II UKN 219/98

Wyrok z dnia 16 września 1998 r.

II UKN 219/98

Brak inwalidztwa II grupy w okresie nauki w szkole, w sytuacji gdy

17-letni uczeń nie kontynuował nauki, uniemożliwia przyznanie renty rodzinnej

wnioskodawcy, który stał się inwalidą dopiero w 40 roku życia.

Przewodniczący SSN; Zbigniew Myszka, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 16 września 1998 r. sprawy z wniosku

Bogdana M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o

rentę rodzinną, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 12 listopada 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu, roz-

poznając ponownie sprawę Bogdana M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz-

nych-Oddziałowi w W. o rentę rodzinną, wyrokiem z dnia 12 sierpnia 1997 r. oddalił

odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego z dnia 19 lutego 1993 r. od-

mawiającej przyznania mu renty rodzinnej. Sąd ustalił na podstawie opinii biegłych

lekarzy, iż brak jest podstaw do zmiany stanowiska strony pozwanej, że wniosko-

dawca stał się inwalidą II grupy przed 24 czerwca 1970 r., to jest przed datą ukoń-

czenia szkoły. Wnioskodawca, urodzony w dniu 16 lipca 1952 r. był uczniem szkoły

podstawowej w systemie wieczorowym w roku szkolnym 1969/1970 i po 24 czerwca

1970 r. nie był już uczniem Szkoły Podstawowej dla Pracujących. Inwalidztwo II

grupy datuje się dopiero od 1 lipca 1992 r., zatem wnioskodawca nie spełnia warun-

ków, wynikających z art. 39 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p. dla przyznania

mu renty rodzinnej.

2

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu, wyro-

kiem z dnia 12 listopada 1997 r., oddalił apelację wnioskodawcy, podzielając stano-

wisko Sądu pierwszej instancji, że brak jest podstaw do przyznania wnioskodawcy

renty rodzinnej, bowiem nie był on inwalidą II grupy w okresie przed ukończeniem

nauki w szkole.

Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł kasację od powyższego wyroku, zarzuca-

jąc naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 KPC przez brak wszechstron-

nego rozważenia całokształtu dokumentacji lekarskiej i oparcie się w tym zakresie

jedynie na opiniach biegłych-lekarzy, bez ich krytycznej oceny oraz naruszenie prawa

materialnego - art. 39 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 za zm.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna. Stosownie do art. 39 ustawy z dnia 14 grudnia 1982

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 40, poz. 267 ze zm.)

prawo do renty rodzinnej mają dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci

przysposobione do ukończenia 16 lat życia, do ukończenia nauki w szkole, jeżeli

przekroczyły 16 lat życia, nie dłużej jednak niż do osiągnięcia 25 lat życia, albo bez

względu na wiek, jeżeli stały się inwalidami I lub II grupy w wymienionych wyżej

okresach życia. Wnioskodawca zakończył naukę w szkole w czerwcu 1970 r., mając

lat 17, natomiast inwalidą II grupy stał się dopiero w lipcu 1992 r., to jest w wieku 40

lat.

Sąd Apelacyjny, dokonując kontroli instancyjnej nie znalazł podstaw do pod-

ważenia ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, uznając iż zebrany w

sprawie materiał dowodowy został wszechstronnie rozważony. Również z punktu

widzenia kontroli kasacyjnej zaskarżone orzeczenia nie nasuwają wątpliwości, co do

tego że Sądy dokonały oceny wydanych w sprawie opinii biegłych lekarzy z narusze-

niem art. 233 § 1 KPC albo z pominięciem innych dowodów znajdujących się w

sprawie. Zostały prawidłowo rozważone wszystkie opinie powołanych w sprawie

biegłych lekarzy, które są zresztą zbieżne z orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekars-

kiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia 21 lipca 1992 r. Biegli lekarze

stanowczo stwierdzili w opiniach uzupełniających, iż brak jest w dokumentacji lekars-

kiej wnioskodawcy dowodów, z których można było by wyprowadzić wniosek, że

3

wnioskodawca był inwalidą II grupy w okresie przed ukończeniem szkoły, to jest

przed 24 czerwca 1970 r. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu narusze-

nia prawa procesowego, że Sądy obu instancji niewłaściwie i bezkrytycznie oceniły

materiał dowodowy zebrany w sprawie. Nie został również naruszony art. 39 ustawy

o z.e.p. skoro wnioskodawca nie był inwalidą II grupy w okresie przed ukończeniem

nauki w szkole.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 393

12

KPC Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji.

========================================