I PKN 349/98

Wyrok z dnia 29 września 1998 r.

I PKN 349/98

Pracodawca przejmujący zakład pracy staje się stroną w dotychczaso-

wym stosunku pracy także wtedy, gdy poprzedni pracodawca wydał pracowni-

kowi świadectwo pracy (art. 23

1

§ 1 KP).

Przewodniczący SSN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Sędziowie SN:

Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Walerian Sanetra.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 29 września 1998 r. sprawy z po-

wództwa Krystyny Z. przeciwko Wandzie C. - Sklepowi Ogólnospożywczemu „A.” w

B. o ustalenie i odprawę pieniężną, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku

Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia

1 grudnia 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d n i e n i e

Pozwana Wanda C. - prowadząca sklep ogólnospożywczy „A.” w B., w spra-

wie z powództwa Krystyny Z. o ustalenie daty rozwiązania stosunku pracy i odprawę

pieniężną, wniosła kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 1997 r. [...]. Zaskarżonym wyro-

kiem oddalono apelację pozwanej, która zakwestionowała zasądzenie na rzecz po-

wódki odprawy pieniężnej z tytułu zwolnienia z pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy (pracodawcy) i domagała się ustalenia, iż stosunek pracy z powódką ustał dnia

9 maja 1997 r. (to jest z upływem 2 tygodniowego wypowiedzenia), a nie 31 maja

1997 r. (po upływie wypowiedzenia 1 miesięcznego). W kasacji zaskarżono wyrok

Sądu drugiej instancji tylko w części dotyczącej ustalenia daty ustania stosunku

pracy. Zarzucono naruszenie art. 23

1

§ 1 KP polegające na przyjęciu, iż nastąpiło

przejście zakładu pracy (sklepu) na innego pracodawcę; art. 36 § 1 KP przez zasto-

2

sowanie 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia; art. 1 i art. 10 ustawy z dnia 28

grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków

pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U.

z 1990 r. Nr 4, poz. 19 ze zm.) polegające na błędnym ustaleniu, że rozwiązanie sto-

sunku pracy nastąpiło z przyczyn ekonomicznych, a także art. 233 § 1 KPC polega-

jące na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy i niewłaściwej ocenie materiału

dowodowego. Twierdzi się w kasacji, że skoro prowadząca ten sklep w 1996 r. córka

pozwanej zakończyła z dniem 31 grudnia 1996 r. działalność gospodarczą i wydała

pracownikom świadectwa pracy, a pozwana zawarła z nimi nowe umowy o pracę od

dnia 2 stycznia 1997 r, to przepis art. 23

1

§ 1 KP nie może mieć zastosowania. Kon-

sekwencją tego powinno być niezaliczenie pracy w 1996 r. do okresu zatrudnienia,

od którego zależy wymiar okresu wypowiedzenia (art. 36 § 1

1

KP).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona.

Zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC nie może być rozpatrywany przez Sąd

Najwyższy. Nie wskazano bowiem w kasacji, jakie dowody zostały przez Sąd drugiej

instancji pominięte lub błędnie ocenione. W tym zakresie kasacja nie spełnia zatem

przewidzianego przez art. 393

3

KPC wymogu uzasadnienia podstaw kasacyjnych, a

Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji (art. 393

11

KPC). Konse-

kwencją tego jest rozpoznawanie sprawy na podstawie stanu faktycznego ustalone-

go w dotychczasowym postępowaniu. Wynika z niego, że powódka została zwolnio-

na z pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, co potwierdzone jest pismem wy-

powiadającym umowę o pracę. Stwierdzono w nim, że przyczyną wypowiedzenia jest

„redukcja etatów w związku z pogarszającą się sytuacją finansową zakładu pracy”.

Zarzut naruszenia art. 1 i art. 10 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. nie jest zatem

uzasadniony.

Także nie są trafne zarzuty naruszenia art. 23

1

§ 1 i art. 36 § 1 KP. Z przepi-

sów art. 36 § 1 i § 1

1

wynika wprost, że okres wypowiedzenia jest uzależniony od

okresu zatrudnienia u danego pracodawcy, z zaliczeniem okresu zatrudnienia u po-

przedniego pracodawcy, jeżeli zmiana pracodawcy nastąpiła na zasadach określo-

nych w art. 23

1

KP. Powódce złożono wypowiedzenie dnia 25 kwietnia 1997. Zali-

czenie okresu poprzedniego zatrudnienia powoduje, iż umowa o pracę ulega rozwią-

3

zaniu po upływie 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia z końcem miesiąca kalen-

darzowego, to jest dnia 31 maja 1997 r., natomiast skutkiem niezaliczenia tego za-

trudnienia byłoby ustanie stosunku pracy po 2-tygodniowym wypowiedzeniu kończą-

cym się w sobotę 9 maja 1997 r. (art. 30 § 2

1

i art. 36 § 1 KP). Według przepisu art.

23

1

§ 1 KP w razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę

staje się on, z mocy prawa, stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. W przepi-

sie tym chodzi o zakład pracy w znaczeniu przedmiotowym. czyli o wyodrębniony

organizacyjnie zespół składników majątkowych, w którym są zatrudnieni pracownicy.

Bez wątpienia sklep jest zakładem pracy w rozumieniu art. 23

1

§ 1 KP. Przepis ten

wprowadza tylko jeden warunek niezbędny do tego, aby nastąpiła zmiana praco-

dawcy. Warunkiem tym jest przejście zakładu pracy na innego pracodawcę. Oznacza

to, że powódka z dniem przejęcia sklepu przez pozwaną stała się z mocy prawa

pracownikiem pozwanej, a zawarcie przez nią nowej umowy o pracę dnia 2 stycznia

1998 r. nie miało charakteru konstytutywnego jeśli chodzi o byt stosunku pracy

(ustalało tylko jego treść).Także wydanie powódce świadectwa pracy przez poprzed-

niego pracodawcę nie ma znaczenia prawnego w odniesieniu do następstw przejęcia

zakładu pracy przez nowego pracodawcę. Wydanie świadectwa pracy nie jest

bowiem zdarzeniem powodującym ustanie stosunku pracy, a powódka tylko wtedy

nie stałaby się z mocy prawa pracownicą pozwanej, gdyby jej stosunek pracy uległ

rozwiązaniu przed przejęciem zakładu pracy przez nowego pracodawcę. Jak wynika

z tych wywodów, także zaprzestanie działalności gospodarczej przez poprzedniego

pracodawcę nie ma znaczenia dla stosowania art. 23

1

§ 1 KP.

Z tych względów na podstawie art. 393

12

KPC orzeczono jak w sentencji.

========================================