznymi zmianami legisla-

cyjnymi dotyczącymi przekształceń strukturalnych naczelnych (centralnych) organów

administracji państwowej.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 paździer-

nika 1987 r. o utworzeniu urzędu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa

(Dz. U. Nr 33, poz. 173 ze zm.), właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie

nieważności decyzji wywłaszczeniowej w czasie obowiązywania ustawy był wymie-

niony Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Jednakże z dniem wejścia

w życie (1 stycznia 1997 r.) art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. -

Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i adminis-

tracji publicznej (Dz. U. Nr 106, poz. 497 ze zm.) Urząd Ministra Gospodarki Przes-

trzennej i Budownictwa został zniesiony (art. 30 i art. 31 tej ustawy). W związku z tym

powstała wątpliwość, który z urzędów centralnych przejął kompetencje w zakresie

wszczynania i prowadzenia postępowań w sprawach o stwierdzenie nieważności

decyzji wywłaszczeniowych wydanych w 1968 r. w pierwszej instancji przez organy

stopnia wojewódzkiego. W związku z niejasną regulacją prawną powstała kwestia,

czy wymienione kompetencje przejął Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

na podstawie ogólnej klauzuli kompetencyjnej, zawartej w art. 7 pkt 4 tej ustawy, czy

też Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Przepis ten bowiem stanowił, że

do zakresu działania Ministra Spraw Wewnętrznych przechodzą zadania i kompe-

tencje należące dotychczas do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa

określone w przepisach ustaw i innych aktach prawnych z wyjątkiem zadań i kom-

7

petencji, które na mocy przepisów tej ustawy lub przepisów odrębnych przechodzą

do zakresu działania Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Dopiero

wskazanie szczególnego przepisu prawa ustanawiającego kompetencje Prezesa

Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast do prowadzenia postępowania nadzorczego

pozwoliłoby stwierdzić, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie był właś-

ciwy w 1997 r. do prowadzenia tego rodzaju spraw. Dopiero w ustawie z dnia 21

sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741, która

weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.), wskazał w niej w art. 3 ust. 1, że „cen-

tralnym organem administracji rządowej w sprawach gospodarki nieruchomościami,

regulowanych przepisami ustawy jest Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju

Miast”. Przesądza to, zdaniem Sądu Najwyższego, o tym, że wolą ustawodawcy było

potwierdzenie wiodących kompetencji Prezesa tego Urzędu w zakresie gospodarki

nieruchomościami (w tym wywłaszczania nieruchomości), jakie miał od daty

utworzenia Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, to jest od 1 stycznia 1997 r.

Wymienione kompetencje należy wiązać z uprawnieniami tego organu centralnego w

zakresie gospodarki przestrzennej i pozyskiwania terenów dla realizacji celów pub-

licznych. Wniosek taki wynika także z analizy przepisów dotyczących zakresu dzia-

łania urzędu Ministra Spraw Wewnętrznych i Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i

Rozwoju Miast, jakie obowiązywały do końca 1997 r. w zakresie gospodarki gruntami

i wywłaszczania nieruchomości. Zwrócić należy w szczególności uwagę na przepis

art. 22 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zmianie niektórych ustaw nor-

mujących funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej (Dz. U. Nr 106, poz.

496 ze zm.), który wprowadził zmianę w ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospo-

darce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jednolity tekst: Dz. U. z 1991 r. Nr

30, poz. 127 ze zm.) polegającą na wprowadzeniu do art. 2 po ust. 1 tej ustawy

przepisu ust. 1a. W myśl tego przepisu kompetencje Ministra Spraw Wewnętrznych i

Administracji w zakresie gospodarki gruntami stanowiącymi własność Skarbu Pańs-

twa ograniczają się do potrzeb wymienionych w tym przepisie ministerstw, urzędów

centralnych i urzędów wojewódzkich oraz między innymi kancelarii Sejmu, Senatu,

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższe-

go, Naczelnego Sądu Administracyjnego itd. Ponadto także z § 1 pkt 8 rozporzą-

dzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1997 r. w sprawie szczegółowego

zakresu działania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 95, poz.

581 ze zm.) wynika, że jedyna kompetencja tego Ministra w zakresie gospodarki

8

gruntami ogranicza się tylko do wyżej wymienionych naczelnych i centralnych orga-

nów władzy i administracji państwowej, z jednoczesnym określeniem zamkniętego

katalogu spraw mieszczących się w zakresie działania tego Ministra. Utworzony na

podstawie art. 69 pkt 6 cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zmianie

niektórych ustaw normujących funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej

Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, jako centralny organ administracji rządowej

właściwy w sprawach polityki mieszkaniowej i rozwoju miast posiada w zakresie

swego działania między innymi ustalanie zasad gospodarowania nieruchomościami,

w tym opracowywanie warunków rozwoju rynku nieruchomości i realizowanie polityki

przestrzennej.

Mając na uwadze powyższy stan nieprecyzyjnej regulacji prawnej, Sąd Naj-

wyższy doszedł do przekonania, że w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej

sprawie w 1997 r. organem szczebla centralnego właściwym do wszczęcia i prowa-

dzenia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Urzędu

Spraw Wewnętrznych Prezydium Rady Narodowej m. P. z dnia 26 lipca 1968 r. był

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast. Zakwestionowanie przez NSA w

zaskarżonym wyroku właściwości tego organu w niniejszej sprawie ze wskazaniem

Wojewody P., jako właściwego, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepi-

sach prawa. Okoliczność ta w połączeniu z brakiem ustosunkowania się do innych

aspektów legalności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast przyto-

czonych w skardze na tę decyzję uzasadnia zarzuty rewizji nadzwyczajnej o rażącym

naruszeniu powołanych w niej przepisów prawa oraz wniosek o uchylenie zaskarżo-

nego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do po-

nownego rozpoznania.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że na

zasadzie art. 236 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997

r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) i art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu

postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upad-

łościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyj-

nego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189) i art. 393

13

KPC należało orzec, jak w sentencji.

========================================